We ontbijten in het Proathuus met sapjes, melk, koffie en veelkleurige hagelslag.
Atleten ontbijt
De natte tent gaat in de zak en de zakken op de fietsen. We zigzaggen tussen de zwarte naaktslakken die ons fietspad bevolken. Nanou telt er 37 op 1 strook tijd. Vandaag rijden we een groot stuk door een prachtig nationaal park, het Dwingelderveld. Het Dwingelderveld is het grootste natte heidegebied in West-Europa, het bestaat uit moerassen, bosgebieden, venen en het stikt er van de vogels. Er zitten ook adders maar die zien we niet.
Mijn heidehart gevuld
Na 15km heidegenot fietsen we terug op landelijke wegjes in dit dunbevolkte deel van Nederland. We zien opnieuw veel ooievaars, echt indrukwekkend, ze komen dichtbij en vliegen zomaar boven ons hoofd. Rond de middag passeren we een marktje en slaan brood en avondeten in en een gigantisch lekkere cake gemarmerd met latte machiatto. We rijden opnieuw de bush in, er is honger en daar is een bankje langs een schoon stuk heide. We stallen brood, kaas en charcuterie uit. Wanneer onze theetasjes vol zijn begint het te druppen en kort daarna te drashen. In open veld met geen boom in den omtrek. Snel eten schatjes…
Na de lunch is het gedaan met de drash en fietsen we alweer heel mooi, door het Elperstroomgebied. Boswegels, gravelpadjes, mooi groen!
Gisteren lag ik na 15 minuten Jumanji in dromenland. Na een heerlijke nacht van 10 uur slapen en 2 koffies begint het te druppen. Hij is daar… de aangekondigde depressie die al de ganse week op de KMI app blinkt.
Het is nat en de lucht zit vol regen. In no time is de tent zeiknat. Bart en ik ruimen op terwijl de kinderen in een keukentje zitten met de muesli en de Griekse yoghurt. Op de camping staan prachtige tipi’s met een kacheltje en dikke tapijten. Zouden we toch niet nog een nachtje blijven en bij het kacheltje liggen? Zeer verleidelijk wanneer er voor de ganse dag veel regen wordt voorspeld. Maar helaas, Nederland heeft meivakantie, alles zit vol. Voor we vertrekken video bellen we nog even met mijn vader vanuit zijn papegaaien crèche. Hij heeft 2 papegaaien die hij met de hand opkweekt, ze zijn zo tam als wat. Ineens is er tumult aan de andere kant, de papegaai zit in zijn haar.
En Lili zegt ook hallo!
En dan is het tijd voor een natte dag door Drenthe op de fiets. Het eerste stuk van de rit staat in teken van Jumanji. Ik krijg de film naverteld vanaf het moment dat ik in slaap ben gevallen. Helemaal dus. Scène per scène met zware discussies wanneer de volgorde van de scènes niet wordt gerespecteerd “…neen eerst was er de vleesetende plant en dan pas de aardbeving… neen eerst kwam de aardbeving…”
Supermarkt pauze
We belanden op een verzopen boerderijcamping nabij Ruinen waar we de rest van de namiddag in een tot receptie omgebouwde schuur doorbrengen. We klinken op onze 1000ste kilometer met een frisse Heineken en een Calipo tussen foto’s van geiten en konijnen die met naam en geboortedatum aan de muur hangen.
Meer valt er niet te zeggen. Heel blij met de zon en de warme lucht vandaag. Iedereen zijn short aan, Nanou gaat voor sandalen, Bart draagt al sandalen sinds de temperatuur boven de 5 graden is. Ramon en ik wagen ons daar nog niet aan. Veel ooievaars vandaag, een wit wijntje op een terras en alweer een zeer mooie rit langs beken, door bos en hei. Eindigen doen we in de Vechtvallei op een pracht van een natuurcamping, Klashorst.
Ohlalaaaaaa een terrasje!
Nanou en Ramon liggen de rest van de dag in hun hangmat ruimteschip. Bart en ik slaan een balletje met de palletjes en een blonde Bertha erbij.
