Uitslapen tot de zon op de tent de hersens doet smelten, wakker worden, langs de glibberige heuvel naar beneden glijden, naar het meer. Bart wast de fietsen in het water, die zitten vol zand na de zandwegjes van de laatste dagen. Het is een bijzonder plekje, een heuveltje met tenten en auto’s, een parking met auto’s, tenten en mobilhomes, een gezellige bar en een strandje in het gras onder de bomen. Het meer drijft vol zeilbootjes, eendjes en kleurige opblaasbanden. Het strand is een zootje van zeilers, kampeerders en dagjesmensen. Het is er kleurig en gezellig, met modderbabies, ijsjes en halve liters. Het is een dag van mensen kijken, lezen, wassen en van op een SUP de andere kant van het meer bewonderen.
Iedereen slaapt heerlijk in zijn hotelbed en Ramon op zijn matje – een 3-persoonskamer was het enige dat nog vrij was. Op hotel gaan in Polen past helemaal in ons budget. Voor €65 hebben we een ruime 3-persoonskamer met bad en ontbijt. En wat voor een ontbijt. Er zijn eitjes in alle bereidingen, tomaten, ingelegde paprika en champignons, een grote fruitmand, schalen met balletjes risotto, tonijn- en eiersla, kazen, pasteien, taarten, sapjes, cornflakes,… Ramon schept zijn bordje vol met stukjes sinaasappel, perziken en taart. Nanou gaat voor een grote worst en een stuk taart. Ook een boterhammetje eten hee schatjes.
De fiets krijgt nog een douche in de fontein en dan zijn we weg. We rijden vandaag langs velden. Velden graan. Velden soja. Velden mais. Een veld zonnebloemen. We rijden van stadje naar stadje. De stadjes hebben mooie rode bakstenen kathedralen, die we steeds al van in de verte boven de velden zien opdoemen. Het uitzicht is in de laatste 500 jaar niet veel veranderd. Graan – Kathedraal. We volgen vandaag vooral de weg met af en toe een zijsprongetje off road. Langs de weg staat het vol appelbomen, je kan al fietsend je hand uitsteken en appels plukken. Zalig!
I ❤️ de fleurige Jezussen langs de wegTijd voor taart!
Plots wordt onze route onderbroken. We moeten een brug over maar de brug is weg. Er gaapt een gat van 15 meter. Terwijl we op onze telefoons zoeken hoe we verder moeten, komt een werkman op ons af en toont een wegje dat naar een klein overzetbootje leidt. De bagage gaat eerst en dan de fietsen. Het gaat allemaal zeer vlot en we moeten geen 20 km omrijden!
Vandaag ontsnappen we niet aan de regen en rijden tussen de buien door naar een plekje aan het Mamry meer in Węgorzewo. We zijn in Mazurië, het land van de 1000 meren. Onze tent staat op een glibberig heuveltje aan een prachtig meer. Onze buren heten Bartos & Monika. Hun tent staat naast een grote pickniktafel die ze met ons delen. Ze delen ook hun gebakken kip en worst. De Polen zijn hartelijke mensen.
De Polen houden van honden. Ze zijn overal, in alle maten en van alle leeftijden. Deze nacht liggen we tussen de blaffende honden. Ze klinken veraf en dichtbij, blaffen en keffen, houden zich stil en beginnen weer opnieuw. Op het erf naast de weide waar onze tent staat zit een oud hondje dat klinkt alsof hij een zware hoest heeft. Een meevaller dus.
Vandaag krijgen we 2*2+1 honden achter ons aan. Gelukkig steeds kleiner dan kniehoogte maar ze blijven hollen, grommen en blaffen tot we stoppen. We rijden in agrarisch gebied en op elk erf zit een hond of hangt een bordje Uwaga Pies. Hopelijk blijven ze onder de kniehoogte.
Ik heb het meer voor loslopende kippen
De Green Velo brengt ons vandaag weer op mooie plaatsen. Veel graan en weides. Veel bossen. Veel kruisbeelden. Mooie stadjes. Contrasten, tussen oude vervallen sovjetgebouwen en nieuwe moderne huizen en gebouwen. We ontsnappen aan een onweer en rijden de ganse namiddag door diepe verse onweerplassen. We rijden over asfalt, de gladde en de versleten versie, over zand, kasseien en boswegels, vlak en glooiend. Het is zeer gevarieerd.
