Congee Pedalee

over fietsen, reizen en bijzondere ontmoetingen

5 september 2021, Cisna

Bergen, school, zon,… onze routine wordt door elkaar geschud. We hebben een appartement geboekt voor een week in Vysoké Tatry in Slowakije om te wandelen en te chillen in de Hoge Tatra. Daarvoor moeten we nog een 300 km fietsen en een dikke 3500 meter klimmen. Het tempo wordt teruggeschroefd. We geven onszelf 8 dagen om naar Vysoké Tatry te rijden waardoor de dagetappes beperkt zijn en we onszelf tijd geven om terug in het schoolritme te geraken en te genieten van de bergen onderweg. Elke dag een 40 tal kilometer en een eventuele rustdag, dat is het plan. Iedereen content.

Exit Solina! Na een zeer lawaaierige nacht met extreem foute muziek en extreem luide Polen verlaten we de camping, rijden de dam terug over en zetten de eerste klim in. De pelotons zijn gewisseld, Ramon komt bij mij aan boord, Nanou kruipt bij Bart. De rust heeft deugd gedaan en de eerste klim loopt vlotjes. De kinders nemen alletwee een vlammende start en verschieten al hun peren in de eerste 5 km.

Ready in the sun!
Ramon nog niet helemaal ready

Het is zondag en de zon schijnt, er is veel volk op de baan in het natuurgebied. We delen de smalle weg met redelijk wat auto’s en moto’s. Ze blijven achter ons hangen tot ze kunnen inhalen, daarna krijgen we een snuf blauwe rook in ons gezicht en een ronkende voorligger. Het is een prachtige rit. Onze route kronkelt langs de Solinka rivier en tussen de groene bergen. Het klimmen is heftig. De fietsen zijn zwaar en onhandig maar de etappe is kort en goed te doen.

Bart blij in de bergen
Zeer blij
De Solinka

In Cisna houden we het al bekeken voor vandaag. Het is 14u. Er is een zee van tijd voor stretchen in de zon, frisbeeën, rekenen, koffie drinken. Heerlijk.

3-4 september 2021

We blijven uiteindelijk 3 nachten in Solina. De koude dagen, de vele kilometers op Poolse bodem en onze eerste dag in de bergen met een al reeds vermoeid lijf hebben zijn sporen nagelaten. Bart rijdt op rustdag 1 naar een DPD depot in Lesko om de schoolboeken van de kinderen, alsook een nieuw Thermarest matje en mijn goeie fietsbroek (merci Hannelore voor de zoekactie in onze verhuisnest en merci Ben voor de verzending en de chocolade!).

Ze hebben er zin in 🥱

Solina is een aparte plek. Omgeven door meren en Karpaten maar ook een toeristenoord vol bars, restaurants, luna parks, zatte mensen en zeilboten. We nemen the best of 2 worlds en genieten van wat deze plaats ons te bieden heeft.

Mooie vergezichten over het meer
Euhm….
Sugar overkill
Botsen op de kermis
Magic Hockey
Wandelen naar de top van de Jawor en slieren in het slijk
Shortcut door een keistijl bosje
Giga pado

We logeren op een camping met zicht op meer en berg. Het is er fijn en rustig toeven overdag, het avondlijk gezang uit het dorp nemen we er graag bij. We installeren ons nabij de keuken waar we ons steeds thuis voelen.

We rijden morgen de Bieszczady bergen in. Deze bevinden zich in het zuidoosten van Polen en maken deel uit van de grote boog van de Karpaten, meer specifiek – de Oostelijke Karpaten. Van een schattig koppeltje op honeymoon vernemen we dat er in Polen een uitdrukking bestaat dat zegt van och weet je het doet er allemaal niet meer toe, ik vertrek gewoon naar Bieszczady. Een bijzondere plek zou het zijn. Ik ben benieuwd

2 september 2021, Solina

Een trage ochtend. Appartement opruimen, boodschappen doen, fietsen laden… Alles is droog, alle batterijen zijn opgeladen en we zijn allen benieuwd naar het hoofdstuk Karpaten. Ik vind het ook een beetje spannend. De fietsen zijn goeie afstandsmakers maar berggeiten zijn het niet. Vandaag staat er 70km met 1000 meter stijgen op het programma. Bij het pakken raken we aan de praat met Torsten, een jonge Duitser die eergisteren vanuit Berlijn met de nachttrein in Przemyl arriveerde en net als ons een nachtje heeft bijgeboekt in dit plezant verblijf, wachtend op droog weer. De zon laat zich vandaag terug zien. Wat een verschil met de vorige dagen.