Na de inpaksessie en 2 kannen koffie zwaaien we Rachel uit. Gert-Jan en Nika zijn al vertrokken naar het werk en de gastouder – zeg niet dagmoeder in Nederland maar gastouder. Vandaag fietsen we naar Dinkelland. Het waait 3 Beaufort vanuit het noorden. Ja dat voelen we. Gelukkig loopt onze route van veen naar bos naar veen, er komen bijna geen autowegen aan te pas.
Onder de bomen met de zon is het goed!
Het Haaksbergerveen, het Witte Veen, het Amtsvenn, Lutterzand, … de natuurgebieden vliegen ons rond de oren. Ook de Hollanders op de fiets vliegen ons rond de oren. Vandaag is Koningsdag, een vrije dag.
Aan menig huis wappert de vlag op 3 Beaufort
Vandaag rijden we voor een groot stuk langs de Dinkel, een uit de kluiten gewassen beek van 89 km in totaal.
Dinkel!
De dag kabbelt als de Dinkel, we rijden over schattige bruggetjes tot aan onze camping aan de Dinkel. We logeren op natuurcamping de Olde Kottink en krijgen er de beste koffie sinds de Nederlandsche grenze. Bij het inchecken worden we onthaald als in een 4-sterrenhotel, met een zalige espresso aan een gigantisch bureau met haardvuur en jachthond!
Onze spot is hangmat proof10 minuten daarvoor was hij misselijk
We nemen rust in de cocon van Rachel, Gert-Jan en Nika in Haaksbergen. Ze wonen op een oude boerderij temidden van een prachtig natuurgebied. Er is niets anders dan rust, groene vergezichten, fluitende vogels en 2 hanen die heel hard hun best doen om als een haan te klinken. Voorlopig klinkt hun gekukel als een langzaam krakend scharnier. Maar ze zijn nog jong, het komt wel.
Alles krijgt een grondige schrobbeurt, de fietsen, de kleren, de reizigers.
Het is een zaligheid om terug propere kleren te hebben en in bad te weken. Ramon zijn broek ondergaat een metamorfose en ziet er opnieuw spikkerdespam uit.
We kennen Rachel en later ook Gert-Jan van onze trail weekends in de Vogezen en de Ardennen. Een rondje rennen – zeg in Holland niet lopen als je gaat lopen maar rennen – in het natuurgebied naast hun huis mag dan ook niet ontbreken. Kleine Nika gaat in de kar, Ramon en Nanou gaan ook mee, Bart op de fiets en weg zijn we, bij valavond, mijn favoriete moment van de dag. Het licht en de lucht zijn warm, er zijn veel vogels te spotten en veel reeën op ons pad. We observeren kieviten die hun broedsel beschermen en elke duif of kraai die in de buurt komt tot ver buiten de broedplaats achterna jagen. Een moeder gans met 2 kuikens steekt verwaand haar kop in de lucht als ze de kieviten over zich heen ziet scheren.
Het niets doen doet deugd. We prutsen de dag door, eten lekker, en veel, waaronder mierzoete tompoezen om komende Koningsdag te vieren.
Tompoezen voor Koningsdag… toxic!
De kinderen doen wat schoolwerk en amuseren zich met baby Nika, met de piano in de living en komen het huis enkel uit wanneer ze er de opdracht toe krijgen. Om te rennen of te gaan wandelen of een tompoes te eten in het zonnetje.
Vanaf morgen rijden we richting Schiermonnikoog. We plannen de route via Komoot met de hulp van Gert-Jan. De 180 km naar Schiermonnikoog worden er 280 en slingeren van natuurgebied naar natuurgebied. Het ziet er goed uit! Hopelijk is het bikiniweer tegen dat we in Schiermonnikoog zijn.
Vandaag fietsen we om te arriveren. We hebben afgesproken bij Rachel en Gert-Jan in Haaksbergen voor een paar dagen rust. Er is tegenwind, de route is niet spectaculair, teveel bebouwing, lange stroken langs de weg in open veld met felle wind op kop, gelukkig zijn er ook af en toe gravelpadjes door het bos. In de namiddag arriveren we bij Rachel en Gert-Jan. Heerlijk. Vrienden. Warmte. Rust. Tijd om uit te blazen en op te laden. En hopelijk verandert de wind ondertussen van richting!
