Congee Pedalee

over fietsen, reizen en bijzondere ontmoetingen

2 – 12 december 2021, Barra de la Cruz

10 dagen gaan we op en onder in de surf op Barra de la Cruz. Het is verslavend. Om 6u, nog voor de zon opkomt, liggen we in het water. De zonsopgang is telkens een pareltje. De lucht kleurt oranje, paars, blauw en dan verschijnt er boven de oceaan een vurig randje. De zon komt op uit de zee, ik kan er niet genoeg van krijgen, als aan een touwtje wordt ze van achter het wateroppervlak omhoog getrokken.

Sunrise at Barra

De eerste dagen van onze tiendaagse is er “no surf”. Barra de la Cruz is een bekend surfgat, hoge golven, zotte barrels, er wordt hier serieus gesurft. No surf betekent niet dat er geen golven zijn. Ze zijn er wel degelijk. Geen hoge, geen erg lange rides maar wel echte golven die mooi afrollen en bij momenten wonderlijk consistent zijn. Perfecte omstandigheden om te leren en om peddelspieren aan te maken. In het water liggen ook enkele lange termijn surfers, in love with the ocean en altijd onderweg naar golven. Klein, groot, choppie,… voor hen maakt het allemaal niets uit, zolang ze maar in het water kunnen liggen en glijden. Ze zijn jong, knap, bruin en logeren op hetzelfde adres als wij, Pepe’s Cabanas. Nanou kijkt er helemaal naar op, naar die blonde mooie grote mensen met hun modieuze beachwear en hun snelle bochten op het water. We trekken op met het kleine groepje knappe Duitsers en met Simon, een atypische Nederlander. Het voelt al snel heel vertrouwd en sympathiek.

We gaan er helemaal in op, liggen elke dag uren in het water en krijgen veel tips van onze nieuwe vrienden. Een beetje meer naar voor, langer peddelen, meer je benen optillen,… Na een paar dagen zijn we geradbraakt maar kunnen wel een golf pakken en meesurfen, eerst enkel rechtdoor naar de kust, na een paar dagen ook mee met de golf parallel aan de kust. Een zalig gevoel. De dagen glijden voorbij en bestaan uit slapen, surfen, eten en hangen. We zijn in trance en verliezen elk gevoel van tijd tussen zonsopgang en zonsondergang. ‘s Avonds loopt het zeewater uit onze neus en hebben we een zilte adem. De kinderen brengen de dagen door op het strand en rond de cabana, zeeschildpadjes door de branding helpen, stenen verzamelen, in de golven duiken, rotsen klimmen, armbandjes maken voor de knappe Duitsers… Ze zijn experts geworden in de dag doorprutsen en willen hier nooit meer weg. Ze genieten ook heel erg van het contact met andere mensen. Nanou leert de Duitsers de swisj, Ramon wordt the red buffle, de onverslaanbare worstelkampioen. Na een paar dagen rijden ze ook niet meer mee op de fiets maar zitten ze in Daniël zijn busje. Fantastisch vinden ze dat!

En plots is hij daar dan: de swell! Big waves are coming. Als op een hondenfluitje reagerend stromen surfers met hun gewaxte borden het dorp binnen. Wanneer we om 6u langs het gravelpad naar de spot fietsen, rijden we langs een blootvoetse met zijn board onder de arm rennende Australiër, I should have get up earlier… Het wordt hier serieus, elke wave telt. Ik krijg acute stress en ga die ochtend niet in het water. De golven zijn hoger, de oceaan bruter en het gaat allemaal veel sneller. De branding is een uitgestrekt turquoise schuimbad, de lucht troebel door de ocean spray. En er hangt een vleugje nervositeit in de lucht.

De golven blijven hoger en krachtiger de rest van de week maar er zijn ook plaatsen om te liggen waar het rustiger is en ik mijn vertrouwen terug vind. Bart is ondertussen vele niveaus gestegen en mijn steun en toeverlaat in het water. De laatste dagen word ik toch vooral geflusht en bestaan mijn sessies vooral uit zo hard mogelijk wegpeddelen van de big waves (sets van 3 meter no kidding) en de aanstormende planken.

