Congee Pedalee

15 juni 2021, Grövelsjön

We slapen allemaal keigoed in de gezellige hut. Het is er veel te warm maar wel donker tot de gordijnen open gaan. De kinderen doen een beetje schoolwerk, wij maken de hut leeg en gaan aan de slag met zwabber en Ajax “Het ruikt hier naar colasnoepjes” vindt Ramon.

Vandaag rijden we naar Grövelsjön. De winter voor Corona hadden we hier een prachtige langlaufvakantie en we zijn allemaal benieuwd om de hoogvlakte en het dorp terug te zien in de lente zonder het sneeuwtapijt. Het voelt als een vakantie in onze reis. Het ligt helemaal niet op onze route en we moeten ook terugrijden naar Idre om verder te kunnen maar de goesting naar Grövelsjön is groot. Er zijn bergen, een gigantisch meer, een rivier en eindeloze wandelpaden. Er is ook een fantastische bakker die zuurdesembrood en pizza’s maakt maar die begint pas op 7 juli aan zijn zomerseizoen.

In Idre slaan we nog wat noodzakelijkheden in. Wijn en een regenjas. Geen ademende Goretex maar ondoorlaatbare polyester. Laat de condens maar komen.

Het is geweldig mooi fietsen vandaag. Er is een berggevoel, we zien sneeuw liggen op niet zo verre toppen, de zon schijnt en er is quasi geen verkeer.

En dan een 10-tal kilometer voor onze bestemming komt er een grote kudde rendieren op de weg. Grote en kleine dieren, in wit en lichtbruin, de kleintjes zijn precies geitjes. Ze steken niet gewoon over maar rennen op de weg voor ons uit.

Rond 17u landen we op een camping aan het meer in Grövelsjön. We hebben een hutje op de camping. Zeer tiny, met 2 stapelbedjes, eentje links en eentje rechts van de keukentafel. Maar wat een heerlijke plek. Naast het meer en het natuurreservaat. En pal naast onze hut staat een sauna die elke dag aanstaat van 16u tot 21u30. En tussen 10u en 17u worden er wafeltjes gebakken. Vakantie dus!

13 juni 2021, tussen Älvdalen en Idre

De dag start met een klein drama. Op het speeltuintje van de camping huppen 2 vogeljongen, helemaal in de pluimen maar te klein om al het nest te hebben verlaten. De ene ziet er gezond uit, de ander zijn kopje staat in een onnatuurlijke positie. De kinderen zijn er het hart van in en willen de jongen in veiligheid brengen en ze afgeven aan de receptie. Helaas, geen redding voor de vogelpuppies, al zouden ze willen, de wet verbiedt het om wilde vogels langer dan 48 uur bij te houden. Het is de natuur, een koekoek heeft het nest ingepikt en de jongen eruit gegooid. Dus laten we de beestjes achter en vertrekken met 2 aangeslagen kinders.

Vandaag gaat het omhoog. We rijden richting Idre langs de highway naar het Noorden. Het is extreem rustig. Er woont hier ook bijna niemand. Over een strook van 35 km komen we geen huizen tegen. Het is warm en winderig. Bij het eerste huis op de weg gooien we alles toe en vragen om onze flessen bij te vullen.

Onderweg rijden we langs een prachtige houten brandtoren, de Bunkis Brandtorn. Je kan er helemaal naar boven via een stijle houten trap en boven heb je een fantastisch zicht over een groot gebied.

De toren werd gebouwd in 1890 en diende als brandtoren zodat de brandwacht de bossen rond Älvdalen in het oog kon houden. De toren bleef bewaard en werd gerestaureerd. Als stut gebruikte men in het midden een dennenboom. Deze heeft nu geen nut meer maar oogt wel heel charmant.

Boven zie je de bergen van Näsfjället, Fulufjället, Nipfjället, Städjan. We zien ook de berg van Grövelsjön liggen. Daar rijden we heen! Nog 100 km!

En dan is het genoeg geweest voor vandaag en zoeken we een plekje om te rusten. We blijven morgen ook nog langs de highway rijden. Het wordt dus een aire de repos langs de baan.

We steken een vuurtje aan en Bart tovert nog een zalige maaltijd uit de fietszak.

12 juni 2021, Älvdalen

Starten na een paar rustdagen. Soms is dat de max, voel je dat je benen rust hebben gekregen en je er weer tegenaan kan. Soms lijkt het alsof je moet herbeginnen en het de eerste dag is dat je aan sport doet. Vandaag hebben we alletwee een type 2 dag. Maar we hebben er wel zin in. De volgende etappe gaat naar Grövelsjön. Daar verloren we 2 winters geleden ons hart aan Zweden.

We rijden weg uit Mora en passeren langs de finish van de Vasaloppet. De Vasaloppet is een langlaufwedstrijd die jaarlijks op de eerste zondag van maart in Dalarna gehouden wordt. De tocht van ongeveer 90 kilometer gaat van Sälen naar Mora en wordt gehouden in nagedachtenis van Gustaaf Vasa, de koning van Zweden die, op de vlucht voor de Denen, deze tocht op ski’s maakte.

Er staat een stevig windje vandaag en het gaat heel zachtjes bergop. We rijden langs een dood treinspoor, geen treinverkeer maar wat een mooi spoor.

We doen een lunchstop aan een meertje. Het is niet zo warm, niet echt zwemweer. Zelfs de blondies houden het droog. Maar het is er wel schoon.