We slapen als roosjes in een naar eucalyptus geurende tent na de verkwikkende sauna. ‘s Nachts blijft de temperatuur flirten met het vriespunt wat steevast voor een kletsnatte tent en een frisse ochtend zorgt. Koffie in de zon is altijd goed en zeker als er een houten vloertje ligt.
Brabants stilleven
We geraken maar traag op gang. Door de sauna en het nagenieten na de sauna (in de living bij de haard) zaten we allemaal later in ons bed. Terwijl we opruimen hangt Maria, de kwieke uitbaatster van de camping, de was op. 78 is ze en zo fit als een hoentje. Net haar tweede Corona spuit gehad. Haar man Will is 82 en loopt er ook fit en gezond bij. Beetje babbelen, nog een koffietje, de spanband niet vinden, … niet bevorderlijk voor de strakke planning.
De blondies vinden het niet erg dat op opruimactie uitloopt
Om 10u30 zijn we weg. Het is een zonnige dag met alweer een felle wind. Onze handen zijn ondanks zonnecrème intens bruin en onze armen melkwit. Er volgt een mooie fietsdag, door bossen en natuurgebied, langs rustige boerenwegels en met een veerpontje over de Rijn.
Het fietsen in Nederland bevalt ons. Veel bos en groen en mooie brede fietspaden.
We slapen op natuurcamping ‘t Peeske. Het ligt in een bos en er is hier geen kat maar het ligt wel langs een redelijk drukke baan. Gelukkig moeten de Hollanders om 22u in hun kot zijn.
We slapen heerlijk op onze natuurcamping in Lierop. Het kampeerterrein is een pareltje, volop in het groen, met verschillende hoekjes en veldjes, door elkaar gescheiden door hoge bomen en volle struiken. Er is een overdekte stookplek waar Bart bij het ochtendgloren een vuurtje stookt. Het is 7u. De kinderen slapen nog en met een koffietje bij het vuur bekijken we wat er mogelijk (en vooral niet mogelijk) is na Nederland.
Romantisch bij het vuur
Om 8u halen we de kinderen uit hun donsnest (de tent ligt elke ochtend vol pluimen) en installeren hen aan het vuur met de yoghurt en de muesli. Ramon is niet van het vuur weg te slaan en loopt tot we vertrekken met gloeiende stokken rond. Hij vergeet ook bijna te ontbijten. Nanoutje maakt ondertussen een lijstje met Franse woordjes die ze er vandaag in wil rammen.
We vertrekken om 9u45. Een record. Het is een hele mooie fietsdag. We rijden veel minder verkaveld dan de vorige dagen. Vandaag vooral weides, asperges, bossen, heides, Franse woordjes en veel wind.
… en af en toe een ploeterstrook in het zand natuurlijkFranse woordjes oefenen Nanou style
Onze bestemming vandaag is Cuijk op een naturistencamping of all places. Het was de camping die het meest op onze route lag en het naturisme is door de frisse temperaturen niet verplicht. Er is ook een SAUNA! En het is er ook echt geweldig, zacht groen gras, er staat Westmalle koud, er is een open haard en zei ik al dat er een sauna is? Er is ook een trampoline en er zijn go-carts, everybody happy dus.
Ontwaken in de tent, dicht tegen elkaar in de slaapzak (en mijn nieuwe zalige liner). “Oe mama, je ruikt nog een beetje naar dat mijngas van gisteren” zegt Nanou en ze slaapt verder. Tijd voor een koffietje.
Terwijl de kinderen nog slapen zuigt Bart de volgende les Frans op om Nanou de komende 60 km te drillen in “Wat zit er allemaal in mijn boekentas?”
We fietsen verder door Limburg. Bospaadjes, woonwijken en af en toe een stuk drukke weg wisselen elkaar af. We rijden door Bree, het moment om Nanou en Ramon in te wijden in een stukje Belgische tennisgeschiedenis. Bart vertelt over de rivaliteit tussen Kim Clijsters en Justine Henin en hoe Clijsters steeds de publiekslieveling was. Nanou noemt Kim Clijsters steevast Kim Cijfers.