Barra de la Cruz, Barradise! Paradijselijker kan het bijna niet, tropisch in de zon, met de oceaan als speeltuin. Roggen vliegen hoog op uit het water, rijen pelikanen scheren langs, scholen kleine visjes stuiteren het wateroppervlak af en soms zie je een zeeschildpadje zwemmen in het ondiepe water of kruipen over het strand. Er zitten ook slangen en kwallen maar die zien we niet zo vaak.

Barra de la Cruz, we’ll meet again, en wel over 10 dagen. We zullen er op de valreep David treffen, een jeugdvriend van Bart die in Mexico woont.

1 december 2021, Bara de la Cruz

We slapen uit na de slapeloze nacht van gisteren. Het doet deugd en het is heerlijk ontwaken in de prachtige kamer. Op de markt kochten we veel fruit, broodjes, melk, choco en yoghurt en de kiddo’s zijn blij met een ontbijt zonder eieren en bonen. Het eerste in meer dan een week tijd.

Het is alweer warm en zeer winderig wanneer we vertrekken. My God wat een stoffig winderig oord is dit. Onze volgende halte is Bara de la Cruz, 105 km verderop. We plannen 2 dagen om er te geraken, 70 km vandaag naar het volgende stadje Santiago Astata en 35 km morgen. De kustlijn is droog en rotsachtig en de weg heuvelachtig. Wanneer we de winderige vallei uit zijn gaat het omhoog. De lucht zindert van de hitte en het klimmen gaat moeizaam. Gelukkig komt er nog wat restwind aangewaaid uit de vallei die voor iets van verkoeling zorgt. De eerste klim is de zwaarste van de dag en er lijkt geen einde aan te komen. Wanneer de plaat van uberdope voor de tweede keer opnieuw heeft gespeeld – geen fut om iets anders op te zetten – zijn we eindelijk boven en kan het dalen beginnen. Na een paar bochten staat een witte pick-up die ons net passeerde op een uitkijkpunt en doet teken om te stoppen. Of we geen lift willen? Hij rijdt naar de luchthaven van Huatulco. Dat is helemaal onze richting en we nemen het aanbod zeer graag aan. De fietsen gaan met Bart in de laadbak. Nanou, Ramon en ik kruipen voorin bij Daniël. Daniël houdt van religieuze muziek en zingt luidkeels mee met de liederen over Dios en Jesus. Ondertussen rijdt hij hard door het droge heuvelachtige landschap en wijst op de weg wanneer het stijgt. Wat zijn we blij dat we dit vandaag niet moeten trappen.

Gracias Daniel!

In plaats van morgennamiddag zijn we vandaag al vroeg in Bara de la Cruz. We installeren ons in 2 cabanas op 500 meter van het strand, lunchen in de schaduw van een palapa en wandelen in de late namiddag nog eens naar het strand. De baai is fantastisch mooi, met fijn zand, gekke rotsen en machtige bergen die oprijzen achter het strand. Er zijn mooie surfgolven en er liggen veel surfers in het water. Bart haalt een plank en legt zich ertussen. Het water is ondanks de kletsende golven zeer helder, er vliegen pelikanen over, in de verte zien we dolfijnen springen.

30 november 2021, Salina Cruz

De busreizen… achteraf vinden we dat altijd geweldig maar op het moment zelf is het toch steeds een uitputtingslag. Na gisteren uren te wachten op de bus en uiteindelijk om 2 uur ‘s nachts in Arriaga te landen zitten we om 5 uur in de ochtend opnieuw op de bus naar Juchitán. De bus is niet wat we gewoon zijn. Geen comfortabele luxe bus met genummerde plaatsen, zalige zetels en beperkte stops maar een boemelbus die overaaaaaaaal stopt en slechte zetels. Ik doe heel de nacht geen oog dicht. De ochtend dient zich aan en we zien een andere wereld. Geen sappige groene bergen maar een droog winderig landschap. My God what have we done. Accuut is er heimwee naar weelderig Chiapas. We rijden langs windmolenvelden, eindeloze kale windmolenvelden en wind, veel wind. We voelen de bus bewegen in de wind.