Jezus onderwegEn nog eentjeKerkje in PieszkowoStop met foto’s trekken van kapelletjes‘t was wel een schoontjeLidzbark Warmiński, mooi stadjeOoievaarsnesten bij de vleetDreigend onweer! Niet voor ons vandaag. Einde van de dag, natte zandwegels met enkeldiepe plassen
We eindigen vandaag in Bartoszyce. En Bart schittert hier in elke naam van hotel, restaurant, internetcafe, … We gaan op hotel in Hotel Bartis!
Om 7u ‘s ochtends gonst ons tentenveld van de bedrijvigheid. Alle fietsers zijn al in gang geschoten. Bart staat ook op met Ramon, ik blijf liggen tot ik hoor dat de koffie klaar is. Nanou trekt haar ogen open, neemt haar boek en leest onverstoorbaar verder tot we haar uit de tent sleuren. Het is leuk om andere fietsers dezelfde handelingen te zien uitvoeren die wij al 4 maanden elke dag doen. Matjes oprollen, slaapzakken verluchten, chaos maken en inladen. We nemen een goeie start vandaag en verlaten om 9:30 de camping.
Frombork
Onze eerste halte is de kathedraal van Frombork. In de kathedraal ligt Copernicus begraven en daar gaat mijn wetenschapslievend hart sneller van slaan.
Zijn grafsteen is een beetje een stijlbreuk met de rest van de kathedraal. Geen 16de eeuwse tombe maar een moderne zwarte granieten steen versierd met het zonnestelsel. Hij kreeg na zijn dood een anoniem graf onder de kathedraal. Zijn overblijfselen werden in 2004 geïdentificeerd en in 2010 kreeg hij een eervolle begrafenis en gepaste steen.
Een modern graf voor Nicolaus Copernicus (1473 -1543)Planetarium Copernicus
De Green Velo brengt ons op zeer gevarieerde paden vandaag. We rijden vlakbij Kaliningrad, met enkel een zee-engte tussen.
Over het water ligt Rusland
We rijden langs kerken en kathedralen, kapelletjes en versierde kruisbeelden. In Polen zijn ze niet vies van een beetje kitch, de kapelletjes en kruisbeelden krijgen linten, bloemen en veel kleurtjes!
Kathedraal BraniewoKathedraal Pienięzno
We rijden door smalle lanen met grote oude bomen, langs zanderige gravelpadjes, verweerde boerderijen, ooievaars bij de vleet, en ook een dreigend onweer dat losbarst als we in de Biedronka zitten. De Biedronka is de plaatselijke supermarkt.
Bart ziet een keigrote bliksemOoievaars naast de brandweerkazerne
We eindigen bij 1 van de rustplaatsen van de Green Velo en krijgen van de buren een plekje in hun weide onder een boom. Zo hoeven we niet langs de weg te slapen.
Het regent bijna de ganse nacht maar als we om 9u uit de tent kruipen is de lucht blauw en schijnt de zon tussen de bomen. Om 10:30 zijn we klaar voor vertrek. We laten de fietsen een halfuurtje achter aan de ingang van de camping en jumpen nog eens in de zee voor we vertrekken. Het water is zalig, het zonlicht ook. Ramon wil de ganse dag blijven.
We rijden al snel langs een onverhard pad tussen de graanvelden. Sommige stukken zijn superglad door de modder. Het scheelt niet veel maar we blijven in het zadel. Het is heerlijk om terug off road te zijn.
Na de onverharde etappe volgt een lang saai stuk langs de weg. Graanvelden, huizen, graanvelden. We zien opnieuw veel roofvogels en ook ooievaars, die Bart struisvogels noemt en de ganse dag wordt uitgelachen. Ramon ziet zwaluwen voor mussen en wordt ook de ganse dag uitgelachen.
We passeren ook weer mooie kerkjes vandaag en ook kapelletjes en met linten versierde houten kruisbeelden.
Kerkje in Marzęcino
Wie er ook langs de weg staat is de eik met de dikste stam in Polen. Een omtrek van 10 meter heeft hij en hij is 700 jaar oud. Een beauty!
Oak Jan Bazynski, the thickest oak in Poland
Na een 40 tal kilometer duikt een eerste bordje van Green Velo op, de fietsweg die we voor de komende +1000 km zullen volgen. We zijn zo enthousiast dat we de route een paar kilometer in de verkeerde richting volgen.
