Congee Pedalee

Bergopst

Bart Boom

25 september 2021

24 september 2021, Podkonice

We slapen niet heel vast op onze spot naast de E77. Onze tent staat naast een rivier waarvan er water in een rooster wegstroomt. Daar moet om de zoveel uur iemand aan komen werken om (denken we) takken en blaren de boel niet te laten verstoppen. Om de 2 à 3 uur komt er een auto aangereden (felle lichten, wakker), luid kabaal (heel wakker) en lichten weer weg (helemaal wakker). En ook de E77 blijft denderen.

Maar in de ochtend is er een vuurtje, een lekkere koffie en een ijskoude rivier. Ideaal dus.

Een wonder dat dat elke ochtend in de fietszakken geraakt

Onze route loopt het eerste deel van de dag bergop, bergopper, bergopst. De eerste 17 km lopen langs een mooie ravel. Gestaag bergop, goed te doen. Daarna volgt een vreselijk stukje langs de E77. Vrachtwagens rijden ons voorbij, het gaat steiler en steiler. Ik haat het. Maar het stuk langs de E77 is gelukkig van korte duur. Een kilometer of 5 en slechts 1 inzinking verder komen we in Bully, een skidorp. We ploffen ons op het eerste terras, eten bergkost en zetten ons terug op weg voor het steilste stuk van onze reis tot nu. Een bospad recht omhoog. Bart wil eerst de fietsen met bagage en al naar boven duwen maar dat is een verschrikking, de fiets bijna verticaal, zakken die aan boomwortels en stenen haken … We laden af, dragen de zakken en duwen de afgeladen fietsen naar boven.

Daarna gaat het nog een stukje omhoog, we blijven de fietsen duwen, er komt geen einde aan. Maar we zijn opnieuw tussen groene bergen van de Lage Tatra en temidden van natuur beland.

En uiteindelijk gaat het naar beneden. Even eindeloos, langs een pad met grote stenen, kleine stenen, heel veel stenen. We dalen 500 meter op 5 km. Mijn armen doen pijn van het remmen. Het gaat niet snel.

Na de stenige afdaling komen we terug op asfalt. Zalig hoe de fiets terug kan rijden! Het is 16u en we vinden het genoeg geweest voor vandaag. We slaan een paar zijwegjes in en belanden op een mooi plekje langs een beekje aan de rand van het bos. De kinderen installeren zich met hun schoolboeken en Bart en ik maken ons nest voor de nacht.

Bergen en boerenwegels

Bart Boom

1 reactie

23 september 2021

23 september 2021, Ružomberok

Koude dagen betekenen droge lipkes. Gelukkig hebben wij daar een oplossing voor! Inotyol voor het slapengaan! ‘s Morgens is ons huidje zo zacht als een perzik!

We rijden vandaag langs mooie boerenwegels tussen de bergen van de Lage Tatra. De wegels zijn stil en traag, slecht of niet geasfalteerd en soms niet fietsbaar voor de kolossen die we besturen. Maar het zijn schone fietswegen met pruimen- en appelbomen om van te snoepen en bergen om naar te kijken.

Pruimen pruimen pruimen. We eten er teveel van.

Ramon en de rest van de pruimen, keiblij om met zijn mama op de foto te staan!

Hierna een ode aan de rug van Bart. Helemaal in harmonie met het landschap.

We rijden via rustige wegen zonder enig gemotoriseerd verkeer de valei door naar de stad Ružomberok. Daar keren we zuidwaarts en volgen een fietspad langs de E77. De E77 valt dik tegen. Het is een zeer druk bereden weg. We slapen vlakbij het fietspad op een plaats die wat weggaat van de autoweg. Als we rond ons heen kijken zien we enkel groen en water en bergen. Tegelijk horen we de E77 erdoorheen denderen.

Under ground

Bart Boom

1 reactie

22 september 2021

22 september 2021, Demänovská jaskyňa slobody

Het is schijtweer vandaag. 10 graden, mistig, miezerig, teveel wolken. We blijven nog een dag langer ter plaatse en gaan de Demänovská jaskyňa slobody bezoeken een paar kilometer verderop. Ofwel de Demänovská Cave of Liberty. Als echte bikers doen we de 5 km bergop naar de grot met de bus.

De Demänovská Cave of Liberty is één van de grootste en meest indrukwekkende grotten in Slowakije. Ze werd in 1921 ontdekt en in 1924 voor het publiek opengesteld. De grot maakt deel uit van het langste Slowaakse systeem van grotten, bekend als de Demanova grotten. De lengte van dit grottenstelsel bedraagt ondertussen 43 km en omvat 9 grotten, waarvan er slechts twee toegankelijk zijn – de Demanova ijsgrot en de Demanova vrijheidsgrot. De toer in de vrijheidsgrot is een dikke kilometer en is heel indrukwekkend.

De galerijen in de ondergrond werden gecreëerd door de rivier de Demänova in de zachte kalkrotsen. We wandelen door een zot gangensysteem met ondergrondse holen en koepels, druipstenen in alle vormen en maten. Er zijn ook stenen watervallen in geel, wit, oranje en zwart, kleurrijke kleine meertjes met op de bodem druipstenen als waterlelies, sponsen, koralen en andere exotische vormen. De toer duurt anderhalf uur, is in het Slowaaks maar dat hindert niet. Het is zo mooi dat we helemaal achterop wandelen en onze ogen de kost geven.

Na de toer ondergrond wandelen we door een bos en over een berg 10 km terug naar onze tent. Het eerste stuk van het pad loopt door een kloof langs en door een riviertje dat naar beneden stroomt. Slipperige boel maar heel leuk en mooi.

Daarna gaat het lang door mistige dennenbossen, de meerderheid heeft het ondertussen wat gehad met de dennenbossen. Ik vind het nog steeds genieten in het bos.

We zien onderweg 2 vuursalamanders. Schone raar gevormde beestjes. Ze zien er wat prehistorisch uit met hun trage bewegingen.

Zwavelen

Bart Boom

2 reacties

21 september 2021

21 september 2021, Pavčina Lehota

De nacht is minder koud dan verwacht en in de ochtend is er zon in Jana haar weide. We kruipen uit onze tent, doen een paar rondjes bialetti, pakken de boel in en iets na 10 rijden we het erf uit de weg op.

Het is een pracht van een weg. Voor ons bergen en achter ons bergen. Wanneer we door het dorp rijden galmt een muziekje door luidsprekers die aan de elektriciteitspalen hangen, alsook worden de prijzen omgeroepen van de augurki en de courgeti in de plaatselijke supermarkt.

Onze eerste halte vandaag is Liptovský Ján waar een zwavelbron en een thermaal bad zijn. De zwavel broebelt er uit de aarde, het water is lauw en het geurt er heerlijk naar rotte eieren (en volgens Nanou naar de Blaarmeersen). Het is een gezellig plekje. Een park, in het water zijn stenen bankjes, mensen lopen af en aan, broebelen even in het water en zijn weer weg. De gemiddelde leeftijd ligt ver boven de onze. Allemaal oudjes met een badmuts in het zwavelbad.

Bart en ik wagen een plons, de kinderen passen. Het water is toch minder warm dan we verwachtten maar Bart voelt de heilzame krachten zijn knie binnendringen. In het water liggen brokken zwavel, het stinkt er ook echt wel een beetje.

De etappe gaat verder door het dal. We volgen een hoofdweg, proberen eraan te ontsnappen en belanden tussen graffiti en viaducten op een klein wandelpad.

In de namiddag rijden we naar een kleine camping langs de weg in het Demänská dolina dal. Er is een gezellig bergrestaurant waar we voor we iets bestellen een drankje van de chef krijgen als die Belgische familie die helemaal naar hier is gefietst. De kinderen doen nog wat schoolwerk terwijl op de iPad nog een Godzilla ligt te downloaden om straks in de tent te bekijken. We eten er heerlijk en liggen om half acht met Godzilla in de tent.

Temperature drops

Bart Boom

geen reacties

20 september 2021

Na een weekje wandelen en cocoonen kruipen we terug op de fiets. Schoenen, sokken, fleeceke, Ramon wringt zich in alle buffs die hij kan vinden. De temperatuur is serieus gezakt en na het behaaglijk warm appartement doet dat dubbel zeer.

