Het ochtendgrijs blijft vandaag wel heel erg lang hangen. Eerst in de vorm van een koude mist die over het heuvelland hangt, dan in de vorm van grijze lucht en een miezerige spray … Geen teensletsen vandaag, dat is duidelijk. Het is geen top-ochtend, het is koud, grijs, nat en verkaveld. We rijden wat verkeerd, de komoot loopt vast, ons veerpont over de Maas vaart niet wegens COVID, we moeten omrijden langs een 4-vaksviaduct en tijdens dit alles krijgt Bart een vlieg in zijn neus die hij er zelfs met de opgietmethode niet uitkrijgt.
Maar goed, de dag krijgt in de namiddag een verrassende wending. De zon komt er een beetje door, het grijs verdwijnt en we rijden na het mooiste dorp van Vlaanderen, Oud-Rekem, het Nationaal Park, de Hoge Kempen binnen. En dat is prachtig! Naaldbomen in alle soorten en maten, zand, heide, plassen, het is een landschap dat ik niet ken. Bart breit wat lusjes aan onze route door het park langs lege zanderige wandelpaden. Het is hard trappen maar waw, wat een mooi gebied.
We overnachten op een campinkje naast de Mechelse Heide. De zon laat zich in de avond toch nog helemaal zien en zet de heide in een prachtig licht.
Na het verdwijnen van het ochtendgrijs, zoals de Frank het zo mooi kan zeggen, straalt de zon op camping Welkom. Er wordt al snel beslist dat we een rustdag verdiend hebben.
Van 2 paar sokken, schoenen en overschoenen naar sletsen!!
Er worden sokken gewassen…
De sokkenstruik
Spellekes gespeeld …
Paletten, een halve fietszak vol, maar dagelijks plezier
Rond 10u30 zwaaien we Kalle uit. Susanne is al weg, ze is verpleegster en haar shift begon al om 5u – ze ligt niet meer in haar bed zoals Nanou dacht (amai die slaapt wel lang hé). We krijgen nog een zakje mee van Kalle met een lokale specialiteit, een grote cake – achtige koek. Zeer lekker! Het is na 3 dagen bewolking eindelijk zonnig, en wat een verschil! De koude wind lost op in de zonnestralen, ik heb sinds dagen geen koude tenen op de fiets. Het is gezellig, Ramon stelt 1001 vragen over het heelal, waar het eindigt, hoe je dat merkt, is het doorzichtig, hoeveel planeten, wat is oneindig, … mijn alwetende status is op slag naar de vaantjes… We fietsen nog een 15-tal kilometer vals plat naar beneden door de bossen en wanneer we Aken naderen verdwijnen de bossen en de weides en fietsen we langs parkjes, tuintjes (vooral lelijke afsluitingen en haagjes) en industriegebied. Er is veel volk op pad. Veel meer dan de vorige dagen, veel senioren op e-bikes, sportieve fietsers, skeelers, fietskarren, we naderen duidelijk een stad op een zonnige zaterdag.
We rijden Aken binnen in de zon, passeren een marktje waar er van Corona weinig te merken valt. Mensen genieten van de zon met een meeneemkoffie, kindjes in de zandbak, mensen kopen lekkers op de markt en installeren zich in de zon. Wij ook. Het is heerlijk!
Mensen zijn gebiologeerd door onze fietsen, ze kijken en vragen waar we vandaan komen, wat we gaan doen, hoe het dan zit met de kinderen hun school, … zo gaat dat ongeveer overal waar we afstappen. Iedereen die ons aanspreekt wenst ons een goede reis en vindt het plan wel tof.
We fietsen door Aken, een leuke stad met mooie parkjes en natuurlijk een schoon stuk werelderfgoed, de Dom van Aken. We houden halt en vergapen ons aan de prachtige koepels en mozaïeken.
We verlaten Aken en bevinden ons vlakbij het 3-landenpunt. Het ligt niet op de route maar vanuit een soort mythische voorstelling denken we dat dit toch wel de moeite waard moet zijn en maken het ommetje. Stijgen, stijgen, stijgen… ik zweet mij te pletter in mijn gevoerde legging en hoop dat het zicht fantastisch zal zijn. Helaas, het 3-landenpunt op een zonnige zaterdagnamiddag heeft veel weg van de vlasmarkt op een vroege ochtend in de Gentse feesten. Keiveel volk bij elkaar.