(kleine) Karpaten in zicht

We verlaten de stad en rijden al gauw langs een hoofdweg de heuvels in. Meteen is de sfeer en het gevoel helemaal anders dan wat we in Polen hebben ervaren. De weg kronkelt, stijgt en daalt van dorpje naar dorpje. Het is groen en mooi fietsen. Het wordt ook al snel pittig. Halfweg het eerste klimmetje moeten Nanou en ik al even op adem komen voor we verder trappen maar we raken daarna makkelijk boven.

Lunchstop

Tijdens onze lunchstop komt Torsten aangereden en we vervolgen de weg samen tot waar hij 20 km verder afslaat richting Oekraïne. Hij heeft al veel gefietst in Oost-Europa en heeft nuttige tips en een fijne energie. Een gelijkgestemde ziel.

Er zijn 3 klimmetjes vandaag. Een kortje, een langere klim en dan nog een korte stevige. De laatste hakt er stevig in maar we persen er alles uit wetend dat het daarna enkel nog bergaf is tot aan de camping in Myczkowce. Op 2km van de camping stoppen we aan een winkeltje om bier, frisdrank en chips in te slaan. Recuperatiemateriaal na de eerste bergetappe! De camping ligt langs een groot meer maar blijkt bij aankomst op de navigatie niet langs de weg bereikbaar te zijn. Ze ligt aan de andere kant van het meer en is met een bootje te bereiken. Er is nergens een boot te bespeuren. Er is ook geen weg naar de camping. De volgende camping ligt 8km en 100 meter stijgen verder. Aaaargh!!

Leeg en hongerig komen we aan in Solina, een vreemd oord in een prachtige omgeving. Het dorp ligt aan een gigantische stuwdam en bestaat vooral uit straatjes met lunaparken, restaurants en cafés. Errond niets dan water en groene heuvels. Van hieruit is het 15 km naar Lesko, onze DPD depot voor de kinderen hun schoolboeken.

1 september 2021, Przemyśl

Het waren 4 pittige fietsdagen, het regent en we hebben nood aan een beetje rust. De fietszakken en hun inhoud zijn wak door de natte dagen. Er wordt collectief gedroogd en gechild in ons luxe appartement aan de river San.

Spanband wordt wasdraad

We maken ook een kleine berekening en hebben al iets meer dan 6000 km in de kuiten! Dat vraagt om een monument!

6000!

We lopen even rond in Przemyśl. Het centrum is klein maar gezellig en loopt vol pubers die zeer formeel gekleed zijn. De jongens strak in ‘t pak, de meisjes met een brave rok en witte bloes. 1 september, nog niet voor ons! Wij rijden morgen richting de DPD depot waarnaar de schoolboeken verzonden zijn.

‘s Avonds maken we een berg pannenkoeken. Nanou draait nog een gepersonaliseerde apero pannenkoek voor iedereen. Lekker!

31 augustus 2021, Przemyśl

We zijn allen al vroeg wakker in Katarina haar kleurige slaapkamer. In de keuken staat een berg boterhammen klaar, thee en limonade vaneigens. Katarina haalt gevulde boule de berlins voor iedereen, de blondies krijgen nog een pakje koekjes voor onderweg. Hun suikergehalte staat al goed hoog. Onze kleren zijn droog, onze schoenen bijna. Om 8:30 zijn we en route.

We rijden in een heerlijk zonnetje door alweer prachtige bossen langs de Oekraïense grens. Er is veel zand met diepe plassen op ons pad vandaag. Het is hard steken en laveren tussen het water.

Onderweg komen we 2 oude houten kerkjes tegen. Het ene staat een beetje te verkommeren. Daar houden we een koffiestop in de zon. Het tweede is Unesco werelderfgoed en in prachtige staat. We houden er een lunchstop met rijst en een bokaal pastasaus.

Geen Unesco wereldergoed: houten kerkje in Lubaczowski
Unesco werelderfgoed: de Griekse Katholieke Orthodoxe houten kerk in Chotyniec, gebouwd in 1615
De kinderen vinden het lekker

De laatste kilometers gaan moeizaam. Er staat een harde tegenwind, we rijden terug tussen de velden. Er is regen. De Polen hebben ook hun verwarming aangestoken en de dorpen geuren zwaar naar allerlei verbranding. Bij Katarina zagen we waar de geur vandaan komt, al het afval wordt in de kachel gesmeten, plastic, verpakkingen, hop de kachel binnen.

We rijden over de San langs een mooie hangbrug. De San ziet eruit als een tropische rivier. Snelstromende en donkergeel van kleur.

Lachen!
Lachen!!