We rijden de ganse etappe langs het hoge gebergte. De Hoge Tatra heeft geen voorgebergte, geen geleidelijke verhoging, maar de bergen stijgen direct steil de vallei uit.

Er zijn opnieuw veel wolken, we zien vooral bos en af en toe een top die door het wolkendek prikt.

Het is simpel vandaag. 25 km naar boven en 25 km naar beneden. Naar boven gaat vlot. De rust heeft deugd gedaan en door het klimmen blijven we warm. Het dalen valt tegen. Ijskoud is het, mijn handen, mijn tenen… Het is precies terug april, toen we in de vrieskou door Holland en België sjeesden. Het gaat wel snel en in no time zijn we op onze bestemming voor vandaag, minicamping Jana in Liptovská Kokava. In de laatste kilometers verlaten we de weg langs de Hoge Tatra en komen op een mooi wegje waar we omringd zijn door bergen. De Hoge Tatra achter ons, de Lage recht voor en naast ons.

Camping Jana is helemaal leeg maar Jana is er gelukkig wel nog. Jana spreekt goed Duits en is een speciaal geval. Zeer aimabel en zeer correct. We krijgen direct een opleg van 5€ omdat we het elektrisch vuurtje in de keuken aansteken. Wat we met plezier betalen en er ons de rest van de middag rond nestelen. De kiddos doen wat huiswerk en wij zitten er een beetje bij. Een koffietje met een scheut rum erin!

End of holidays

Bart Boom

1 reactie

19 september 2021

18-19 september 2021, Tatranska Lomnica

Onze laatste dagen vakantie in Tatranska Lomnica voor we terug op de fiets kruipen. We duiken nog een laatste keer de bergen in vanuit Vyšné Hágy. Er hangen wolken in het dal en wolken rond de toppen, maar het samenspel van zon, wolken en bergen zorgt voor een mooi spektakel. We wandelen naar Batizovske Pleso waar bij minder wolken de hoogste top van de Tatra te bewonderen valt. Vandaag bewonderen we de wolken die errond hangen. Ook niet mis.

In de rustdagen plannen we onze volgende etappe. Die gaat naar Boedapest. Tussen ons vakantiedorp en Boedapest liggen meer bergen dan (ik) verwacht. We tekenen iets uit op komoot dat haalbaar en tegelijk een beetje off the main road is. Op 1 oktober worden we in Boedapest verwacht. We hebben vrienden op bezoek! Klaas en Betty komen een weekendje citytrippen met ons! Joepie! We hebben ruim de tijd om het traject af te leggen op niet noodzakelijk de snelste manier. We houden ervan om traag te reizen en het landschap tot ons te laten komen, langs stille en dun bevolkte gebieden. Dat maakt ons nog steeds blij.

We hebben heel erg genoten van dit vakantieoord. De Hoge Tatra is een indrukwekkend gebergte, alpien en ruig met scherpe zwarte toppen maar ook immens groene valleien met kleurige bloemen, krachtige watervallen en burrelende edelherten. De dorpen langs het gebergte waren ooit mondaine vakantieplaatsen. De hotels en de villa’s van weleer zijn er nog en stralen nog steeds de glorie van toen uit.

Morgen ruilen we ons luxe appartement terug in voor onze tent, onze mooi opgemaakte donsbedden voor onze slaapzakken, ons ligbad voor ons wasteiltje, ons keramisch vuur voor ons gasbrandertje en onze ochtendjas met Villa Meribel op geborduurd voor … voor wat eigenlijk? Back to basics, zoveel is duidelijk. Maar vandaag nog even een saunaatje nemen en de kousen in bad steken.

Allez Iljoooooo!

Bart Boom

1 reactie

17 september 2021

16 september 2021, Tatranska Lomnika

Vandaag is rust- en huiswerkdag. Vandaag is ook de 2de etappe in de ronde van Slowakije en die passeert door ons vakantiedorp. Gans Tatranska Lomnika staat de renners op te wachten en na een eindeloze reeks zwaaiende motards zijn ze daar! De renners! Met onze stadsgenoot Iljo Keisse in het peloton!

Na dit spektakel van 20 seconden is het tijd voor sensatie. De Tatrabob!