Green Velo is een langeafstands fietsroute, die loopt langs de oostgrens van Polen. De fietsroute kronkelt langs cultureel erfgoed en door natuurgebieden. Ze is goed aangegeven en elke 15 km is er een “fietsservicepunt”, een houten hut met fietsrekken, tafels en routekaarten. Het ziet er veelbelovend uit! Veelbelovend zijn ook het aantal fietsers die we vandaag tegenkwamen, dat waren er al meer dan 3 maanden in Zweden. Het zijn vooral Polen. Meestal spreken ze geen Engels maar een lach, een zwaai en een gin dobre kan er steeds van af.
De kilometers Green Velo doen smaken naar meer. Door bos, langs zee en zeer groen. De ondergrond varieert van gladde asfalt naar scheve betonplaten en gravel. We zien het helemaal zitten. We eindigen vandaag in Frombork, een stadje met prachtige kathedraal en rustig strandje. Slapen doen we op een schrale camping maar wel omringd door andere fietsers.
Strandje in FromburgEinde van de dag met de kathedraal van Frombork.
Na onze tweedaagse met Johnson & Johnson vinden we ons tentje terug op de camping in Sopot. Rondom onze tent zijn de tenten als paddestoelen uit de grond geschoten. In plaats van 3 kleine tenten staan er nu 6 kleine en 1 familietent op de spie tussen de receptie en het hek. Vermoeidheid doet slapen en we slapen allemaal als roosjes op de luidruchtige camping. ‘s Morgens tikt de regen op het tentzeil. We draaien ons nog eens om en soezen verder.
Op onze camping komen ze wat tegen…
Er is geen haast vandaag, het was een hectische stresserende week, eindelijk moeten we vandaag niet ergens op tijd arriveren en kunnen we geen boot/trein/vliegtuig missen. Het is gewoon opruimen en fietsen tot waar de dag ons brengt. We ontbijten laat en uitgebreid in het restaurant van de camping en ruimen op. Alles zit overal verspreid, dus gooien we alles op 1 grote hoop en schikken het terug in de zakken. Alles heeft zijn vaste plaats dus dat gaat heel vlot. De Poolse familie in de grote tent kijkt geamuseerd toe en nodigt ons uit voor spaghetti. We hebben net ontbeten en bedanken vriendelijk. Met heel weinig Engels proberen we een gesprek te voeren, Bart rijdt hun kroost (en hun vriendjes) de parking van de camping rond, Nanou en Ramon krijgen elk een zak snoep, Nanou trakteert hen op een zakje koekjes die ze in de tweedaagse heeft gebakken en uiteindelijk zwaaien we elkaar uit alsof we elkaar al een week kennen.
We verlaten Gdansk langs de grote poort, fietsen door het drukke stadscentrum en zeggen nog dag aan Jacek, een verkoper op de jaarmarkt waarmee we een paar dagen terug een leuke babbel hadden en een paar deegrolletjes scoorden om koekjes te pimpen.
Wanneer we het stadscentrum uit zijn, fietsen we een stuk langs een drukkere autoweg tot we opnieuw bij de kust komen en het pad ons door een mooi zanderig naaldbos voert.
Ter hoogte van Swibno nemen we een veerbootje over de Wisla. Het veer wordt door een charmant bootje voortgestuwd en is snel aan de overkant.
We rijden verder langs een mooie kustweg door de bossen en passeren verschillende schreeuwerige kustdorpjes waar het heel druk is. Massa’s mensen, toeristenkarretjes, opblaastuig, lawaai en geuren langs alle kanten.
Onze eindbestemming voor vandaag, Stegna is ook een schreeuwerig vakantiedorp. We rijden door een hyperdrukke straat, maar deze loopt uiteindelijk dood op een grote camping in het bos en eenmaal daar binnen is het opnieuw rustig. We koken toch maar niet, eten in een lokale frituur waar de zalm te roken hangt, weten niet wat we bestellen en krijgen een tafel vol lekkers!
Na 3 zorgeloze maanden in Zweden zijn de Europese grenzen daar weer. Elke grensovergang is gedoe. Wat is de nieuwe regelgeving? Mogen we binnen zonder vaccinatie? Welke test? Hoe lang op voorhand? Waar is een testcentrum? Onze vaccinatie uitnodigingen hadden we tot nu genegeerd omdat we geen 2 keer op en af wilden vliegen voor een spuit. We zouden dat in orde brengen na onze reis. Maar, spraken we af, als we een 1 shot vaccin kunnen krijgen dan doen we het wel. Wel. Zo geschiedde dus.