Om 8u30 arriveren we in Juchitán, eindstation van de boemelbus. Onfris zetten we de fietsen terug ineen, nemen een ontbijtje en springen op de fiets richting Salina Cruz. We hebben heel veel geluk en wind mee. Het gaat langs kleine wegen en gravelpaden naar Salina Cruz. Droog, winderig en heet. Een andere wereld, in plaats van jungle rijden we langs geel gras en metershoge cactussen. Het stof waait rond en zorgt voor een mistig uitzicht.

We zijn moe van de slapeloze nacht en rijden rond 13u Salina Cruz binnen. Salina Cruz is al even winderig en stoffig als de weg ernaartoe. Een droge stad gebouwd rond een grote olieraffinaderij maar ook een pracht van een baai waar er op bepaalde plaatsen goed gesurft kan worden. Ons hotel kijkt uit over alles, links de verwaaide stad, rechts de woeste baai. Ons hotel ligt dan ook op 150 meter hoogte en heeft nog een crazy klim in petto. We zijn zeer zwaar K.O. als we arriveren.

Het venijn in de staart. Veel te steil die laatste 1,5 km

De rest van de dag nemen we een taxi naar de markt. Er is een keuken dus kopen we veel te veel eten en ander lekkers. Er is een terras met prachtig zicht dus drinken we veel te veel mojito’s. Er is Netflix dus vallen we veel te snel in slaap en missen de film.

29 november 2021, busstations

Het wordt een dag van wachten. Het eerste wachten doen we met plezier en verschilt niet veel van hoe we de vorige ochtenden doorbrachten. Wachten op de lancha, de collectieve motorboot die ons van Zacapulco terug naar het vasteland brengt. De lancha passeert ongeveer om de 2 uur. De eerste zien we passeren om 8u en laten we vrolijk voorbij varen. We zijn net wakker, niet gehaast en nog niet klaar om te vertrekken. Wel om rustig te ontbijten en naar het verhaal van señora Petrona, onze hospita, luisteren. Haar restaurant bestaat al 26 jaar, ze heeft 10 kinderen waarvan er 3 in Zacapulco wonen en de rest woont verspreid in Mexico. Met het restaurant kon ze voor elk een studie betalen. Het is een mooie kranige vrouw die als geen ander in de hangmat kan zwieren.

Om 11u is de lancha daar. De boot loopt goed vol, scholieren worden opgepikt, dorpsbewoners stappen op en af aan zanderige oevers, de stuurman koopt onderweg een paar vissen wanneer hij mannen hun netten ziet binnen halen. Ze smijten de vissen de lancha in. Wanneer we terug aan land zijn is het voor de verandering goed warm in de middagzon.

We moeten niet ver vandaag. We fietsen naar Escuinta, waar we de bus willen nemen richting Salina Cruz. De combinatie bus fiets bevalt zeer goed. Lange saaiere of te zware etappes worden als het kan met de bus afgelegd. Naar Escuinta is het 25 km vlak.

We rijden naar het ADO busstation waar we eerst horen dat de bus over 20 minuten vertrekt. Un grande bus? Si un grande bus! Waw wat een timing! We brengen alles in orde. Bagage, fietsen. Kunnen we nog iets te eten halen? Ja hoor, de bus vertrekt pas om 16u. Die van 14:30 zit vol. 16u wordt 17u. 17u wordt 19u. Gisteren is opnieuw een karavaan met 2000 vluchtelingen vertrokken uit Tapachula. Ze blokkeren de weg en niemand kan door. We vertrekken maar na een half uur rijden we een parking op met de boodschap dat de weg geblokkeerd is en we straks meer info zullen krijgen. Ondertussen stranden er nog bussen, info krijgen we niet. Het lijkt erop dat we de nacht in het busstation zullen moeten doorbrengen. En dan is er rond 23u commotie, iedereen moet onmiddellijk instappen en de bussen vertrekken allen in colonne.

