Congee Pedalee

31 augustus 2021, Przemyśl

We zijn allen al vroeg wakker in Katarina haar kleurige slaapkamer. In de keuken staat een berg boterhammen klaar, thee en limonade vaneigens. Katarina haalt gevulde boule de berlins voor iedereen, de blondies krijgen nog een pakje koekjes voor onderweg. Hun suikergehalte staat al goed hoog. Onze kleren zijn droog, onze schoenen bijna. Om 8:30 zijn we en route.

We rijden in een heerlijk zonnetje door alweer prachtige bossen langs de Oekraïense grens. Er is veel zand met diepe plassen op ons pad vandaag. Het is hard steken en laveren tussen het water.

Onderweg komen we 2 oude houten kerkjes tegen. Het ene staat een beetje te verkommeren. Daar houden we een koffiestop in de zon. Het tweede is Unesco werelderfgoed en in prachtige staat. We houden er een lunchstop met rijst en een bokaal pastasaus.

De laatste kilometers gaan moeizaam. Er staat een harde tegenwind, we rijden terug tussen de velden. Er is regen. De Polen hebben ook hun verwarming aangestoken en de dorpen geuren zwaar naar allerlei verbranding. Bij Katarina zagen we waar de geur vandaan komt, al het afval wordt in de kachel gesmeten, plastic, verpakkingen, hop de kachel binnen.

We rijden over de San langs een mooie hangbrug. De San ziet eruit als een tropische rivier. Snelstromende en donkergeel van kleur.

Onze eindbestemming van de dag ligt ook langs de San. Ik heb een kamer geboekt in een hostel in Przemyśl. We zijn officieel in de Subkarpaten nu. De kamer is de max, 2 gigantische slaapkamers, een keuken en badkamer in een oud herenhuis langs de rivier. We boeken onmiddellijk nog een nacht bij.

30 augustus 2021, Hutta Kryzstalowa

Het is een onstuimige nacht. Vanuit het dorp klinkt feestgedruis tot in de vroege uurtjes. Polen, overdag één en al rust, maar eenmaal de zon ondergaat is er veel ambiance. Wanneer Bart om 8u naar de winkel gaat zijn daar een paar feestgangers neergestreken die giechelig een laatste biertje drinken of een boterkoek verorberen.
Het is een shitty ochtend. We vertrekken in de miezer, die al gauw verandert in een spray waar je zeiknat van wordt. Ik krijg ook een inzinking wanneer ik mijn armen en buik nat voel worden in mijn high tech Goretex die ik nog maar 5 keer heb aangehad. Vervloekt zijn mijn jassen. Ik probeer niet teveel te zagen en besluit mijn ogen opnieuw open te houden voor Nikiwax.

We rijden naar Belzec. Daar was in WOII een vernietigingskamp. 500.000 mensen werden er in 11 maanden tijd vermoord. Er is nu een museum en een herdenkingsmonument. Het museum is gesloten vandaag, dus bezoeken we het monument. Het is een indrukwekkend monument dat de omvang en het georganiseerde karakter van het gebeurde akelig goed weerspiegelt. Het monument bestaat uit een groot oppervlakte met gesteente, binnen de originele contouren van het massagraf. Errond staan per maand de steden in bronzen letters van waaruit mensen werden aangevoerd. Op sommige steden werd een theelichtje achtergelaten. Gruwelijk als dit de plek is waar je moet rouwen om je verwanten.

We verlaten Belzec en rijden terug in een aarzelende zon. Het is prachtig fietsen in dit stuk Polen. Het is intens groen en leeg. We passeren enkele zotte oude kerkhoven. Het eerste ligt in Stara Huta in een bos. Heel speciaal. De graven bestaan allen uit een wit kruis en liggen overwoekerd tussen hoge dennen. Het lijkt op een filmdecor.

Het tweede kerkhof ligt nabij de orthodoxe kerk van Sint-Paraskevi. De kerk is de oudste in zijn soort in deze regio van Polen. Hij dateert uit de 17de eeuw. Het kerkhof oogt ook bijzonder, het ligt deels in de struiken, deels in de velden. De oude beelden geven het plattelandslandschap iets magisch.

We rijden verder langs de Green Velo en willen eindigen aan een MOR waarvan we denken dat we er onze tent zullen kunnen opslaan. Al de hele namiddag zien we zon en grijze wolken langs elkaar schuiven. Tot nu had de zon overmacht. Maar in de laatste kilometers moeten we eraan geloven. Een wolkbreuk! Een dik deken van water plenst over ons heen.

