Congee Pedalee

over fietsen, reizen en bijzondere ontmoetingen

30 augustus 2021, Hutta Kryzstalowa

Het is een onstuimige nacht. Vanuit het dorp klinkt feestgedruis tot in de vroege uurtjes. Polen, overdag één en al rust, maar eenmaal de zon ondergaat is er veel ambiance. Wanneer Bart om 8u naar de winkel gaat zijn daar een paar feestgangers neergestreken die giechelig een laatste biertje drinken of een boterkoek verorberen.
Het is een shitty ochtend. We vertrekken in de miezer, die al gauw verandert in een spray waar je zeiknat van wordt. Ik krijg ook een inzinking wanneer ik mijn armen en buik nat voel worden in mijn high tech Goretex die ik nog maar 5 keer heb aangehad. Vervloekt zijn mijn jassen. Ik probeer niet teveel te zagen en besluit mijn ogen opnieuw open te houden voor Nikiwax.

Joepie! Regen!

We rijden naar Belzec. Daar was in WOII een vernietigingskamp. 500.000 mensen werden er in 11 maanden tijd vermoord. Er is nu een museum en een herdenkingsmonument. Het museum is gesloten vandaag, dus bezoeken we het monument. Het is een indrukwekkend monument dat de omvang en het georganiseerde karakter van het gebeurde akelig goed weerspiegelt. Het monument bestaat uit een groot oppervlakte met gesteente, binnen de originele contouren van het massagraf. Errond staan per maand de steden in bronzen letters van waaruit mensen werden aangevoerd. Op sommige steden werd een theelichtje achtergelaten. Gruwelijk als dit de plek is waar je moet rouwen om je verwanten.

De bomen bleven staan op het monument, zij zijn getuige van wat hier gebeurde


We verlaten Belzec en rijden terug in een aarzelende zon. Het is prachtig fietsen in dit stuk Polen. Het is intens groen en leeg. We passeren enkele zotte oude kerkhoven. Het eerste ligt in Stara Huta in een bos. Heel speciaal. De graven bestaan allen uit een wit kruis en liggen overwoekerd tussen hoge dennen. Het lijkt op een filmdecor.

Het tweede kerkhof ligt nabij de orthodoxe kerk van Sint-Paraskevi. De kerk is de oudste in zijn soort in deze regio van Polen. Hij dateert uit de 17de eeuw. Het kerkhof oogt ook bijzonder, het ligt deels in de struiken, deels in de velden. De oude beelden geven het plattelandslandschap iets magisch.

We rijden verder langs de Green Velo en willen eindigen aan een MOR waarvan we denken dat we er onze tent zullen kunnen opslaan. Al de hele namiddag zien we zon en grijze wolken langs elkaar schuiven. Tot nu had de zon overmacht. Maar in de laatste kilometers moeten we eraan geloven. Een wolkbreuk! Een dik deken van water plenst over ons heen.

Daar komt de dikke wolk

We komen doorweekt bij de MOR maar die valt dik tegen. Een overdekte picknickbank langs de weg zonder gras om een tent op te slaan. Wat nu? Bart gaat aanbellen bij de huizen in het dorp, mogen we in de tuin kamperen? Aan het eerste huis vangt hij bot. Maar het tweede huis ontvangt ons met open armen. Katarina staat haar slaapkamer af voor ons, legt verse lakens, stookt gans haar keuken heet om onze kleren te drogen. We verstaan niets van elkaars taal en er is geen internet om op google translate beroep te doen maar we proberen met handen en voeten iets van elkaars verhaal te begrijpen en zijn blij met een warm droog huis!

Een gedachte over “Memorial day

  1. Hilde schreef:

    Prachtige beelden Grietje.. Inderdaad bijna een (griezel)filmdecor. Jammer van de regen onderweg en je lekkende jas maar toch weeral super dat er altijd mensen zijn die vier verzopen dutsen op hun fietsen in de armen en de warme keuken sluiten. Dikke kus.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: