Congee Pedalee

over fietsen, reizen en bijzondere ontmoetingen

26-27 oktober 2021, Campeche

We blijven 3 nachten in hotel Villa Escondida aan de rand van Campeche. Een klein hotel met groene tuin, frisse kamer en mooi zwembadje. Het oude centrum ligt op 3 km en is te bereiken via een mooi wandel- en fietspad langs de zee. We fietsen naar de stad langs het water, er is geen spat schaduw langs de voor de rest prachtige boulevard. Op de bootjes en bootwrakken in zee verdringen aalscholvers en pelikanen elkaar in de zon.

De gevleugelde langbeen

Campeche is een beauty. De kleurrijke straatjes, de stadswallen, street art en retro auto’s domineren het straatbeeld in het centrum van de oude koloniale stad. De stoep ligt op sommige plaatsen wel op een halve meter van de straat. Als het stormt stroomt het water hier gewoon door de straten.

Campeche is Unesco werelderfgoed dankzij de volledig ommuurde binnenstad. De stadsmuur is een herinnering aan moeilijke tijden. Vroeger was Campeche een belangrijke haven waaruit goederen van het schiereiland Yucatan naar Cuba werden verscheept en van daaruit naar Europa. Door haar rijkdom trok de stad al snel piraten aan en werd er vaak geplunderd. Na een grote aanval, van maar liefst 20 piraten schepen, werd er een stadsmuur van 3,5 meter dik gebouwd rondom de stad. De bouw van deze stadsmuur duurde 18 jaar en had het gevolg dat Campeche nadien één van de best verdedigde steden van het Spaanse rijk werd.

We lopen ook door de markt. Een bombardement van kleuren, geuren en mondmaskers. De kiekens hangen in rijen met hun kop aan een haak. Vis, vlees, groenten, kleren, werkelijk alles wordt hier verkocht.

We komen helemaal tot rust in Campeche. We overdrijven niet met de stadsbezoekjes en brengen de heetste uren van de dag in rust door. Siësta voor iedereen, de blondies doen siësta in het zwembad! Wij in een bed of ligzetel. Ook onze darmen komen tot rust. Die lieten het collectief afweten na 20 dagen streetfood. Elke verandering in textuur en structuur wordt uitgebreid becommentarieerd en bejubeld.

Zwembad AM
Zwembad PM

Campeche heeft geen strand. Dus brengen we een bezoekje aan Lerma, het naburige vissersdorp. Door Corona zijn de publieke stranden gesloten en zoeken we onze toevlucht tot het privéstrand van een restaurant. Voor 2 prijzige visschotels mogen we het water in. Zalig helder water, op het strand liggen prachtige schelpen. De verzamelaars zijn content.

De schelpenzoeker
Nog schelpen zoeken

Campeche we loved it! Het is niet zo groot en niet druk en we raken makkelijk overal waar we willen met de fietsen. De zee, de kleurrijke binnenstad, de bonte markt, onze charmante uitvalsbasis. Het stadje heeft ons hart veroverd. Morgen fietsen we verder langs de Golf van Mexico richting Villahermosa. Blij dat er constant een groot verfrissend bad naast de weg zal liggen!

25 oktober 2021, Campeche

Er resten ons 90 km naar Campeche en die willen we vandaag afleggen. We willen ons wel niet meer laten vangen aan de hitte en de zon. Om 7u moeten we vertrekken. De wekkers staan om 6u en liggen niet naast het bed. Opstaan zullen we. En het lukt! Om 7:15 zijn we en route! En na de eerste drempel moeten we al remmen omdat de fietszak eraf wipt.