We kregen vorige week een e-mail van de vaccinatielijn Stad Gent om op 6 augustus 1 prik Johnson & Johnson te komen halen. Dat kwam als een aangename verrassing. 2 dagen uit onze cocon stappen, in ruil een laissez-passer voor de rest van onze reis. We boekten een vlucht vanuit Gdansk en landen op 5 augustus in de late avond in Zaventem met 2 fietszakken vol vuile was en een paar items die we uit de bagage hebben gezwierd wegens te weinig gebruikt voor de plaats die ze innemen. Billy de krokodil en de palletjes moeten eraan geloven.
Spijtig dat de kettingzaag niet in de handbagage mochtDe schone zonsondergangen blijven ons achtervolgen
We raken overal vlot door en city hoppen van Gdansk naar Amsterdam en van Amsterdam naar Brussel. Mijn vader haalt ons om 23u op nadat hij een hele omzwerving heeft gemaakt in Zaventem. Hij rijdt verkeerd, komt ergens in de rand van de luchthaven terecht en krijgt uiteindelijk een politie escorte naar de drop off zone. De combi blijft aan zijn zijde tot wij bij de auto zijn.
Op 6 augustus treinen Bart en ik naar Gent, Nanou en Ramon blijven in Beernem bij mijn ouders. Ze liggen in bad, liggen op het tapijt en eten hete bliksem, hun lievelingseten. Het voelt vreemd en tegelijk heel gewoon om naar Gent te sporen en de tram te nemen naar Flanders Expo. We krijgen onze spuit, een grote dosis Johnson & Johnson. Oef. Nu kunnen we in alle rust verder reizen. Maar eerst nog een testje om terug naar Polen te kunnen vliegen. In Gent kan dat in de apotheek bij mijn werk, easy peasy! Bart spoort verder naar Brussel om een nieuwe bagagedrager voor de Pino. Die heeft een scheurtje en wordt momenteel met spanbandjes bij elkaar gehouden.
‘s Avonds komt mijn zus met haar gezin langs. Het is een gezellige avond. Mama maakt mossels met frietjes, we eten samen, kletsen uitgebreid bij, de kinderen gaan helemaal op in hun neefje Bas en nichtje Anna. Ik krijg halverwege de aperitief een after vaccin mokerslag en kom die de rest van de avond niet meer te boven. ‘s Nachts zweet ik de ganse spuit er uit en ‘s morgens ben ik terug fit to fly.
De blondies hebben zich vermenigvuldigd
Op 7 augustus vliegen we terug naar Polen. Het afscheid is emotioneel. Er wordt op de trein niet veel gezegd. De kinderen hebben het lastig om de vertrouwde cocon terug achter te laten. Waarom moeten we naar Polen, waarom kunnen we niet gewoon hier blijven. Dit hadden we wel verwacht. Het reizen als gezin is heel intens en heel mooi maar er is ook gemis. Vooral de kinderen missen soms hun familie en vrienden. De laatste week zagen we veel vertrouwde gezichten en dat zorgt voor melancholie.
We schepen in met een zak fris geurende kleren, een nieuwe bagagedrager en een vaccin in ons lijf. Morgen terug op de fiets! Joepie!
We verzoenen ons met de camping in de urban jungle en trekken erop uit in Gdansk. Vanaf Sopot is het een 10-tal kilometer fietsen naar de stad. 10 vlotte kilometers die bijna volledig langs een gescheiden fietspad lopen.
Gdansk werd in de 2de wereldoorlog bijna volledig platgebombardeerd. De stad werd helemaal opnieuw opgebouwd en staat bekend om zijn kleurige, sommigen vinden kitscherige gevels. De gevels zijn rijk versierd met opschriften en afbeeldingen. Ik vind het prachtig. Op dit moment is de Dominicus jaarmarkt aan de gang, wat de stad nog levendiger maakt. Er staan honderden kraampjes, de straten lopen vol mensen, overal worden ballonnen verkocht, kinderen spelen in hun onderbroek in de fonteinen, je kan er van alles eten en drinken, feest! Ons hoogtepunt is de plaatselijke groentemarkt. Een markt met verse groenten en fruit. Eindelijk! We kopen wortels, paprika, nectarines, boontjes, broccoli, tomaten, … 2 grote zakken vol!
We vergapen ons aan de Mariabasiliek, de grootste uit baksteen vervaardigde kerk ter wereld. De kerk is helemaal wit vanbinnen wat het zeer rustgevend maakt. Een heerlijk intermezzo na al de mensenmassa. Ik vind vooral het orgel indrukwekkend.
