13 september 2021, Tatranská Lomnica
Vandaag gaan we op hotel in villa Meribel in Tatranská Lomnica. En dat is het enige dat we doen. We installeren ons in een luxueus appartement aan de voet van de Tatra en genieten van ruimte, lakens en ligbad!
Vandaag gaan we op hotel in villa Meribel in Tatranská Lomnica. En dat is het enige dat we doen. We installeren ons in een luxueus appartement aan de voet van de Tatra en genieten van ruimte, lakens en ligbad!
We slapen zacht in het middeleeuws kamp en kruipen vroeg de tent uit om de bergen te zien liggen in het ochtendlicht. Waw wat een beauty’s. Het is goed ontwaken in het middeleeuws kamp. Er is een goeie douche en er zijn spelletjes uit vervlogen tijden. De kruisboog hebben ze jammer genoeg meegenomen.
We rijden vandaag naar het gebergte. Ik vind het spannend en ben nieuwsgierig om de silhouetten vorm te zien krijgen. Er is zon en er is goesting. Nog 1 dag trappen en de fietsen gaan een week langs de kant. Dat vinden we niet zo erg.
We rijden onze kasteelberg naar beneden, slaan af naar een mooi pad langs de Poprad rivier en komen na een 5-tal kilometer terug op een hoofdweg. Die is goed te doen, er is weinig verkeer en loopt gestaag van dorpje naar dorpje. De dorpjes voelen zuiders aan met hun pastelkleurige gepleisterde gevels en dikke muren. Het Tatra-gebergte ligt voortdurende naast en voor ons. Ik kan er mijn ogen niet van houden. Het lijkt snel heel dichtbij.
Magisch is het om de contouren en de lijnen van het gebergte te ontwaren. Gisteren zagen we nog toppen in de verte, nu zien we de rotsen, de verschillende piekjes en de schakeringen van kleur in de zon. We slaan nog 1 nacht onze tent op naast een meute brullende edelherten, morgen hebben we een appartement in een hotel.
Een lange trage ochtend. Wanneer Bart en ik om 7u uit de tent kruipen hangt er zoveel mist dat het zwembad bijna niet zichtbaar is. Er is weinig actie in de eerste uren. We lezen op een bankje bij de koffie ons boek. De kinderen zijn wakker, zien de mist, kruipen terug in hun donsslaapzak en lezen elkaar een strip voor, niet van plan om uit de tent te komen zolang het niet warm genoeg is. Om 9:30 komen ze toch uit de tent gesputterd. Op de camping zijn geitjes en konijnen. Gisteren mochten ze die eten geven en aaien, om 9:30 mogen ze opnieuw mee de dieren gaan voederen (en babykonijnen knuffelen).
Om 11u en onder een hete zon verlaten we Tyglicz. De eerste 20 km gaan vlot vooruit. Geen klimmetjes, maar een aangenaam percentage en vooral naar beneden. We rijden een stukje langs de EuroVelo 11, een langeafstandsfietsroute die start in Finland en eindigt aan de Zwarte Zee.
Vandaag verlaten we Polen en rijden Slowakije binnen. Eén rivieroversteek, over de Poprad, meer is daar niet voor nodig. We hebben Polen in ons hart gesloten en het piekt een beetje. Na Zweden waren we in de rouw. Het was er zo mooi en zo makkelijk, Polen leek luid, druk en rommelig. Maar dat bleek niet zo. In Polen zagen we oerbossen vol paddenstoelen, kleur, kitscherige bloemen op de kruisbeelden langs de weg en weelderige felle bloemen in de tuintjes. En velden. Velden. Velden met zanderige padjes en diepe modderplassen. Velden met maïs, tarwe en boekweit. Velden met vooral tegenwind. We zagen de geschiedenis van Europa in de monumenten, opschriften, kerken en gebouwen. We zagen ooievaars en dan plots waren de nesten leeg. Ze waren vertrokken. We reden meer dan 2000 km. Van Gdansk naar de Oostgrens tot het uiterste zuiden en volgden de Karpaten in de richting van het Tatragebergte. En nu rijden we de Poprad over, Slowakije binnen. Geen gin dobre meer maar dobre dan!