We komen doorweekt bij de MOR maar die valt dik tegen. Een overdekte picknickbank langs de weg zonder gras om een tent op te slaan. Wat nu? Bart gaat aanbellen bij de huizen in het dorp, mogen we in de tuin kamperen? Aan het eerste huis vangt hij bot. Maar het tweede huis ontvangt ons met open armen. Katarina staat haar slaapkamer af voor ons, legt verse lakens, stookt gans haar keuken heet om onze kleren te drogen. We verstaan niets van elkaars taal en er is geen internet om op google translate beroep te doen maar we proberen met handen en voeten iets van elkaars verhaal te begrijpen en zijn blij met een warm droog huis!

29 augustus 2021, Susiec

6:50. Een eland! Kom kijken er zit een eland in het meer! Nog nooit stonden we voltallig op dit uur voor de tent. Er staat een eland in het meer voor ons. Hij heeft ons gezien en zwemt naar het riet achter hem. Wanneer hij verdwijnt vliegen er vogels op uit het riet. Maar waw wat een onverwachte verschijning!

De dag start druilerig. Het is grijs en het miezert. Tijd voor overschoentjes! De route gaat langs velden vol tabak en bermen met kleurige mariabeelden. Het is een mooi pad in slecht weer. Bossen, weides en dorpjes wisselen elkaar af, gravel en gladde asfalt, het glooit aangenaam, heuvels tekenen zich af.

‘s Middags houden we een vroege pizzapauze in Zwierzyniec, in een gezellige jazz-bar met sympathieke eigenaar. Vanuit Zwierzyniec rijden we een prachtig nationaal park binnen, het Roztocze nationaal park. Een oud woud vol paddestoelen, helder water en hoge dennen. Mijn boshart helemaal vervuld!

We volgen nog steeds de Green Velo route, Wat een comfort is het om niet constant te moeten navigeren maar al meer dan 1000 km gewoon bordjes te kunnen volgen langs een gevarieerd groen pad.

We verlaten in de namiddag de Green Velo voor een bospad dat ons naar een desolate camping voert. Er is bijna niemand maar er is wel een bar! We blijven plakken op het terras, raken aan de praat met mensen uit de buurt en kruipen vroeg in ons tentje.

28 augustus 2021, Kulików

Adieu appartement. Zakken vullen met vers gewassen kleren en vooral frisse slaapzakken, Agnieszka maakt nog een heerlijk roerei voor ons klaar en dan zijn we klaar voor vertrek. Er is regen voorspeld. Iedereen zijn regenkleren aan. De blondies krijgen allebei nog een gigantische lekstok van Agnieszka haar man. Hij spreekt geen woord Engels en communiceert steevast via google translate, wat eigenlijk vrij goed lukt!

De regen blijft uit vandaag. Er is een windje en er zijn wolken. Maar naarmate de dag vordert gaat de hemel open en fietsen we in het zonnetje.

En het is een schone fietsdag. De laatste 200 km liepen langs drukkere wegen, steenwegen bijna met veel verkeer en veel bebouwing. Vandaag niets van dat, wel pittoreske landweggetjes met rondscharrelende kippen en ganzen op de weg, glooiende vergezichten, gravelpaden in het bos en slijkerige tractorpaden door de velden. Het wordt ook al wat heuvelachtiger. Joehoe! Uitzicht!

We eindigen vandaag op een fietsrustplaats aan een meer. Er is een veldje om Ramon uit te laten, een fitnesclub om de heupjes wat los te maken en een uitkijktoren om naar het birdlife te kijken op het meer. Magnifique!

27 augustus 2021,Chelm

Vandaag staat in teken van de rust. En ook een beetje van het onderhoud. Het grootste deel van de dag wordt er gelezen, gebreid, gechild, star wars gekeken, verse soep van Agnieszka gedronken, …

Maar ook gaan Bart en Nanou de fietsen te lijf met de hogedrukreiniger van Agnieszka, worden de slaapmatjes met nagelborsteltje en ossengalzeep schoon geschrobd, worden onze slaapzakken (hopelijk niet al te chemisch) gereinigd, vindt Bart een nieuwe cassette voor de fiets om lichter te kunnen schakelen in de Karpaten.

Er is ook 1 slaapmatje met een gaatje. Je valt ‘s avonds lekker zacht in slaap en ‘s nachts word je wakker op de koude grond. Ramon en ik doen eerst de luistertest maar zonder resultaat. Bart kruipt daarna in zijn onderbroek met het matje in het bijna lege Intex zwembad van Agnieszka en duwt het matje helemaal onder maar ook hij vindt het gaatje niet.

Ik doorkruis de stad op zoek naar een nieuwe slaapmat maar meer dan een oprolbaar yogamatje vind ik niet. Gelukkig krijgen we binnenkort post uit Gent met schoolboeken en kunnen daar op de nipper nog een nieuwe Thermarest aan toevoegen. Merci Ben!