Onze eindbestemming van de dag ligt ook langs de San. Ik heb een kamer geboekt in een hostel in Przemyśl. We zijn officieel in de Subkarpaten nu. De kamer is de max, 2 gigantische slaapkamers, een keuken en badkamer in een oud herenhuis langs de rivier. We boeken onmiddellijk nog een nacht bij.

30 augustus 2021, Hutta Kryzstalowa

Het is een onstuimige nacht. Vanuit het dorp klinkt feestgedruis tot in de vroege uurtjes. Polen, overdag één en al rust, maar eenmaal de zon ondergaat is er veel ambiance. Wanneer Bart om 8u naar de winkel gaat zijn daar een paar feestgangers neergestreken die giechelig een laatste biertje drinken of een boterkoek verorberen.
Het is een shitty ochtend. We vertrekken in de miezer, die al gauw verandert in een spray waar je zeiknat van wordt. Ik krijg ook een inzinking wanneer ik mijn armen en buik nat voel worden in mijn high tech Goretex die ik nog maar 5 keer heb aangehad. Vervloekt zijn mijn jassen. Ik probeer niet teveel te zagen en besluit mijn ogen opnieuw open te houden voor Nikiwax.

Joepie! Regen!

We rijden naar Belzec. Daar was in WOII een vernietigingskamp. 500.000 mensen werden er in 11 maanden tijd vermoord. Er is nu een museum en een herdenkingsmonument. Het museum is gesloten vandaag, dus bezoeken we het monument. Het is een indrukwekkend monument dat de omvang en het georganiseerde karakter van het gebeurde akelig goed weerspiegelt. Het monument bestaat uit een groot oppervlakte met gesteente, binnen de originele contouren van het massagraf. Errond staan per maand de steden in bronzen letters van waaruit mensen werden aangevoerd. Op sommige steden werd een theelichtje achtergelaten. Gruwelijk als dit de plek is waar je moet rouwen om je verwanten.

De bomen bleven staan op het monument, zij zijn getuige van wat hier gebeurde


We verlaten Belzec en rijden terug in een aarzelende zon. Het is prachtig fietsen in dit stuk Polen. Het is intens groen en leeg. We passeren enkele zotte oude kerkhoven. Het eerste ligt in Stara Huta in een bos. Heel speciaal. De graven bestaan allen uit een wit kruis en liggen overwoekerd tussen hoge dennen. Het lijkt op een filmdecor.

Het tweede kerkhof ligt nabij de orthodoxe kerk van Sint-Paraskevi. De kerk is de oudste in zijn soort in deze regio van Polen. Hij dateert uit de 17de eeuw. Het kerkhof oogt ook bijzonder, het ligt deels in de struiken, deels in de velden. De oude beelden geven het plattelandslandschap iets magisch.

We rijden verder langs de Green Velo en willen eindigen aan een MOR waarvan we denken dat we er onze tent zullen kunnen opslaan. Al de hele namiddag zien we zon en grijze wolken langs elkaar schuiven. Tot nu had de zon overmacht. Maar in de laatste kilometers moeten we eraan geloven. Een wolkbreuk! Een dik deken van water plenst over ons heen.

Daar komt de dikke wolk

We komen doorweekt bij de MOR maar die valt dik tegen. Een overdekte picknickbank langs de weg zonder gras om een tent op te slaan. Wat nu? Bart gaat aanbellen bij de huizen in het dorp, mogen we in de tuin kamperen? Aan het eerste huis vangt hij bot. Maar het tweede huis ontvangt ons met open armen. Katarina staat haar slaapkamer af voor ons, legt verse lakens, stookt gans haar keuken heet om onze kleren te drogen. We verstaan niets van elkaars taal en er is geen internet om op google translate beroep te doen maar we proberen met handen en voeten iets van elkaars verhaal te begrijpen en zijn blij met een warm droog huis!

29 augustus 2021, Susiec

6:50. Een eland! Kom kijken er zit een eland in het meer! Nog nooit stonden we voltallig op dit uur voor de tent. Er staat een eland in het meer voor ons. Hij heeft ons gezien en zwemt naar het riet achter hem. Wanneer hij verdwijnt vliegen er vogels op uit het riet. Maar waw wat een onverwachte verschijning!

Hello Mr. Moose

De dag start druilerig. Het is grijs en het miezert. Tijd voor overschoentjes! De route gaat langs velden vol tabak en bermen met kleurige mariabeelden. Het is een mooi pad in slecht weer. Bossen, weides en dorpjes wisselen elkaar af, gravel en gladde asfalt, het glooit aangenaam, heuvels tekenen zich af.

‘s Middags houden we een vroege pizzapauze in Zwierzyniec, in een gezellige jazz-bar met sympathieke eigenaar. Vanuit Zwierzyniec rijden we een prachtig nationaal park binnen, het Roztocze nationaal park. Een oud woud vol paddestoelen, helder water en hoge dennen. Mijn boshart helemaal vervuld!