In Slowakije mogen we direct de kuiten smeren en gaat het naar boven. Een lange klim met een venijnig einde. Maar dan gebeurt iets magisch. Bij het afdalen verschijnt rechts van ons in de verte de grillige vorm van de Hoge Tatra. Waw! We fietsen al bijna een week in het voorgebergte en plots liggen ze dichtbij.
We komen op een hoofdweg die ons naar Stará Ľubovňa brengt. Volgens Komoot is er een camping vlakbij het kasteel, Stará Ľubovňa’s grootste en hoogst gelegen bezienswaardigheid. We puffen naar boven, het weggetje is steil en de zon brandt maar we vinden allesbehalve een camping. Een kasteel, een openluchtmuseum, een café, een restaurant en een Bokrijkachtig militair kampement. In het café vragen we of we ergens op de site onze tent mogen zetten. Ze weten het niet maar wijzen naar het militair kampement. Misschien kan het daar. En ja hoor. Je kan hier effectief kamperen. In de legertenten op een smoezelige matras maar je mag gelukkig ook je eigen tent opzetten.
We zijn nieuwsgierig naar het kasteel en wandelen naar boven om het te bekijken. We zijn de laatste bezoekers, het is ondertussen 18u. Het kasteel is gigantisch en heel mooi gerestaureerd maar vooral het omliggende landschap, zichtbaar van achter elke kanteel en elk raam in de binnenkamers is erg indrukwekkend.
Daaag Mariusz in je mooie vallei met koeien in de wei en wolven in het bos. We breken ons boeltje af, laten de natte matjes drogen, smeren een dikke laag zonnecrème en zijn ermee weg.
Het is een stralende dag met een paar stevige klimmetjes. Ik hou echt van reliëf maar klimmen vind ik altijd een beetje afzien. En toch zijn deze bergen heel gentle. Voor onze zwaar bepakte fietsen is het echt wel heavy, maar de hellingen zijn nooit erg stijl en de valleien zijn prachtig en erg uitgestrekt. De bossen wekken een magie op, ze zijn dens en vol leven maar ook ontoegankelijk en wild.
We rijden naar Tylicz en slapen op een camping. Het seizoen is gedaan, de campings zijn leeg. We zetten onze tent naast het zwembad waarin de algen zich al verzamelen en onze fietsen in een overdekte spelletjeshal. ‘s Avonds eten we in het dorp. Het eten is lekker, de muziek vreselijk. Ons kinders zetten zich strategisch voor de tv en zijn niet meer op deze planeet.
We blijven een dag op de camping in Koniezca. De fietsen worden gekuist, de kettingen gesmeerd en de was wordt gedaan in Mariusz zijn wasmachine. De kinderen doen schoolwerk, ik brei ondertussen verder aan mijn sjaal. Het is een zeer rustige dag in deze uitgestrekte mooie vallei.
Bart wandelt een wegje op tegenover de camping en vindt daar een band aan een boom waar je stevig kan slingeren. De kinderen vinden het fantastisch, hun gejoel is over de ganse vallei te horen.
Wanneer de zon achter de bergen verdwijnt horen we in het bos wolven huilen. Mariusz vertelt dat de boeren in de vallei nog maar weinig schapen overhouden en de meeste enkel nog koeien kweken. Die worden door de wolven met rust gelaten.
Geen ijs deze ochtend, wel veel condens. Alles is nat en wak. De droogsessies kunnen beginnen. Het is opnieuw een trage ochtend van langzaam ontwaken en de nevel zien verdwijnen. Om 10 u ligt ons veld in een stralende zon en zijn we vertrekkensklaar.
Na 500 meter fietsen houden we al halt aan een prachtig houten kerkje gebouwd in 1780. Het is een mooi bewaard exemplaar, we kunnen ook binnenkijken. Het is er schoon versierd geurt heerlijk naar hout.
Nog een supermarkstop en we kunnen aan onze etappe beginnen. Het is een kortje, een 30 km met een paar kilometer “pad”, dat kan vanalles zijn! We zitten niet meer op een hoofdweg en fietsen door stille groene heuvels langs het Magurski National Park, het is heel mooi en heel rustgevend fietsen. Het eerste stuk gaat traag omhoog langs verse asfalt, niet lastig.