Escuintla

Om 2u worden we in Arriaga afgezet. De stad is leeg en dood. We zien niet direct een hotel en besluiten om verder te reizen. Om 5u hebben we een volgende bus naar Juchitán. Van daaruit is het nog 45 km naar Salina Cruz.

Arriaga

28 november 2021, Zacapulco

Bart heeft oorpijn, Ramon heeft oorpijn en Nanou heeft oorpijn. We blijven nog een extra dag in het kleine paradijs. Naar de lagune staren, koffie drinken, bootje varen, dieren aaien, vis eten en boeken en strips lezen op het strand. Het is een heerlijke dag van niets doen en batterijen opladen.

Rise and shine Nanou, al minder oorpijn na de boodschap dat we een dag extra blijven
Chillen met kip en hond
Peddelen in de lagune
Leeshoop

We worden ook op een extra emmer babyschildpadjes getrakteerd. 40 verse babies, 1 uur uit het ei, worden op het strand gezet. Het is alweer een schattig schouwspel van vastberaden beestjes die recht op de oceaan afstevenen en zich met hun kopje boven water het sop in spoeien.

27 november 2021, Zacapulco

Hoogdag in Zacapulco. Vandaag is het de grote schildpaddag. Er worden 350 baby zeeschildpadjes uitgezet op het strand en dat gaat gepaard met veel festiviteiten. Veel toespraken, een schildpadzandsculptuur wedstrijd, een vliegerwedstrijd en het hoogtepunt de liberation de tortugas. Van op onze ontbijttafel aan de lagune zien we bootjes met mensen toekomen. Allen opgekleed voor deze feestdag. In ons verblijf bereiden ze zich ook voor op de komst van de bezoekers. Elvis , de jongste zoon van señora Petrona (ze heeft er 10) kruipt in een kokosboom en zit in no time in de kruin met zijn machete te hakken. Het regent trossen kokosnoten. We krijgen er elk eentje cadeau. Opengehakt en met een rietje in.

Kokostrossen rapen

We overnachten in een klein paradijs. De kamers zijn heel basic maar de omgeving is een droom. Met de voeten in het zand, uitkijkend op ofwel de lagune en de bergen ofwel de oceaan. Er staan tafels en stoelen op beide plaatsen. We zitten het liefst aan de lagune want daar is ook de keuken en de familie, daar lopen 2 hondjes, een kip en zitten 2 tamme papegaaitjes. Opa kijkt naar het water of naar de tv, kinderen komen langs en krijgen snoepjes, er wordt geschommeld in de hangmat, het is een plaats waar je de ganse dag kan zitten en kijken. De kip heeft haar nest in het huis naast de diepvries, overdag scharrelt ze tussen de tafels in het zand en pikt af en toe in tenen en enkels. We brengen de ganse voormiddag door aan ons tafeltje aan het water, de kinderen doen wat schoolwerk en wij kijken in het rond.

Het event begint om 11u en vindt plaats aan de ecocabannes. Mensen zitten onder palappa’s aan tafels waarop grote flessen cola staan, de serveuses zwoegen door het zand met plateaus vol garnalencocktails en geroosterde vis. We zetten ons erbij aan een tafeltje en bestellen vis, vis en vis. Ondertussen kijken we een beetje rond en spelen presidenten. Plots zijn alle tafeltjes leeg en worden er schildpadden geboetseerd in het zwarte zand in de zon. Daarna zijn de vliegers aan de beurt. De kinderen van het dorp hebben vliegers gemaakt en die worden nu bewonderd en opgelaten. Iedereen moet op 1 lijn staan en tegelijk beginnen. Het is nogal omslachtig. Iedere vlieger wordt gekeurd door een jury, de vliegers gaan de lucht in maar moeten terug worden binnengehaald omdat niet iedereen op 1 lijn staat… Maar dan gaan ze allen omhoog, kleurige linten flapperen in de wind en ze vliegen gigantisch ver. De winnaar is degene die het hoogst in de lucht hangt. Tijdens de prijsuitreiking staat hij nog steeds zijn vlieger binnen te halen, zo ver zit hij.