Morgen rijden we verder naar het zuiden de Karpaten tegemoet. Ik klim niet graag maar heb wel zin in een schoon uitzicht!

25 augustus 2021,

Onze rustige spot aan het water bleek minder rustig dan verwacht. We kregen op bezoek:

• Een paar joyriders, die keihard optrokken en dan gingen slippen in het zand, ze bleven gelukkig niet lang en onze tent stond gelukkig ver genoeg,
• de grenspolitie die hun patrouilleboot kwam oppikken uit het water van de Bug – de rivier is de grens met Wit-Rusland. Bart doet een babbeltje met één van de agenten. Veel vluchtelingen proberen via Wit-Rusland naar Polen/ Europa te vluchten. Nog meer sinds Polen de Wit-Russische atlete tijdens de Olympische Spelen heeft opgevangen,
• een auto met jongeren en harde muziek, ze bleven even hangen en reden dan weer weg,
• luid gezang, elektronisch versterkt, in een naburige kerk,
• trompetgeschal waarop alle honden aan beide kanten van de rivier wakker en aan het blaffen sloegen…

Bart slaapt onrustig met al die bezoekers, de rest als roosjes.

In de ochtend is er zon! Het licht doet deugd, de koffie smaakt. Normaal gezien doen we vandaag nog een grote etappe en morgen een kleintje en dan hebben we een appartement in Chelm geboekt voor 2 nachtjes. Bij het natellen van de resterende kilometers merk ik dat ik er zwaar naast gerekend heb met de afstanden. Het is geen 130 km maar nog bijna 200 km. We hertekenen hier en daar wat, schrappen de zandwegjes en komen op 180 km. Dat moet te doen zijn.

En het is te doen. De ganse dag vlammen we langs een hoofdweg. Het is niet zo fantastisch rijden maar de kilometers gaan snel. De kinderen zijn super gemotiveerd, ze willen morgen geen monster etappe. Dus doen we de monsteretappe vandaag. 105 km rijden we.

We belanden rond 18u op een strandje aan de Bug grensrivier. We zien geen joyriders vanavond maar wel opnieuw de grenspolitie die een paar uur de wacht komen houden op het strandje.

24 augustus 2021, Gnojno

De ganse nacht regent het op de tent maar bij het ochtendgloren is het droog. Daarmee is alles ook gezegd. Het is fris, grijs en herfstig. Oh neen, daar ben ik nog niet aan toe. Herfst! We merken aan alles dat de zomer op zijn einde loopt. Om 20u is het plots stekedonker. Dus verleggen we ons ritme. Om 9u vertrekken zodat we ten laatste om 17u kunnen stoppen met fietsen. En ook vroeger gaan slapen. Naast het verkorten van de dagen zien we ook dat de ooievaars zijn vertrokken, de nesten zijn leeg en op een enkeling na is hier geen ooievaar meer te bespeuren.

We maken een goeie start van de dag en om 9:10 zitten we in het zadel. Ieder zijn pull en regenjas aan. De sandalen verdwijnen terug in de fietszakken en de schoenen gaan aan de voeten. We rijden de ganse ochtend door de bossen. Deze barsten van de paddestoelen. Eén van de dorpen die we passeren, Borowiki, betekent zoveel als Boletegem. Mensen nemen er de trein naar toe om de ganse dag boleten te plukken in het bos en ‘s avonds met een volle emmer terug te keren. Van op de fiets ziet Bart een paar eetbare paddestoelen staan. Van de soort die iedereen hier plukt. We duiken met z’n allen het bos in en vinden er met hopen.

Het is lastig fietsen, het zijn vooral wasborden en zandpadjes deze ochtend. Het zand zuigt en snel gaan we niet vooruit maar het is een mooi pad alweer.

We lunchen in Mielnik en hebben er ondertussen 55km op zitten. Een succes! We eten Poolse keuken in een klein restaurantje. Het smaakt heerlijk na de lange gevulde ochtend. Rond 15u rijden we verder met het idee er nog een 25 km uit te persen en op tijd te stoppen. Na 10 km moeten we met een veerbootje een brede rivier oversteken maar het veer is buiten dienst. Aaargh … we moeten helemaal terug naar Mielnik en daar een veer nemen en een langere weg volgen om terug op onze route te belanden. We hebben geen keuze.

En zo rijden we 10 km terug naar Mielnik, wachten daar een half uur tot 2 veermannen uit hun rokerig tuinhuis komen om ons over te zetten en rijden nog eens 15 km om aan de andere kant van het water te belanden als waar we 2,5 uur geleden waren. We slaan er onze tent op en Bart maakt een heerlijk ei à la boschampignon.