Ramon, geen ochtendkind
Ochtendnevel ❤️

Het is een etappe om u tegen te zeggen! Het gaat zo goed vooruit en we zijn zo trots met onze ochtendprestatie (uit bed kruipen om 6u) dat we de ganse tijd de kilometers luid aflezen van de kilometerpalen gevolgd door waar we gisteren op dat moment van de dag waren ( al 20 km en gisteren lagen we nog te slapen, al 30 km en gisteren waren we nog niet vertrokken, al 40 km en gisteren waren we nog altijd niet vertrokken). We spreken over onszelf alsof het over iemand totaal anders gaat. Een stel beginners dat te lang in hun bed ligt en op het heetst van de dag veel te ver in de felle tropische zon gaat fietsen. Om 10u hebben we al meer dan 50 km afgelegd. De zon begint te komen maar de spirit is goed. Iets na 12 rijden we Campeche binnen. We eten een broodje met geroosterd vlees in een loncheria en leggen de laatste 8 km af door het centrum. Druk, warm, zon, maar ook goed geregeld verkeer en geen traumatiserend verkeersnest. Rond 14u zijn we in ons hotel. De kinderen leven zich uit in het zwembad, doen schoolwerk en duiken terug het bad in. Geen idee waar ze de energie halen. Bart en ik leggen ons een uur in de airco om af te koelen.

Early bird Bart is KO
School on the road, tussen 2 zwembeurten in de boeken duiken

24 oktober 2021, Hopelchén

Het is bewolkt en het miezert een beetje. Yes denken we en nemen de tijd om te ontbijten en in te laden. Om 10u zijn we weg onder een zalig wolkendek. Het is 25 graden en geen zon te bespeuren. De weg glooit door de jungle. We passeren de site van Kabah, gesloten zoals verwacht. De Ruta Puuc is aangenaam fietsen. Er is weinig verkeer en veel begroeiing, kruinen groeien over de weg en zorgen voor schaduw. Top!

Ruta Puuc

De wolken blijven niet hangen maar de weg blijft wel glooien. We verlaten de provincie Yucatan en rijden langs de grote poort Campeche binnen.

Opgepast politiecontrole!
De poort naar Campeche

En met Campeche verdwijnen de wolken en de jungle. Maïsvelden, maïsvelden, maïsvelden. We zijn terug in Hongarije maar dan +30 graden. Geen schaduw, geen beschutting tegen zon en wind! De weg is lang en heet en winderig en we komen pas na 40 km het eerste dorp tegen om suiker en schaduw te tanken en fris water te kopen.

Afkoelen in een schaduwhoekje

Daarna is het nog een 35 km naar Hopelchén, onze bestemming. De wolken schuiven verder open, het blijft heet en de maïsvelden zijn eindeloos.

Maïs maïs maïs

Maar aan alle etappes komt een eind, vandaag waren we er niet rouwig om. We rijden een rondje door de straten van Hopelchén, krijgen daarbij meutes blaffende honden achter ons aan en belanden uiteindelijk in een hotelletje aan de rand van het stadje. Morgen laten we ons niet vangen. Om 7u zijn we de piste in!

23 oktober 2021, Santa Elena

We slapen allen redelijk goed in de muffe hut. Het is er zo donker dat we pas om 8u wakker worden. Geen vroeg vertrek nodig, vandaag staat er 16 km naar Uxmal op het programma en dan nog eens 16 naar Santa Elena. En het miezert! Olé! Minder olé is dat de was nog buiten hangt.

Het is bijna 10u wanneer we vertrekken richting Uxmal. We rijden langs de ruta Puuc. Puuc betekent heuvel in het maya. We zitten terug in de heuvels en dat voelen we. In dit gebied bevinden zich talrijke Mayavindplaatsen, waaronder Uxmal, Kabah, Sayil en Labná. Deze sites hebben een gezamenlijke architectonische stijl, die eveneens Puuc wordt genoemd. Momenteel is enkel de site van Uxmal open.

De weg glooit en de lucht is zwaar en vochtig. We zweten ons te pletter en zijn kletsnat als we aan de site van Uxmal komen.

Pyramid of the Magician

Uxmal was een van de grootste steden van het schiereiland Yucatán aan de Ruta Puuc. Uxmal en andere omliggende Puuc-vestigingen bloeiden rond 600-900 n.Chr. voordat zij werden overheerst door naburige nederzettingen. Aangenomen wordt dat de heersers van Uxmal ook de leiding hadden over de nabijgelegen nederzettingen Kabah, Labná en Sayil. Er zijn verschillende sacbes (witte wegen van de Maya’s) die de nabijgelegen plaatsen met elkaar verbinden.

De huidige bewoners zijn leguanen. Ze zitten in de muurtjes en liggen languit te zonnen op de stenen.