Nanou blinkt op het 3-landenpunt. Op de achtergrond een fietsvergaper
En dan volgt het meest verrassende stuk van de dag. We dalen af van het 3-landenpunt de Voerstreek binnen. Man, hoe schoon is dat! Het gaat op en neer en volgt het landschap. De zon schijnt nog steeds, we kijken uit over frisse weides, rijden door gezellige dorpjes, passeren oneindig veel fietsers in lycra en genieten echt van deze prachtige streek.
We landen op camping “Welkom” en zo voelt het ook!
Na een warme nacht en een uitgebreid ontbijt in de jeugdherberg van Sankt Vith zwieren we de bagage het raam uit de fietsen op en steken ons terug in gang.
We fietsen vandaag de ganse dag langs de vennbahn. Deze slingert gemoedelijk langs en over de grens met Duitsland. De koude wind waait nog steeds maar minder hard dan gisteren. Het blijft wel fris. De zon krijgt de wolken niet weggeduwd maar af en toe slaagt ze er toch in om even door te breken.
De omgeving van de Hoge Venen is prachtig! Bossen, weides en venen wisselen elkaar af langs een gezapig fietspad waar het nooit stijl wordt en er geen auto’s rijden. Hier en daar ligt nog een hoopje sneeuw.
We slapen in de tuin van Kalle & Susanne via warm showers. Het overdekt terras en de tuin zijn voor ons, er staat een vuurkorfje en Susanne heeft een gigantische pot linzensoep voor ons gemaakt. Het smaakt ongelooflijk! Zelfs de kinderen eten 3 borden. We worden alweer zeer hartelijk ontvangen. Ze vinden het vervelend dat ze ons door Corona geen plek in hun huis kunnen aanbieden maar doen er alles aan om ons zoveel mogelijk warmte te geven.
We slapen in ons tentje bij -4. Het is steenkoud, iedereen kruipt helemaal weg in zijn donsslaapzak, maar houdt het al bij al warm. De kinderen slapen als roosjes in het midden, Bart en ik vormen een front tegen de koude aan de zijkanten.
‘s Morgens is het gaas van onze binnentent bedekt met een flinterdun laagje ijs, bevroren condens. Ook de fietszadels en het zeil waaronder onze fietszakken liggen hebben een ijslaagje. De drinkflessen, de spons en de natte handdoek zijn bevroren.
We installeren ons op het petanque veld in de zon en hangen alles wat wak, nat of bevroren is te drogen. Ondertussen zetten we een koffietje, eten muesli met yoghurt en warmen op in de ochtendzon.
Het is een koude dag, er staat een venijnige wind en de zon laat zich maar af en toe zien. De route loopt langs rustige Ardense wegels, zonder enig verkeer, soms een gravelpadje door het bos en volgt het landschap, omhoog, omlaag … Het is droog dus wordt de radio uit de fietszak gevist, jammergenoeg geen classic 1000 signaal op te pikken in de Ardennen maar een lokale radiozender die na een 10-tal kilometer toch een beetje tegensteekt. Ramon mag een plaat kiezen uit mijn gedownloade spotify albums en zo zingen wij gedurende de volgende etappe uit volle borst Urbanus liedjes mee.
Nabij Burg Reuland fietsen we de Vennbahn op. Vennbahn betekent letterlijk spoorweg van de venen en verbond ooit de industriële centra van Aken en Luxemburg. De spoorlijn werd geasfalteerd en zo ontstond een geasfalteerd autovrij fietspad van 125km lang. Het is er zeer gemoedelijk fietsen. Er kabbelen overal beekjes langs het pad met ideale picknickplekjes en er zijn op verschillende plaatsen ligzetels en bankjes geïnstalleerd maar helaas, de arctische wind blijft ons geselen en doet ons rechtdoor rijden richting Sankt Vith.
Voor de nacht kiezen we voor warmte en nemen een familiekamer in de jeugdherberg van Sankt Vith.
