Congee Pedalee

23 mei 2021, Ulstämma naturreservat

We slapen als roosjes in onze hut in de bush. De vogels beginnen al vroeg aan hun lied. Vooral ganzen, eenden en een koekoek. Het is heerlijk om de natuur te horen ontwaken en al zeker als je bed uitkijkt op boomtoppen en een glanzend meer. De dagen worden merkbaar langer, om 4:15 komt de zon op. Vanaf volgende week gaan we noordelijker, de middernachtzon tegemoet.

Ontbijten, opruimen en terug door het bos naar de fietsen. Die staan nog steeds waar we ze gisteren achtergelaten hebben. Ook van de partij zijn een zwerm muggen die het op ons gemunt hebben. We hebben een lokale muggenspray die zeer chemisch ruikt maar de muggen lijken er geen fan van te zijn en landen niet op ons vel.

Het is van alles wat vandaag. We starten in de regen, daarna schijnt de zon, het is zwoel met zotte dikke wolken en uiteraard worden we ook een paar keer uitgeregend. Maar het is sinds vorige week een pak warmer geworden. Ook ‘s nachts blijft het rond de 10 graden. De lente is nu echt wel in het land. Op een paar dagen tijd hebben alle bomen blaadjes gekregen en onderweg ruikt het zoet naar bloesems.

We eindigen in een natuurdomein vlakbij Linköping. Er is een vindskydd waarin we ons geïnstalleerd hebben met meer passage dan anders, beetje gelijk de Blaarmeersen maar dan groter. We zijn allemaal zeer moe vandaag en liggen om 21u al in onze slaapzak.

18 mei 2021

Goedemorgen lieve 40-jarige man diep in je slaapzak, goedemorgen slaapkopjes, goedemorgen naaktslak op mijn schoen.

Het is een mooie dag. De zon komt door de bomen piepen, het is nog frisjes in ons kampement. Een vuurtje, een paar rondjes bialetti, we hebben geen haast vandaag. Er wacht een huisje op ons aan de kust, 35 km verderop. De kinderen doen schoolwerk aan het vuur, Ramon verbrandt principieel alle bladeren uit zijn rekenschrift dat hij heeft afgewerkt.

Om 11u30 rollen we gestaag naar Valdemarsvik, een klein stadje aan de Oostkust. We gaan op restaurant in de kleine haven, ruiken de zee en hebben goesting in de komende dagen. 3 nachten in een klein huisje in een mooie archipel. Het huisje ligt ver van alles. De eerste winkel is 20 km verderop. Dat wordt stouwen op de fiets. We hebben een giga kar maar alles geraakt wonderwel aan boord. Wat een vracht, en dat voor 3 dagen zonder winkel. Gelukkig hebben we niet voor de Pamir Highway gekozen.

We ruiken de rust en vlammen naar het huisje. Het gaat ook vooral bergaf, dat helpt wel. Onderweg zien we kraanvogels voor ons uitvliegen en 2 elanden. Waw! Het is even zoeken maar we komen alweer in een stukje paradijs terecht. Een klein huisje met grote ramen, een steigertje en enkel bomen, rotsen en zee rond ons. We klinken op Bart zijn verjaardag en springen in de avondzon allemaal nog eens in de zee.

17 mei 2021

De ganse nacht roffelt de regen op het dak van onze vindskydd. Het vuur blijft nog lang geven en zorgt voor een magische gloed in de hut. Bart en ik slapen niet fantastisch maar genieten wel van de geluiden rond ons, de regen, het knetteren en sissen van het vuur, de vogels bij zonsopgang… Koud hebben we niet, integendeel. En dan is erochtendzon, een vuurtje en nog een halve zak toastbrood over van gisteren. Jummie. De chocopot is leeg na het ontbijt.

De rit is weeral heel mooi. Eerst gaat het door het bos langs een wandelpad. Er liggen veel grote stenen en het is wat slijkerig. Fietsen lukt niet echt. Bart probeert het toch over dikke boomwortels en sliert met Ramon en al de berm in. Daarna volgt een heel mooi stuk langs een goede gravelweg. Het is schilderachtig. Groene velden met bloemen, blinkende meren, een blauwe lucht met dikke witte wolken. We komen minder huizen tegen dan de vorige dagen en rijden door dorpen waar met moeite 1 huis staat.

We hebben onze route aangepast en getekend van vindskydd naar vindskydd. Super handig! Ze zijn talrijk aanwezig in Zweden en makkelijk te vinden (https://www.gone71.com/shelters-in-sweden/). Er is steeds een dak en meestal een droogtoilet, vuurplaats en droog hout. Een luxecamping eigenlijk, maar dan zonder mobilhomes. En meestal ligt het in een schoon stukje natuur of aan een strandje en dan kom je totaal onverwacht op een paradijselijke spot terecht.

We hangen op het strandje en gapen naar het prachtige landschap. De wolken en de zon doen zot met elkaar, het is prachtig!

16 mei 2021

We ontwaken in ons natuurhotel en komen traag op gang. Het hout smeult nog na van gisterenavond en het vuur is snel terug aan. De zon schijnt. Een zalige plek om wakker te worden, te douchen in een teiltje veenwater en een koffietje te drinken bij het vuur.

Het eerste stuk van de dag fietsen we in de zon, met een wolkje. Langs een gladde asfalt met veel bomen en weinig verkeer. Na de lunch slaat het weer om. Het is op slag 5 graden kouder en het regent. En dat doet het rest van de dag. De weg is prachtig, langs gravelpadjes met overal grote boulders en bossen.