De gebouwen en constructie zijn typisch voor de Puuc stijl, met gladde lage muren onder sierlijke friezen.


De 320 meter lange mozaïekgevel van het paleis van de gouverneur is een van de langste in precolumbiaans Meso-Amerika en bevat 103 stenen maskers van de regengod Chac.

Love it. De planten die alweer tussen de stenen schieten

We zijn onder de indruk van de site. De gebouwen zijn uitgestrekt en liggen vredig in het groene landschap. Het is prachtig.

Na het bezoek eten we wat bananen en koekjes onder een boom en vervolgen onze ruta. Het is heel mooi fietsen. De weg is properder dan wat we gewoon zijn en de heuvels zorgen voor een nieuw landschap. De jungle is nu ook boven en onder ons.

Na 16 km glooien lacht Santa Elena ons toe. Een kleurig opgeruimd dorp met een lange hoofdstraat. Al fietsend vinden we een hotel. Een douche, een bed, een airco. En 2 haken voor de hangmat! In Merida kochten we een prachtige grote hangmat. Die wordt opgehangen en gebruikt voor de siësta. Wat een luxe!

Santa Elena
Siësta total!

In de late namiddag rijden Bart en ik nog eens naar het dorp om lekkers. Vanavond gaan we voor rijst met eieren en tomaat. Onze darmen juichen!

Water, enkel nog uit flessen!

22 oktober 2021, Muna

Bart heeft ook het virus te pakken en zit in het uur voor vertrek vooral op de pot. Of waren het de biertjes gisteren? Hij ziet zo bleek als zijn fietshemd maar wil toch fietsen vandaag. Het weer is goed en de berm is steeds nabij! Allez na 15 km door Merida, maar die gedachte wordt weggeduwd.

Onze slaapkamer in de ochtend. 2 hangmatten en een dubbel bed

We nemen afscheid van Frederik en Mariana en dat voelt dubbel. We willen verder reizen maar het is moeilijk om te vertrekken. We werden hier zo hartelijk ontvangen en voelden ons helemaal thuis in hun artistieke casa. Ook de kinderen hebben weinig zin om te vertrekken, als het aan hen lag bleven we bij nonkel Smet.

Om 9u rijden we de straat uit en werpen ons op Merida. Op anderhalf uur zijn we buiten de stad en rijden weer rustig rechtdoor langs groene wegen en kleine dorpjes. Bart zijn darmen hebben gelukkig stand gehouden. Een colaatje, wat koekjes en een fles fris water halverwege en we zijn klaar voor de volgende etappe. De heerlijk geurende vleesbroodjes en ander streetfood laten we vandaag wijselijk achterwege.

We rijden een mooie weg vandaag. Vooral kleinere wegen met weinig verkeer.

Overnachten doen we in een cabanne in Muna. De cabanne is een muffe hut met strodak, 2 kleine tweepersoonsbedden met muggennet, sterk naar blauw blokje geurende badkamer, zeer primitief en zeer vochtig. In mijn zoektocht naar het blauw blokje in het toilet hef ik het deksel van de spoelbak op en sta oog en oog met 2 kikkers die aan het porselein kleven! Aaaaargh!!!! Iedereen wil ze zien en als ik 3 keer het deksel heb opengedaan is het alsof het heel normaal is dat er kikkers in de spoelbak zitten.

We rusten wat uit rond de hut, Nanou en Ramon werken voor school terwijl een kolibrie in de struik naast hen rondfladdert. We eten pasta met tomatensaus. Geen risico’s vandaag.

Het bed is klein en het muggennet warm. Dus rollen we het net op, doen het licht uit en kruipen in bed met een oplichtende telefoon. Zoeeeeeeem! Iets fladdert in en rond mijn gezicht! Aaaaargh! Licht aan, muggennet naar beneden en goed vaststeken onder de matras. Gelukkig zijn we goed moe.

21 oktober 2021, Merida

De buikbroebels blijven aanwezig in het peloton. Vandaag is Nanou aan de beurt. Er volgt nog een easy going dag. De kinderen blijven de ganse dag in het huis van Frederik en Mariana. Schoolwerk maken, film kijken, soezen in de hangmat…. ze zijn al helemaal thuis.