Gisteren hadden we een heerlijke rustdag in Erezée bij Jef en Linne. Lekker gegeten, geslapen, gedronken en helemaal opgeladen om aan een hopelijk iets zonnigere drogere week te beginnen. Ons volgende doel is de vennbahn, een mooi fietspad van 125 km dat loopt van Aken naar Trois Vierges. We willen aansluiten in Burg Reuland om van daaruit autovrij naar boven te rijden. Burg Reuland ligt op een dikke 50 km met 800 hoogtemeters tussen. Dat gaan we niet op 1 dag doen, op onze route ligt er een camping op 25 km en een museum over WO II op 6 km. Nanou heeft een bijzondere interesse voor de wereldoorlogen dus wordt het MHM44 museum in Manhay onze eerste stop.
Het MHM44 Museum vertelt over de Slag van Manhay van 23 december 1944 tot de bevrijding van de laatste dorpen op 7 januari 1945. Het is chronologisch opgebouwd en toont heel levendig de verschillende gebeurtenissen. Vooral de kijkkasten zijn zeer mooi gemaakt met een doorkijkvenster waar een film loopt net alsof je naar buiten kijkt. Er is veel zorg besteed aan het vertellen van het verhaal met behulp van uniformen en relikwieën die geschonken zijn aan het museum. Je wordt helemaal meegezogen naar die ellendige, wrede koude dagen.
In het museum kunnen we een koffietje drinken en we voelen ons op slag op café. Wat missen we die veilige, warme herbergen toch onderweg…
Een drankje + een tafeltje = cafeetje
Het is een pak in de namiddag wanneer we ons aan de Carrefour van Lierneux installeren voor een koele lunch. Er volgt nog een mooi stukje route op weg naar onze camping in Sart. Het is wel steenkoud. Het is met moeite 4 graden. De ganse dag zweven er wouwen langs ons pad, soms zo dicht dat ik blij ben dat we een helm dragen!
Wild life onderweg
De camping is een schraal geval, en lijkt zich nog niet in seizoensmodus te bevinden. We vinden toch een plekje aan een weide, waar het als je de blik enkel recht voor je houdt best wel idyllisch is.
Na een blik op de kaart en het weerbericht voor vandaag schommelt mijn stemming tussen lichte bezorgdheid en lichte paniek. We hebben een 45 km voor de boeg met daarin 800 hoogtemeters. Het weerbericht zegt 4 graden, bewolkt in de ochtend en vanaf 12u 100% kans op regen, hagel en sneeuwbuien. Slik, dat wordt stevig. Ons ontbijt moet ons de nodige kracht geven en bestaat uit pannenkoeken met petit suissekes, suiker en choco. Het gaat onmiddellijk omhoog in de zon. Zweten. De hele ochtend speelt de zon verstoppertje met dikke grijze onweerswolken. Het is heuvelachtig groen en prachtig fietsen.
Om 12u rijden we door Odette en begint het dan toch te sneeuwen. Het is ook op slag ijskoud. In het centrum van het dorp is een Total shop waar we even opwarmen en schuilen. Marginaler dan dat wordt het niet.
Marginaler dan dit wordt het dus niet
De zon komt er dan toch terug door en er volgt een prachtige etappe door de bossen , langs gravelpaadjes en groene weides. Er is bijna geen verkeer, the Ardennes, love them!
Dan gaat het stijl naar beneden langs een glibberig graswegje waar we alletwee een sliding maken en verder te voet afdalen. Het doet deugd om even niet in het zadel te zitten.
Huppeldiehup
De laatste etappe loopt vanaf Bomal naar Erezée waar we afgesproken hebben met onze vrienden, Jef en Linne. Er volgt nog een gezapige en daarna stevige klim tot aan onze eindbestemming.
Het venijn zit hem in de staart
De eindklim gaat vlot, met een stop in het meest stijle stuk, en rond 16u arriveren we onder een stralende zon bij Jef en Linne. Het terrasjesweer is van korte duur. Rond 18u wint de sneeuw het van de zon en schudt zich uit over het landschap.
we slapen als roosjes in de veranda van Jean-Luc en Sabine. De ganse nacht roffelt de regen op het glazen dak van de veranda, blij dat we niet in onze tent liggen. ’s Morgens is er verse koffie, warme chocolademelk voor de kindjes, Bart haalt lekkere boterkoeken, kookt eitjes, Filo de pup van de familie stuitert de veranda rond, tot groot plezier van Ramon… De goesting om te vertrekken is vandaag niet zo groot. Het is ook kouder dan gisteren, het miezert. Voor vanavond hebben we een airbnb geboekt, er is een ijskoude natte dag voorspeld en zo zitten we vanmiddag en vanavond droog en warm.