Vrienden onderweg
En dan nemen we afscheid van Limburg en rijden Nederland binnen. Limburg en de Kempen hebben ons zeer aangenaam verrast. Het natuurpark was prachtig en de Limburgse senioren op de fiets hebben ons hart veroverd. Steeds bruingebrand, een brede glimlach en een sympathiek woordje in dat heerlijke accent.
Bye bye België!
De namiddag vordert moeizaam, er staat een stevige noordenwind, onze benen zijn moe, het is een lange dag. Gelukkig eindigen we steeds in schoonheid op de Lieropse Heide. Die heide… wat een exotische aanblik geeft die toch, precies of er elk moment een giraf kan opduiken!
Geen ochtendgrijs vandaag maar een zeer dikke nevel hangt boven camping Salamander. Daarboven… blauwe lucht!
Hier kommt die Sonne
We slagen erin om voor 10u te vertrekken. In de zon! Wat een zaligheid ! Onze route volgt een mountainbike parcours door het natuurpark. Het is zwaar. De zanderige ondergrond maakt fietsen met de kolossen op bepaalde stukken onmogelijk. Maar het is er wel heel mooi… en rustig… en warm… blote armen weer zelfs! Door zand en bossen vol zilverberken.
We fietsen bijna voortdurend in het groen en passeren verschillende terrils, oude steenbergen die getuigen van het rijke mijnverleden. Tussen 12u en 13u hebben we een tijdslot gereserveerd in C-Mine. We hebben tickets voor de expeditie, een belevingsparcours dat je onderdompelt in het verleden van de mijnen in Winterslag. De expeditie is heel mooi opgebouwd en geeft je een goed beeld van hoe het er in de mijnen aan toe ging. Voor de kinderen is het een heel leuke ervaring, ze kunnen aan veel knoppen draaien, er zijn filmpjes, er worden verhalen verteld. Vooral de kamer waarin je op knoppen kan duwen om de geluiden van de mijn te laten klinken is een topper. Explosies, water, drilboren, hamer, geratel van de lift, perslucht, … Ramon laat het allemaal tegelijk knallen. De expeditie eindigt met de beklimming van de schachtbok, 60 meter hoog, waw, wat een zicht.
De eerste brok zwart goud in winterslag
We ontdekken ook het voordeel van dit soort bezoekjes buiten weekend en vakantie periodes. Er is geen kat in het museum. Ik ben wat bezorgd om onze bagage achter te laten… maar geen probleem, zet de fietsen maar in de vestiaire!
Het personeel is super vriendelijk en geïnteresseerd in onze trip. “Hoe doen jullie dat dan met kleren wassen en zo?”, vraagt de dame aan de balie aan Bart. “Gewoon, dat wijst zichzelf uit, als iets vuil is dan wassen we het en hangen het aan de fiets” antwoordt Bart. Ramon komt ondertussen binnen gehuppeld met een jeansbroek waar je ondertussen een bouillon van kan trekken. Helemaal overtuigd was de dame aan de balie toch niet.
Na C-Mine houden we nog een materiaalstop aan de AS Adventure van Genk. Ik mis mijn extra liner in mijn slaapzak. Die verhoogt de temperatuur in de slaapzak met een paar graden en houdt de warmte ook meer vast. We dachten die absoluut niet nodig te hebben want het was toch al april en we hebben donsslaapzakken. Niet dus… ondanks kousen, wollen ondergoed, trui, sjaal, … elke nacht voel ik de koude in mijn slaapzak kruipen. We investeren ook in een 2de kwalitatief zonnepaneel. Onze elektronica brengt ons elke dag op onze bestemming, zorgt ervoor dat we een slaapplaats en supermarkt vinden en is dagelijks plat. En nu we er toch zijn ruil ik mijn helm voor een exemplaar dat wat beter rond mijn hoofd past. De verpakking van alles en de oude helm geven we af aan de kassa en hop weg zijn we.
Voor we naar onze kampeerplaats rijden, passeren we nog door Bokrijk, waar een ritje door het water niet mag ontbreken.
We logeren op camping Holsteenbron, hebben een mooie tentplek op een groot leeg grasveld, in de zon. Nanou en Ramon leggen zich aan de rekensommen en wij aan een lekker Kompel biertje!
Congee Pedalee 