We brengen ook een bezoek aan het W.O. II museum. Het museum vertelt het verhaal van de oorlog in veel facetten. De aanloop op verschillende fronten, de propaganda, de cultuur, de wapens, het alledaagse leven, de concentratiekampen, de honger, het verzet… Er is veel beeldmateriaal, filmpjes, foto’s, schetsen gemaakt door mensen in de kampen… Het Museum wil ook de oorlogservaringen van Polen en andere Centraal- en Oost-Europese landen laten zien, in veel opzichten anders en minder bekend in West-Europa en buiten Europa. Het maakt allemaal een diepe indruk op iedereen.
Het gebouw is zelf een gigantische granaatinslag, het boort zich als het ware de grond in, de expositie bevindt zich grotendeels onder de aarde.
Iedereen slaapt een diepe slaap in de kajuit. Ik trek in de vroege ochtend een paar keer mijn ogen open en zie de zee vredig langs glijden door het raam. De uren op de ferry zijn extreem ontspannend. Er zijn heel weinig mensen aan boord, de kinderen kijken naar een Pools gedubde tekenfilm, Bart leest in zijn boek en ik brei aan mijn sjaal in de pianobar waar de koffie lekker is en de muziek afschuwelijk – allesbehalve piano.
De mondmaskers werden ook bovengehaald. Voorlopig doen ze dienst als haarbandNieuw zicht! Bart met een helm.
Rond 12u komen we aan in Gdansk en beleven een kleine cultuurshock. We rijden langs de drukke haven, stinkende autowegen en sovjetflats. De straten zijn vuil, de gebouwen afgeleefd, tot we het overvolle stadscentrum binnen fietsen. We moeten afstappen en bewegen ons tussen de slenterende mensen. Ik word een beetje zenuwachtig van de mensenmassa maar de lunch brengt rust. Een heerlijk soepje met worst en paddestoelen. Super lekker!
Ramon krijgt de grootste spaghetti ooit.
De rit gaat verder naar een camping in Sopot, een plek aan zee, 10 km verderop. We komen terecht op een overvolle overvolle camping. Alles bij elkaar, caravans, mobilhomes, tenten, geen idee hoe de mobilhomes en caravans hier nog uit geraken, ze staan in een kluwen door elkaar. Ons tentje past nog op een lapje tussen de omheining van de camping en het gebouw van de receptie. Naast de omheining een drukke stinkende autoweg en een fietspad, we zitten precies in de zoo.
Niet voederen
De camping is niet enkel kommer en kwel. Ze ligt pal naast een prachtig uitgestrekt zandstrand. ‘s Avonds zitten we op het strand, het licht is prachtig, het zand superzacht. We eten op het strand, schoppen nog een balletje en doen onze eerste duik in Pools water.
De boot, de test, de ganse dag. Om 7u gaat de wekker af in ons klein paradijs. Het is inpakken, onze vrienden uitknuffelen en wegwezen. Om 18u vertrekt onze boot naar Gdansk. We hebben onze vaccinatie gemist en hebben een test nodig om te kunnen reizen. Vreemd genoeg kunnen we die niet in havenstad Nynäshavn uitvoeren maar we moeten terug naar Stockholm. Bart fixt online een test in één van de vele testcentra in Stockholm. Om 9u zitten we op de trein, iets na 10 zijn we in Stockholm, om 11u wordt onze neus hardhandig gezwabberd, om 12u hebben we het papier waarop staat dat we geen corona hebben. Oef, al 1 stresske gepasseerd. Veel tijd voor Stockholm hebben we niet. We slufferen een beetje rond, hangen in dure outdoorwinkels, staren naar prachtige 18de eeuwse gevels, eten een hamburger en rond 16u staan we terug in Nynäshaven waar de boot al ligt te wachten.
Wachten in de Hägglofs winkel. Koffie drinken en in mooie boeken kijkenWachten op de trein.
We checken in en rijden aan boord, onze fietsen worden met touwen vastgebonden aan de romp en wij zoeken onze kajuit. Wanneer de boot in beweging komt trekken Bart en ik naar het dek voor een laatste blik op Zweden, de kinderen blijven op hun bed liggen in de kajuit.
Daaaaaag Zweden, met je gastvrije bossen, verkwikkende meren, stille baaien, lange bomen, dense wouden, droog hout voor vrij kamperende fietsers, duur bier, niet zo zoute zee, aaibare rendieren en hej hej’ende gastvrije mensen. We missen je nu al. We zouden 2 maanden blijven, het werden er bijna 3. Benieuwd naar wat Polen ons zal brengen.
Congee Pedalee 