En dan is daar het grote moment, de zeeschildpadjes zullen worden vrijgelaten. Op het strand is een centrum voor zeeschildpadden. De mensen van het centrum patrouilleren dag en nacht over het strand om eieren te verzamelen. De nesten worden leeggeroofd door honden en vogels. In het centrum kunnen de schildpadpadjes veilig uit hun ei komen en wanneer ze er klaar voor zijn worden ze op het strand gezet om in zee te gaan. Vandaag gebeurt dat voor publiek. Het publiek is zeer enthousiast. De verzorgers van de schildpadjes trekken een duidelijke lijn in het zand, tot daar en niet verder mogen mensen staan. Dan wordt de bak schildpadden over de lengte van de lijn uitgekieperd. Smartphones verdringen elkaar. De diertjes zijn klein en sommige mensen lopen toch in de zone om de schildpadjes van dichtbij te filmen. Dat is niet zonder risico want ze zijn zo gefocust op 1 diertje dat ze andere schildpadjes bijna vertrappelen. De schildpadjes lopen instinctief allemaal naar het water. Ze worden opgepikt in de branding maar ook opnieuw aan land gespoeld. Kinderen storten zich tussen de schildpadjes in het water en enkelen proberen ze te vangen. Een jongen heeft een schildpadje gegrepen en loopt er mee naar zijn vrienden om zijn trofee te tonen. Bart loopt hem achterna, vloekt in het Nederlands en gebiedt hem het beestje terug te zetten. Ramon waakt over de vloedlijn en gooit een schildpadje dat terug aan land spoelt voorzichtig terug de zee in. Het is een vertederend beeld, de schildpadjes steken hun kopje boven het water wanneer ze tegen de golven de zee proberen in te zwemmen, allemaal kleine zwarte nekjes aan het wateroppervlak.

Daar komen de tortugas
klein en zeer schattig
Iedereen achter de lijn
Allemaal lopen ze recht naar zee!

Wanneer er van de diertjes geen spoor meer is loopt iedereen terug over het strand naar de boten die terug naar het vasteland voeren. Wij blijven nog een nachtje, zwemmen nog eens in het schildpaddenbad en eten nog een vers geroosterde vis in ons verblijf.

26 november 2021, Zacapulco

We ontbijten naast de kerstboom in de lobby. Yoghurt met muesli en een zoete sappige ananas. Koffie zetten in de lobby durven we niet goed. Het is na 8 uur als we vertrekken en het is al goed warm. Verdikke toch. We moeten echt vroeger vertrekken. De weg is mooi, we rijden langs de bergen van Chiapas en er is weinig verkeer, ook al rijden we de eerste 20 km langs een hoofdweg. Om 11 u is er een hongertje. We rijden net door een dorp, eieren voor iedereen en een koffie voor de koffiedrinkers.

Er is oorpijn in het peloton. Bart en Ramon hebben een rood, pijnlijk oor en zijn maar half half. Ramon ligt er wat zielig bij op de fiets, ik laat hem liggen, een handdoekje tegen zijn hoofd en trap voor 2. Op een moment moeten we afslaan naar rechts, een zanderig padje op. Nanou zucht, ze is geen fan van off road, gladde asfalt wil ze. Gelukkig voor haar botsen we na 200 meter al op een rivier. Het pad loopt door het water, dat ondiep is maar wel zanderig en breed. Het is heet en we beslissen om terug te keren naar de asfalt, het padje in de brousse laten we voor wat het is.

Toch niet erdoor…

Het is een mooie gladde weg met weinig verkeer. We passeren veel palmplantages en worden overal toegezwaaid. Het is ondertussen middag en bloedheet. Bart, de ochtendmens, vloekt, we (jullie) moeten echt vroeger opstaan. De middaghitte is echt ondraaglijk.