Lui rekenwerk

Bart en ik gaan naar een grote supermarkt in de buurt. We kopen in zalige airco koffie in en nog wat noodzakelijkheden. Extra onderbroeken, zonnecrème, pilletjes om de darmflora op te fleuren, rum voor de mojito … We gaan met de fiets en komen tijdens de terugweg in een gigantische plensbui terecht. Schuilen lukt niet echt. We zijn op 5 minuten tijd door en doornat. Het blijft de ganse namiddag nat en droog. Frederik heeft een auto geregeld om de stad te bezoeken. Nanou en Ramon blijven thuis. Nanou voelt zich niet lekker en Ramon heeft geen zin om mee te gaan. We rijden langs oude koloniale gebouwen het centrum binnen. Prachtig zijn ze! Het centrum is druk en tegelijk verlaten. Veel winkeltjes zijn gesloten, de pleinen liggen er leeg en een beetje somber bij. Corona.

Het water staat in diepe plassen in de straten. Er is hier weinig riolering. Als het regent dan blijft het water staan. Ondanks de halve bezetting is het er nog steeds schreeuwerig en druk. Veel auto’s, winkeltjes, kappers, mensen en veel lawaai. Het kan ons niet echt bekoren. De pleinen zijn mooi maar zonder mensen en in de natte regen ogen ze een beetje zielig.

‘s Avonds krijgen we nog een vrolijke jonge bende over de vloer. Het Spaans gaat luid en snel, zo ook de biertjes… En Bart krijgt vlechtjes zoals Ragnar Lodbrok.

20 oktober 2021, Merida

We blijven een dagje gewoon thuis bij Frederik en Mariana. Ramon is misselijk, heeft diarree en de sprankel is uit zijn ogen. Ook Nanou voelt zich niet super. Teveel cenotewater gedronken klinkt het hier. Het wordt een chilldagje. De zieke kijkt naar avatar, Bart werkt aan de fietsen en ik ga met Nanou naar een winkelcentrum om iets lichts met lange mouwen.

Avatar kijken
Iets lichts met lange mouwen
Fris geurende was
UNO

In de namiddag maakt Frederik met de blondies een armbandje. Ze mogen steentjes, pareltjes, kleurtjes kiezen en zijn in hun nopjes. Met veel geduld leert hij hen knopen en een verschuifbare sluiting te maken. Apetrots zijn ze op hun klein meesterwerkje.

De dag gaat over in de avond met ceviche, bonen, tortilla’s en frisse biertjes.

19 oktober 2021, Merida

We verlaten Homùn in de vroegte. Dag leuk cenotedorp, dag hotel papa grande, dag Hektor, bedankt voor je vaderlijke ontvangst!

De lucht is nog koel en dat blijft zo in de voormiddag. Het is warm maar er zijn wolken dus fietsen we niet in de felle zon.

Niet parkeren x6 por favor

We houden halt in Acanceh, een archeologisch site ten zuidoosten van Merida. De Maya site bestaat uit twee hoofdgroepen, en ligt aan het dorpsplein. Het is zo moeilijk te missen dat we er knal voorbij rijden. Het ligt echt in het geroezemoes van het dorp. We zijn te vroeg. De site is nog gesloten, dus kijken we van in de verte en rijden door.

Acanceh
Ambiance in Acanceh

We rijden langs kleinere wegen vandaag, door veel dorpjes en voelen de stad dichterbij komen. Meer dorpjes, meer fietstaxi’s, meer auto’s. In het stadje voor Merida doen we een cola en tortas-pauze. Tortas zijn lekkere broodjes met gebakken vlees en groentjes, het beste tussendoortje onderweg. Uiteraard wordt er in de pauze gepresident.

Na de pauze is het nog 18 km naar Frederik en Mariana in Merida. We doen er eindeloos over met alle kruispunten, verkeerslichten en kronkels die de weg maakt. De zon heeft het ondertussen gehaald van de wolken en we zwoegen ons door de straatjes van Merida. Rond 13:30 zijn we ter plaatste. Er wacht een hartelijke ontvangst en een heerlijke namiddag in de schaduw op het terras.