De route loopt langs een zalige ravel, van Hannut naar Huy, de wind in de rug, gladde asfalt en verkeersvrij. We passeren een indrukwekkend kasteel in Braives en een mooi natuurgebied, het natuurpark van de Valleien van de Burdinale en de Mehaigne. Helaas, te koud voor pitoreske stops vandaag…
Na de ravel rijden we in Huy de muur van Huy naar beneden, en gaat het richting Tihange. We rijden quasi door de kerncentrale, naast het fietspad loopt het koelwater in de Maas. Ondanks een slecht aangeduide wegomlegging die ons verkeerdelijk door een bouwwerf en langs een drukke baan stuurt, komen we om 15u aan op onze bestemming, une maisonette in Amay! Het is er warm, er staat een gigantische zetel en flatscreen en het ruikt er naar chemische verfrisser.
Het weerbericht voorspelde voor vandaag niet veel goeds. Buien in de ochtend, buien op de middag en buien in de namiddag. We ruimen ons natuurhuisje op, gespen ons in onze goretex en steken de classic 1000 in een waterdichte fietszak. We bevinden ons in het strijdtoneel van de Brabantse Pijl, daverende kasseien, open velden en pittige klimmetjes. Na 200 meter rijden gaat het loodrecht omhoog… zweten, warm, heet, sudderen in de goretex.
De waterspiegel
Voor onze lunch speuren we naar een afdak. Het wordt de inkom van een kerk. Nanou is bezorgd, mag dat wel? Ja zegt Bart. Mama en papa zijn allebei nog steeds gedoopt, de kerk kan nu eindelijk iets terugdoen voor ons. Ze ziet het toch niet zitten en leunt tegen de kerkmuur onder de dakgoot.
We hebben via welcome to my garden een tuin in Hannut om onze tent te zetten. Rond 16u arriveren we op het adres. Nat, natter, natst,… Zonder aan te bellen opent Jean-Luc zijn voordeur “Vous êtes des cyclistes qui cherchent un abri”. “Ouiiiiiii!” piepen wij. We kunnen onze tent op het terras onder een afdakje zetten, en le petit moet die niet wat opwarmen? Wil hij een warme douche nemen? Warme chocomelk? Ramon knikt ja op alles wat hem wordt aangeboden. Jean-Luc laat ons ons installeren in zijn veranda om op te warmen, onze kleren te drogen, brengt ons koffie en taart. Wat een warmte! Uiteindelijk mogen we onze matjes ook uitrollen in de veranda en met een lekker biertje erbij sluiten we deze natte maar ook warme dag af.
Opwarmen en spelletjes spelen in de veranda met roodkaak Olé! Een droogkot
Na de ijzige start van woensdag krijgen we de volgende 2 dagen een aarzelende zon op ons gezicht. Het is heerlijk fietsen langs schone stukken Vlaamse Ardennen, Pajottenland, Zoneïnwoud. In menig voortuin staan de magnolia’s in bloei en ook de boom van het jaar 2016 kruist ons pad.
Boom van het jaar 2016, de vollezeelse zomereik
Het glooit en af en toe bijt het stevig in de kuiten. Het is puffen met onze vrachtfietsen op de heuvels. Nanou en ik onze conversaties bestaan vooral uit: “Nanou, meetrappen ee!”. “Maar mama, ik trap mee!” “Maar, ik voel het niet!” (als we naar boven gaan) en “Mama, stop met remmen!” “Maar ik rem niet.” “Je remt wel, ik voel het!” (Als we naar beneden gaan) … en zo gaat dat het ganse heuvelland door.
Wat ook de ganse dag doorgaat is de classic 1000. Op radio 1 speelt al de ganse week (en joepie ook volgende week) de classic 1000, urenlang non stop luister plezier. Met de box in de drinkbushouder is het de ganse dag genieten van oude klassiekers.
Box in drinkbushouder, mondmasker houdt antenne op zijn plaats!
Het effect van de muziek is magisch, het landschap speelt zich af als een nostalgisch film en zorgt voor een gevoel van vrijheid en vakantie.
Congee Pedalee 