Gelukkig moeten we niet ver vandaag. Onze bestemming is de Biosphera Encrusijada. We fietsen tot aan de Embarcadero Garaza. Daar houdt de weg op en gaat de tocht verder per boot. De fietsen en enkele zakken kunnen we in een hok zetten en we nemen enkel het nodige mee. Met een collectief motorbootje varen we door de mangroves. De hoogste in Mexico en op 1 na hoogste ter wereld. De grote krullende wortels in het water zijn indrukwekkend. De mangroves voeren naar een prachtige lagune waarlangs enkele dorpjes liggen.

We laten ons afzetten in Zacapulco. De boot meert aan bij een restaurant in het zand. Er zijn in Zacapulco ecocabannes maar die zijn prijzig. Achterin het restaurant zijn een paar kamers die verhuurd worden, prix economica. De kamers zijn heel basic, een klein tweeperoonsbed, een ventilator, een lichtpeertje en flinterdunne houten wanden. De douche is een emmer water in een hokje. Heel basic dus.

Links de lagune
Rechts de Pacific

De plek is heel idyllisch. Het dorp ligt volledig in het zand. Er zijn geen auto’s, geen brommers, het enige geluid is het gekwetter van vogels, het ruisen van de golven en het gesnor van kleine bootjes in de lagune. We brengen de namiddag door suffend onder een palapa op het strand. Bart en Ramon spelen nog een spelletje voetbal op het strand met de lokale jeugd, Nanou en ik spelen een kaartspel onder de palapa tot de kaarten teveel wegwaaien. We eten vis vers uit de zee met onze tenen in het zand en gaan vroeg slapen.

25 november 2021, Huixtla

Gedaan met surfen in het kleine paradijs, vandaag kruipen we terug op de fiets. We vertrekken vroeg want het is opnieuw stervensheet.

Ramon in zijn natuurlijke pose, de hond aaiend

De eerste 15 km zijn dezelfde weg terug zoals we gekomen zijn. We wilden een andere kleine weg nemen langs de kust maar de jongens in het hotel raadden ons dat ten stelligste af, narco gebied, er gebeuren veel overvallen langs dat traject. Dus rijden we terug langs de grote weg richting Tapachula. Bart krijgt gezelschap van een student politieke wetenschappen op zijn mountainbike. Hij wil president worden en de corruptie in zijn land uitroeien. Er is heel veel corruptie in Mexico, maar hij voegt eraan toe, de meeste mensen zijn good people. Dat wisten we wel, iedereen is hier al zo vriendelijk geweest voor ons dat het soms moeilijk te geloven is dat hier ook een schaduwkant is. We merken het wel een beetje aan de hoeveelheid politie, leger, marine dat in pick-ups, het machinegeweer in aanslag, langs rijdt.

Na 15 km slaan we af voor 15 km brousse. Kleine wegjes, door dorpjes, langs bananenplantages, over keien als droge rivierbeddingen. De fiets ratelt en rammelt, Nanou haar ketting vliegt er een paar keer af, de fietsen beginnen af te zien en de spanbandjes zijn bijna op.

Lunch met trouw gezelschap. De honden zijn fan van Nanou. De liefde is niet wederzijds.

Na de brousse volgen nog een dikke 30 km langs een grote weg. Het is ondertussen zeer zonnig en zeer warm. We rijden tot in Huixtla, een levendig stadje tussen oceaan en bergen. Er zijn veel hotels, de eerste 2 zien er groezelig en smerig uit. Een man op motor wijst ons de weg naar een derde hotel, Don Carlos, en daar is het wel goed.

Afkoelsessie onder de airco
Een beetje schoolwerk in de lobby
In kerstsfeer!

Door Huixtla loopt een overwoekerd treinspoor. Door Mexico rijden vrijwel geen treinen. Ooit wel maar nu niet meer. In 2000 besliste de overheid om het spoor niet meer te subsidiëren. Sindsdien rijden er geen treinen meer over langere afstanden.

22-24 november 2021, Puerto Madero

Met ons hotel Mission Surf is het liefde op het eerste gezicht. Door ons kamerraam zien we de zee, vanuit het zwembad zien we de zee, vanop het terras zien we de zee en vanuit de buitenkeuken zien we de zee.