18 oktober 2021, Homun

We slapen uit en hadden het nodig. Rond 8:30 is iedereen wakker. Er volgt een trage ochtend met lekker ontbijt in de schaduw naast het zwembad. De kinderen werken voor school. Het zwembad is de beste motivator.

Vandaag niet om 7u op de fiets

We hebben geen grote plannen vandaag. Er zijn in en rond het dorp veel cenotes en we willen er een paar bezoeken. We volgen de tip van Hector, de baas van ons hotel naar een cenote vlakbij, recht tegenover het kerkhof. Hij geeft ons zwemvesten mee want die zijn verplicht en moet je voor bijbetalen. Rond 12u zijn we aan de cenote. Een halfopen grot, met zwaluwen die er luid kwietend in rond vliegen. Er zitten ook vleermuizen. Ze hangen aan het plafond en in de nissen en fladderen ook in het rond. Het geheel is zeer levendig.

Het is er mooi om te zien met veel stalagtieten maar niet zo ideaal om te zwemmen. Het zwemgedeelte is donker en ik hang na een half uur al onder de vogelstront. We beslissen al vrij snel om te moven naar de volgende cenote. Maar eerst een hapje eten onderweg. Gegrilde kip met rijst en een niet zo pikant sausje. Lekker! De volgende cenote ligt 2,5 km verderop. Met de fietsen zijn we er snel, cenote Yaxbacaltun.

En dat is er eentje naar ons hart. Een groot bad helder water, een groot gat waar veel licht door valt, een plaats om te springen en een touw om te slingeren. We brengen er de rest van de middag door.

En een primeur! Nanou zet haar eerste duik! Ze kreeg de beweging maar niet onder de knie maar vandaag plots, na de hele ochtend salto van de rand van het zwembad te oefenen was duiken een koud kunstje.

17 oktober 2021, Homún

Het is geen fantastische nacht in de tent. Het is warm met 4 dicht bij elkaar. We liggen geschrankt, hoofd aan voeten, zo is er een beetje meer ruimte tussen de warme lijven. We hebben enkel de binnentent opgezet, maar het blijft klam en warm, geen briesje te bespeuren. We hebben ook buren gekregen. Er staan 2 tentjes naast onze tent. Wanneer wij gaan slapen komen zij eraan. Ze blijven tot 2u kletsen, niet luid maar toch ik kan niet slapen. En er is ook een nachtwaker die zijn hut graag fel verlicht. De warmte, het licht, het geluid… het is geen ideale nacht. Om 6u zijn de hanen van het dorp wakker. En daarmee is de nachtrust helemaal voorbij.

We zijn alweer later en route dan de vorige keer. Het is 8u. Niet slecht, maar zonder koffie, dus die stop moeten we nog inbouwen. In het eerste dorp vinden we koffie. Een gigantische isomo beker met mierzoete Nescafé. Het is ondertussen na 9u, het wordt warm. We rijden opnieuw rechtdoor langs een grote weg. Het fietsen brengt ons hier op fantastische plaatsen maar de weg zelf is niet zo opwindend. Eindeloos rechtdoor, langs jungle, geen schaduw, veel zon. Gelukkig rijden we om de zoveel kilometer door een dorp, wat steeds voor kleur, buenos dias, muziek en ambiance zorgt. Ook impressionante kerken! Groot in verhouding met de omvang van het dorp.

Kerk in Xocchel

Onze bestemming vandaag is Homún op 70 km fietsen. En we hebben een hotel. Joepie, airco! Het plan is om daar op de middag te zijn, onze fietsen te lossen, iets te eten en daarna in een cenote te springen. We arriveren rond 13u. Compleet uitgeteld. Honger, dorst, heet,… ik ben een bodemloos vat. Constant honger en dorst en bij elke stop aan het eten en drinken. En oververhit. Constant een druppelsnor.

K.O. na 70 km in 40 graden

We lunchen heerlijk, wat doet eten deugd. Daarna even afspoelen onder de douche, 5 minuutjes op bed liggen en … keihard in slaap vallen. Geen cenotes meer vandaag maar rust in een frisse kamer. We blijven een dagje langer en gaan morgen een paar cenotes bezoeken. Rond dit dorp alleen zijn er tientallen. De kinders hebben minder last van hun inspanning dan wij en leven zich nog uren uit in het zwembad van het hotel.