En dan kabbelt het verder naar Älvdalen. We hebben een camping voor vanavond. Het is EK voetbal en de Belgen spelen tegen Rusland. Hopelijk zenden ze het uit op TV Dalarna in de TV Stuga van de camping. En anders wordt het streamen via de wifi. Onze voetbalavond wordt een beetje gefnuikt door Zwedens hysterie rond alcohol. Supermarkten verkopen alcohol met maximum 3,5% alcohol. Voor zwaarder bier en wijn moet je in speciale winkels zijn. Op zaterdag sluiten die om 14u. En ik had nog wel zoveel zin in een heerlijke flat tire…

De camping is groot maar er is geen kat. Wel een paar vissers die met lieslaarzen in de rivier staan te vliegvissen. Tegen de avond valt de wind en net voor de muggen daar zijn is het nog heerlijk warm en zonnig.

10-11 juni 2021, Mora

We blijven 2 dagen op onze camping. De eerste dag gaat half verloren aan winkelen. Bart plundert alle 2 de fietswinkels in Mora. Banden. Degene die we mee hebben, hebben allen een te dik ventiel. Nogal een chance dat we dat toevallig vaststelden! Een nieuwe cassette, ketting, … Met hetgeen ondertussen in de herstelzak zit kunnen we een extra fiets samenstellen. Nikiwax Goretex spray. Komt van pas na een maand Zweedse lente. De mouwen van mijn regenjas regenen helemaal door. We kochten een ecologisch alternatief in Karlstadt maar dat doet niet echt wat het moet. Na de funshopping is het tijd voor taart op een terras.

En dan het Lyme alarm. Ik heb al een week een grote dikke jeukende insectenbeet. Hij verscheen de dag dat we met onze fietsen in een bos vastzaten en opgegeten werden door de muggen. Ik dacht dat het een allergische reactie was of een dazenbeet. Teken hadden we nog niet gezien hier in Zweden. Maar plots was de beet groot, rood en kringvormig. Alarm dus.

Ik neem contact op met mijn huisdokter en stuur foto’s door. Hij raadt me aan om antibiotica op te starten. De kring wijst op een beet van een teek besmet met de Borrelia bacterie. En die kan Lyme veroorzaken. Ik krijg een voorschrift via mail doorgestuurd en stap daarmee naar de apotheek. Neen neen. Zo werkt het niet in Zweden. You must see a Swedish doctor. This prescription is not valid. De apotheker is niet zo vriendelijk en blijft immuun voor mijn wanhoop. Ik word buiten gebonjourd en naar het ziekenhuis gestuurd. Het is vrijdagnamiddag. Ik wil zo snel mogelijk een pil tegen deze vuile bacterie. In het ziekenhuis word ik wel empathisch behandeld, yes it is definitely borrelia, en krijg ik mijn voorschrift. Allez krijgen… het voorschrift wordt naar de apotheek gestuurd. Ik mag mijn antibiotica gaan afhalen. En dat is ook omslachtig. Er wordt vanalles getypt, geprint, geplakt en na nog een identity check krijg ik mijn doos antibiotica. Ik slik er zoals de apotheker zei 2 op de fiets met water en een paar winegums. Sterf borrelia!

Op shoppen en Borrelia bestrijden is er tijd voor …

7 juni 2021, Frederiksberg

We kunnen maar moeilijk vertrekken. Het is gezellig op het erf van Sam, Leen en Jara de Italiaanse waterhond. Ze hebben het daar mooi voor elkaar. Een oud woonhuis dat in orde staat, veel grond en vooral stilte, rust en een eenvoudig leven. Inspirerend!

Het is weeral bijna middag als we ons losscheuren en ons op de fiets begeven. Daaaag mooie mensen! We rijden de stoffige weg op terwijl dikke onweerswolken zich aan het hemelplafond vormen. De hitte hangt over het land en het onweer als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. Na een korte lunchstop is het van dat. Dikke druppels, de lucht geurt zwaar naar water op hete asfalt. Het rommelt, het flitst en in no time zitten we in een waar inferno. Knallende donder, bliksemflitsen links en rechts, bakken en bakken regen. Ik vertel Ramon dat de bliksem altijd het hoogste punt kiest. Met al die bomen en meren naast ons zijn we perfect veilig. Ik stel vooral mezelf gerust …

Ik blijf fietsen, fietsen en fietsen met Ramon die de JBL box onder zijn regenjas houdt waaruit Tourist gesmoord klinkt. Fietsen op adrenaline door de bliksem en de donder. Ik kan pas stoppen met trappen wanneer we Fredriksberg binnenrijden en ik het flikkerende neonlicht van een pizzeria zie. De pizzeria, onze veilige haven in regendagen! Bart en Nanou zitten een stuk achter. Nanoutje zonder regenbroek. Die zit nog bij mij op de fiets, aiaiai… Ramon en ik drinken een koffietje en een theetje (en eten elk 2 chocoladebommen) in de pizzeria. Wanneer Bart en Nanou binnendruppen nemen we een biertje, een sapje, we kleden ons om en bestellen uiteindelijk pizza en burgers.

Ondertussen praten we met de uitbater, een sympathieke Koerd die ook van fietsen en wandelen houdt. Hij heeft net een wandeling van 70 km achter de rug. Veel blaren op zijn voeten, fietsen is beter! Het blijft ondertussen regenen. Hij en zijn vrouw nodigen ons uit om te overnachten in hun koffiebar recht tegenover de pizzeria. Een uitnodiging die we niet afslaan. We worden nog maar eens hartelijk ontvangen, hebben leuke gesprekken en iedereen voelt zich snel thuis.