Na de asfalt volgt een prachtig gravelpad met een eerste klimmetje. Zweten onder een aangedampte zonnebril! We rijden langs een riviertje met lonkend fris water, vinden de perfecte lunchplek en nemen uitgebreid de tijd. Broodje eten, afkoelen in het koude water, koffie drinken… Allez kom we moeten verder!
En dan volgt een afslag die we eerst voorbijrijden. Een pad dus. We keren om en zien een slijkerig bospad dat recht omhoog loopt. Duwen, sleuren, trekken, vloeken maar ook veel braambessen eten, de krachten verenigen en lachen om elkaars slijkpoten.
We stijgen van 500 meter naar 660 meter op anderhalve kilometer, door diepe modder, over stenen en braamstruiken, door een prachtig bos waar eenmaal boven de bergen tussen de bladeren blinken, sommige kruinen staan al in herfstkleuren. Ik vind het prachtig!
Eenmaal boven gaat het vlot naar beneden. We belanden aan de andere kant van de berg op de grens met Slowakije. Daar gaan we één van de komende dagen heen maar nu blijven we nog even in Polen. Vanavond in het dorpje Konieczna, wat letterlijk “einde” betekent. Einde van Polen.
De bergen zorgen voor koude nachten en veel nachtelijke geluiden. Ik slaap niet zo geweldig, word verschillende keren wakker, voel de koude de tent in kruipen en analyseer de geluiden van de nacht. Veel gebral van herten, gescharrel, … neen het is geen beer… niet aan beren denken… Rond 6u zijn Bart en ik wakker. De zon zit nog achter de heuvels en alles is bedekt met een laagje ijs. Het is prachtig. Uit de velden stijgen slierten mist. Op de tent ligt ijs. Ijskoud is het buiten.
We doen het buitenste tentzeil open, kruipen diep in onze slaapzak en kijken naar het ontwaken van de dag. De zon komt tevoorschijn en zet alles in oranje licht. Nog meer nevelslierten, weides die verdampen. Ramon is ook wakker en stuiterig, Nanou wil nog slapen en geïrriteerd door alle commotie op dit vroege uur. Bart maakt koffie, Ramon en ik staan op, Nanou krijgt alle slaapzakken en soest oneindig verder.
We nemen de ganse ochtend de tijd om onze kampplek te zien ontwaken. Van koud en ijzig in het eerste licht tot we de geel zwart gestreepte grote spinnen alweer naarstig hun web zien maken in het warme zonlicht. De kinders vangen sprinkhanen, de klamme matjes en tentzeilen liggen in de zon en wij drinken nog een koffietje. En zo is het alweer na 10u tegen dat we onze mooie kampplaats verlaten.
En het glooit vandaag verder. Door een grote vallei waaraan geen einde lijkt te komen. En dan toch plots wel, we doen een kleine klim, kijken nog eens naar de vallei onder ons, klimmen verder en komen aan de andere kant van de berg.
We houden halt in Krempna, op een soort bivakveld in het dorp. Er is een groot grasveld, een rivier, een droogtoilet, droog hout, een overdekt paviljoen en 2 opdringerigere honden. Grote luxe dus. Ramon rekent en gooit daarna zijn geleverde prestatie in het vuurtje, Nanou worstelt zich door haar eerste lesje Frans. Frans en Nanou zijn nog geen vrienden.
De nacht brengt koude. Gisterenavond voelden we de temperatuur al dramatisch zakken, ‘s nachts liep die bijna naar het vriespunt. ‘s Ochtends ligt er rijm op het gras en hangt er een dikke nevel over de vallei. De tent is zeiknat hoewel het geen druppel geregend heeft. De kinders blijven liggen tot ze zeker zijn dat de zon genoeg warmte geeft.
We blijven maar aanmodderen en zijn tegen iets na 10 vertrekkensklaar. We doen alweer een kleine etappe van een 40-tal kilometer. De weg glooit en de klimmetjes zijn niet zo steil als gisteren. Ik vind dat niet erg. Er is ook een pak minder verkeer dan gisteren. Queen galmt door de box en door de Karpaten. We will rock you!