We eindigen opnieuw in een vindskydd. Het is minder luxueus dan de vorige en we kunnen ook onze tent niet opzetten. Maar we passen wel met ons vier in de hut en zijn blij met het dak. Het is een halfopen hut dus dat wordt dicht tegen elkaar kruipen vannacht. Er is vuur en Ramon heeft de slak al van de muur gehaald (sorry slakje, wij gaan hier slapen vannacht).

11 mei 2021

Het regent op ons strand, al uren. Volgens de weersvoorspelling zou het om 9u stoppen. We blijven in de tent wachten tot het stopt. Ondertussen heeft er zich een gigantische plas gevormd tussen het grondzeil en het tentzeil. De tent is precies een waterbed. Maar stoppen met regenen doet het voorlopig niet. Bart en ik kruipen toch maar uit de tent en drinken koffie in de regen. Het lijkt te gaan stoppen, de regenwolken schuiven op maar dan komen ze terug en begint het opnieuw te drashen. Uit de tent met koffie en regenjas bekijken we nog eens de weerkaart en onze route. Er zitten grote verschillen in weersomstandigheden op korte afstanden. We passen de route nogmaals aan en beslissen om vandaag naar Jönköping te rijden. Jönköping ligt aan het Vättern meer, het 2de grootste meer van Zweden, 1800 km2 meet het.

We rijden langs de oude weg naar Jönköping. Het is er rustig fietsen en het gaat goed vooruit. Even laat komoot een dikke steek vallen. Een verse autosnelweg werd aan onze route toegevoegd en als gewone weg gemarkeerd. Na wat zoeken en het openen van een hek langs de snelweg vinden we gelukkig een parallel fietspad.

We landen op een camping vandaag aan het Vättern meer. De kleren en de reizigers zijn aan een schrobbeurt toe.

14 mei 2021

We zijn vroeg wakker op onze parking. Het is heet in de tent. Bart en ik gaan ons opfrissen in het meer. What a beauty! Geen mist deze ochtend, maar een stralende zon lacht ons toe. We zien een ottertje zijn kopje boven water steken en elegant terug in het water glijden. Het komt nog een paar keer boven water kijken en verdwijnt dan in het Vättern meer.

Voor vertrek worden er nog wat sommen opgelost en regelmatige veelhoeken getekend terwijl wij de boel inpakken.

Er volgt een dag van gravelpadjes door bos en veen, langs mooie huizen, riviertjes en meertjes. En heerlijk in de zon. Bart snokt ook zijn vitessekabel door en beslist, na een paar kilometer zonder zijn achterste versnellingen de gegravelde heuveltjes te lijf te gaan, om de kabel toch maar te vervangen.

We fietsen zeer autovrij vandaag. Langs kleine en zeer kleine wegjes. Soms gaat het wat meer bergop en is de gravel lastig om te fietsen maar de rust op de weg is heerlijk.

Na een 50 km gravel zijn we nogal op en eten we een groot stuk taart in een zalige ouderwetse koffiebar met porseleinen kopjes en koffie en thee à volonté.

En dan is het uit met de zon en is de regen daar terug. We zetten onze tent op op een gesloten camping aan een meertje en zijn content met het afdak van de gesloten doucheblok.

13 mei 2021

Voor de tweede dag op rij is het heet in de tent ‘s ochtends. Wat een plezier! De zon schijnt! Wel hangt er een grote mistbank over de camping en het Vättern meer. Het meer krijgt hier van alles de schuld. Te koud? Het Vättern meer. Mist? Het Vättern meer. Wind? Het meer… We rijden onze eerste kilometers in de mist maar wel met een zon die haar best doet. En dan plots, lost de mist boven ons op en hangt ze nog in dunne sliertjes over de velden. Links van ons ligt het meer nog altijd in de dikke mist, maar wij rijden in een zalige zon en spelen truitjes en sjaal uit! Behalve Ramon, die zweert bij een thermisch truitje en een dikke fleece.

Het is vandaag een heel mooie rit. We fietsen een 20-tal kilometer door een landschap dat helemaal uit de Bolderburen van Astrid Lindgren lijkt te komen. Kleine glooiende boerenwegels met mooie grote houten boerderijen, donkerrood geverfd, met schilderachtige tuinen, groen gras, bloesems en gele paardenbloemenvelden.

Voor de rest van de dag gaat het langs het Vättern meer dat blinkt in de zon. Het is een mooie rit. Het is Hemelvaartsdag, we komen veel volk tegen op de fiets. Er wordt heel wat af gehaihaid.

En dan moet het mooiste nog komen. Op de kaart vinden we een parkinkje naast een natuurreservaat, Kråkeryd. Er staat geen bordje dat er niet gekampeerd mag worden, dus mag het. De parking is plat. En er is een toilet. En een picknick bankje. En Bart kookt een heerlijk maaltje.

Aan onze tent begint een wandelpad. Het loopt naar het meer door een mooi naar bloesems geurend bos. Op het pad schiet een slang weg voor mijn voeten. Brrrrrr. Het is een Hasselsnok, gelukkig geen gevaarlijk exemplaar. Aan het meer is het uitzicht prachtig. Het wateroppervlak is stil en uitgestrekt. Het lijkt een zuiderse baai.

En dan wanneer de zon ondergaat is het allemaal nog zo mooi…