Zo wit dat ze bijna licht geven!

We volgen nog steeds de Green Velo route, Wat een comfort is het om niet constant te moeten navigeren maar al meer dan 1000 km gewoon bordjes te kunnen volgen langs een gevarieerd groen pad.

Pruimpjes! Klein maar super lekker!

We verlaten in de namiddag de Green Velo voor een bospad dat ons naar een desolate camping voert. Er is bijna niemand maar er is wel een bar! We blijven plakken op het terras, raken aan de praat met mensen uit de buurt en kruipen vroeg in ons tentje.

28 augustus 2021, Kulików

Adieu appartement. Zakken vullen met vers gewassen kleren en vooral frisse slaapzakken, Agnieszka maakt nog een heerlijk roerei voor ons klaar en dan zijn we klaar voor vertrek. Er is regen voorspeld. Iedereen zijn regenkleren aan. De blondies krijgen allebei nog een gigantische lekstok van Agnieszka haar man. Hij spreekt geen woord Engels en communiceert steevast via google translate, wat eigenlijk vrij goed lukt!

De regen blijft uit vandaag. Er is een windje en er zijn wolken. Maar naarmate de dag vordert gaat de hemel open en fietsen we in het zonnetje.

Licht!

En het is een schone fietsdag. De laatste 200 km liepen langs drukkere wegen, steenwegen bijna met veel verkeer en veel bebouwing. Vandaag niets van dat, wel pittoreske landweggetjes met rondscharrelende kippen en ganzen op de weg, glooiende vergezichten, gravelpaden in het bos en slijkerige tractorpaden door de velden. Het wordt ook al wat heuvelachtiger. Joehoe! Uitzicht!

Joepie een bos!
Ganzen langs de weg
Blubberen in het slijk
Cruisen tussen de velden

We eindigen vandaag op een fietsrustplaats aan een meer. Er is een veldje om Ramon uit te laten, een fitnesclub om de heupjes wat los te maken en een uitkijktoren om naar het birdlife te kijken op het meer. Magnifique!

De fitness
Birdlife

27 augustus 2021,Chelm

Vandaag staat in teken van de rust. En ook een beetje van het onderhoud. Het grootste deel van de dag wordt er gelezen, gebreid, gechild, star wars gekeken, verse soep van Agnieszka gedronken, …

Soep! Zomaar!

Maar ook gaan Bart en Nanou de fietsen te lijf met de hogedrukreiniger van Agnieszka, worden de slaapmatjes met nagelborsteltje en ossengalzeep schoon geschrobd, worden onze slaapzakken (hopelijk niet al te chemisch) gereinigd, vindt Bart een nieuwe cassette voor de fiets om lichter te kunnen schakelen in de Karpaten.

Vandaag lopen we rond in papieren sloffen

Er is ook 1 slaapmatje met een gaatje. Je valt ‘s avonds lekker zacht in slaap en ‘s nachts word je wakker op de koude grond. Ramon en ik doen eerst de luistertest maar zonder resultaat. Bart kruipt daarna in zijn onderbroek met het matje in het bijna lege Intex zwembad van Agnieszka en duwt het matje helemaal onder maar ook hij vindt het gaatje niet.

Waar ontsnapt de lucht?

Ik doorkruis de stad op zoek naar een nieuwe slaapmat maar meer dan een oprolbaar yogamatje vind ik niet. Gelukkig krijgen we binnenkort post uit Gent met schoolboeken en kunnen daar op de nipper nog een nieuwe Thermarest aan toevoegen. Merci Ben!

Alweer een mooie kerk in Chelm

Morgen rijden we verder naar het zuiden de Karpaten tegemoet. Ik klim niet graag maar heb wel zin in een schoon uitzicht!

26 augustus 2021, Chelm

De dag begint met een badje in de grensrivier. Dat is niet zo efficiënt, de bodem is slibberig en het slijk hangt tot aan mijn knieën als ik eruit kruip. Wel verfrissend!

De rivier Bug, grens tussen Polen en Wit-Rusland

Er volgt een lastige dag met veel tegenwind in een eentonig decor. We zijn allemaal moe en de wind is er teveel aan. Het zijn 80 moeizame kilometers en we zijn helemaal leeg als we in Chelm arriveren. Maar er wacht een appartementje op ons met zachte bedden, frisse lakens en heerlijke gastvrouw. Agnieska doet onze was, brengt onze slaapzakken naar een wasserette en staat paraat voor wat we ook maar nodig zouden hebben.

Het hoogtepunt van de etappe