Na 2 keer te zijn afgewimpeld met de vraag om de tent please in de tuin te zetten, slaan we een landweggetje in nabij de rivier en vinden er een heerlijke plek in het veld. We rollen de mat uit en de gasten leggen zich aan wat schoolwerk. Nanou gilt het een paar keer uit wanneer er een dikke geel-zwart gestreepte spin of een grote sprinkhaan op haar boeken kruipt.
Wanneer de zon ondergaat slaan we ons tentje op en halen water uit de rivier om Ramon zijn voeten te wassen en om te koken. We hangen onze zakken ver van de tent om eventuele nachtelijke bezoekers uit de buurt van de tent te houden.
We zitten vroeg in ons nest want het is steenkoud buiten en aardedonker. Er brullen ook wat damherten in het bos.
Bergen, school, zon,… onze routine wordt door elkaar geschud. We hebben een appartement geboekt voor een week in Vysoké Tatry in Slowakije om te wandelen en te chillen in de Hoge Tatra. Daarvoor moeten we nog een 300 km fietsen en een dikke 3500 meter klimmen. Het tempo wordt teruggeschroefd. We geven onszelf 8 dagen om naar Vysoké Tatry te rijden waardoor de dagetappes beperkt zijn en we onszelf tijd geven om terug in het schoolritme te geraken en te genieten van de bergen onderweg. Elke dag een 40 tal kilometer en een eventuele rustdag, dat is het plan. Iedereen content.
Exit Solina! Na een zeer lawaaierige nacht met extreem foute muziek en extreem luide Polen verlaten we de camping, rijden de dam terug over en zetten de eerste klim in. De pelotons zijn gewisseld, Ramon komt bij mij aan boord, Nanou kruipt bij Bart. De rust heeft deugd gedaan en de eerste klim loopt vlotjes. De kinders nemen alletwee een vlammende start en verschieten al hun peren in de eerste 5 km.
Het is zondag en de zon schijnt, er is veel volk op de baan in het natuurgebied. We delen de smalle weg met redelijk wat auto’s en moto’s. Ze blijven achter ons hangen tot ze kunnen inhalen, daarna krijgen we een snuf blauwe rook in ons gezicht en een ronkende voorligger. Het is een prachtige rit. Onze route kronkelt langs de Solinka rivier en tussen de groene bergen. Het klimmen is heftig. De fietsen zijn zwaar en onhandig maar de etappe is kort en goed te doen.
In Cisna houden we het al bekeken voor vandaag. Het is 14u. Er is een zee van tijd voor stretchen in de zon, frisbeeën, rekenen, koffie drinken. Heerlijk.
We blijven uiteindelijk 3 nachten in Solina. De koude dagen, de vele kilometers op Poolse bodem en onze eerste dag in de bergen met een al reeds vermoeid lijf hebben zijn sporen nagelaten. Bart rijdt op rustdag 1 naar een DPD depot in Lesko om de schoolboeken van de kinderen, alsook een nieuw Thermarest matje en mijn goeie fietsbroek (merci Hannelore voor de zoekactie in onze verhuisnest en merci Ben voor de verzending en de chocolade!).
Solina is een aparte plek. Omgeven door meren en Karpaten maar ook een toeristenoord vol bars, restaurants, luna parks, zatte mensen en zeilboten. We nemen the best of 2 worlds en genieten van wat deze plaats ons te bieden heeft.
We logeren op een camping met zicht op meer en berg. Het is er fijn en rustig toeven overdag, het avondlijk gezang uit het dorp nemen we er graag bij. We installeren ons nabij de keuken waar we ons steeds thuis voelen.
We rijden morgen de Bieszczady bergen in. Deze bevinden zich in het zuidoosten van Polen en maken deel uit van de grote boog van de Karpaten, meer specifiek – de Oostelijke Karpaten. Van een schattig koppeltje op honeymoon vernemen we dat er in Polen een uitdrukking bestaat dat zegt van och weet je het doet er allemaal niet meer toe, ik vertrek gewoon naar Bieszczady. Een bijzondere plek zou het zijn. Ik ben benieuwd
Congee Pedalee 