Ook de pinata ziet de zee
Zalig ontwaken met zon en zee

We hebben gereserveerd voor 2 nachten en boeken meteen 2 nachten bij. Het is een plek om te blijven hangen. Het hotel ligt op het strand in een dorp naast Puerto Madero. Het dorp bestaat uit een wirwar van zanderige straatjes die uitmonden in een iets minder zanderige hoofdstraat. De hoofdstraat is verlicht, de rest niet. Vanuit het hotel is het 10 minuutjes stappen naar een kleine baai waar er mooie golfjes zijn om te leren surfen. We houden 3 dagen surfkamp. Opstaan en ontbijten en om 9u naar het strandje. We hebben 2 planken gehuurd dus wisselen we af. De kiddies zijn er verrassend snel mee weg en vinden het leuk. De golven komen vriendelijk de baai ingerold maar hebben genoeg kracht om de plank nog een eindje voort te duwen. Tegen de middag keren we terug naar het hotel voor lunch, schoolwerk en siësta. Rond 16u gaan we nog eens naar het strandje voor 2 prachtige uren in de avondzon. De zon gaat onder om 17:30, zee en lucht worden oranje, er vliegen pelikanen over, de zon zakt terwijl we surfen in de zee. En het blijft warm in en uit het water. Handdoeken zijn niet nodig, koud krijg je hier niet.

Surfen is werken, het begint al met je plank naar de baai te dragen
Kleine opwarming en 5 minuten theorie met coach Bart
Ramon!
Nanou!
Blije mama ❤️
Veel vallen…
… en k.o. zijn
Na de plank, de boeken

Maar de schoonste momenten in het water zijn toch de momenten waar de zon ondergaat. Alles is dan zachter, het licht, de zee, de hitte, de schaafwondjes, de knaldrang…

🌞

Na de avondsessie keren we in het schemerdonker terug naar het hotel, spoelen het zwarte zand van ons af en springen nog eens in het zwembad. Iedereen is tamelijk murw door zon, zee en met een grote plank in het water sjolen. Maar wat een plezier!

21 november, Puerto Madero

Hoogdag in het peloton. Nanou is jarig, voor haar de belangrijkste dag van het jaar. Ontbijt met taart en croissants en veel kruimels op het terras van het hotel. Tapachula ligt op 30 km van de Pacific. We hebben een hotelletje geboekt aan de kust. Een korte etappe langs een lange rechte saaie weg. Vandaag is de bestemming belangrijker dan de rit, Nanou is het meest in haar nopjes wanneer er water in de buurt is. En wifi natuurlijk!

Pinata on board!

Het is 12u als we in ons hotel Mission Surf in Puerto Madero arriveren. Het hotel ligt buiten het dorp op het strand en maakt deel uit van een sociaal project opgericht door een Australisch koppel dat zich inzet voor vluchtelingenkinderen en kinderen uit het dorp. Hier komen ze surfen en werken voor school. Het hotel wordt gerund door enkele ex refugee children. Voor Nanou is het de gedroomde plaats, er is een zwembad, de zee ruist en er is zeer goede wifi. Ze installeert zich naast de rooter op het terras om te kletsen met haar vriendinnen.

De oceaan beukt hier echt het land binnen. Helemaal anders dan het Caraïbische bad en de vlakke Golf van Mexico. We gaan naar een strandje in de buurt waar grote blokken de golven wat afremmen. Het is zondag en het strandje zit vol Mexicaanse families, er is een restaurantje waar mariscos worden verkocht, les pieds dans l’eau. Het zand is helemaal zwart.

Na de plons is het pinata killer time. Nanou mept er op los tot de het snoepgoed het terras op vliegt. Het is een Mexicaanse snoepmix met veel chilipoeder en andere pikantigheid. Helemaal anders dan wat we in België gewoon zijn. Ze is content en deelt haar schat met Ramon. Chips, lekstokken, chocolade en veel plastic!

‘s Avonds eten we of course worst met appelmoes en puree. Naast ons zit de hond van het hotel met smekende oogjes naar onze worsten te staren. Ramon met even smekende oogjes naar mij. Neen schatje we gaan de hond geen worst geven.