All day hike

Bart Boom

3 reacties

16 september 2021

16 september 2021, Štrbské Pleso

Vandaag trekken we de bergen in. Het is een uitdaging om een dagwandeling uit te stippelen die niet al te ver is maar je toch het hooggebergte in voert. We vinden er eentje vanuit Štrbské Pleso. Het dorp ligt hoger dan de rest, op 1346 meter, wat de bergen al wat dichterbij brengt. We willen een rondje maken tussen de reuzen waarbij we op 2342 meter een kammetje oversteken.

We houden van het vroege uur. Bart heeft een app (move it) die zegt dat we om 7:12 een treintje hebben naar Štrbské Pleso. Dat doet efkes pijn, ook letterlijk, onze bovenbenen zijn afgrijselijk stijf van het klimmen en dalen. Maar het team staat om 7:01 klaar om naar het station te snelwandelen (auw, auw, auw). Om 7:07 staan we aan het station en zien ons treintje net wegrijden. We hebben de trein gemist die helemaal niet om 7:12 gaat maar om 7:06. Aaaargh. Deleten die move app! De volgende trein gaat om 8:24. We proberen alternatieven te vinden. De bus? Nope. Taxi? Nope. Dus wachten we maar en drinken een koffietje aan het schattige station.

De tocht start aan het meer in Štrbské Pleso en voert al snel een mooi bos in. Kabbelend watertje in de buurt en zicht op het gebergte. Dik in orde. Het weer blijkt ook minder dramatisch dan wat op de weerapp werd voorspeld. Er is hoge bewolking maar de zichtbaarheid is 100%.

Na een paar kilometer in het bos is het gedaan met de bomen en gaan we naast een waterval omhoog. Een klein stukje stijl klimmen, er hangen kettingen om je vast te houden aan een stuk dat net boven de waterval loopt.

Boven aan de waterval komen we in een kom, met nieuwe toppen, een berg die Satan heet, een groot knalhelder meer en een bergrivier die tussen en onder de stenen het meer in loopt. Nanou is in de ban van Satan.

We wandelen de kom door langs een stenen pad en klimmen omhoog naar een volgende kom. Het is er ruig met scherpe toppen en stijle wanden.

Een lunchke aan het meer en dan volgt het koningenstuk van de dag. De klim over de kam. Het pad gaat loodrecht omhoog en vraagt klauterwerk. Aan het eind is er een klimstukje over de smalle kam. Het is prachtig maar ook een beetje eng. De passage heet het zadel (Bystré Sedlo) en dat is het ook, het is zo smal dat je met je benen open op de kam kan zitten. Maar wat een uitzicht.

Ramon, over het zadel aan de andere kant van de kam.

Na de kam gaat het via een stenen pad rustig naar beneden. Nanou en Ramon lopen gezwind voorop, onder de indruk van wat ze net hebben gedaan. Ze zijn trots en hun getater weerklinkt in de ganse bergkom.

De weg uit het gebergte terug naar de bewoonde wereld loopt door een bos met lage dichte sparrenstruiken. Het pad is smal en het groen dens met bloemen en herfstgekleurde bessenstruiken.

De laatste kilometers naar Štrbské Pleso gaan door bos en een breed skipad. In het dorp vinden we het treintje dat ons terug naar Tatranska Lomnika voert. Wanneer we op de trein zitten begint het te drashen. Perfecte timing.

Morning hike

Bart Boom

1 reactie

15 september 2021

Het weer tijdens onze vakantie in de bergen is niet fantastisch. We krijgen de ganse week wolken en regen. Behalve deze ochtend tussen 6 en 9. Dan staat er een zonnetje op de weerapp. We willen van het moment profiteren en teruggaan naar de top van gisteren. De kinderen worden na de 21 km van gisteren vrijgesteld van de expeditie. Om 5:30 gaat de wekker. Auw! Stijf!! Uit bed komen gaat moeizaam. Gelukkig ligt de berg vlak voor ons slaapkamerraam en zien we hem oranje oplichten in de vroege zon. Geen wolkje aan de lucht. Komaan schatje, we gaan dit gewoon doen.

En zo stappen we om 6u in de ochtend de stijle skihelling omhoog. Onze schaduwen zijn lang, we zeggen niet veel, vergeten te drinken en stappen door zonder stoppen. De honger en de nieuwsgierigheid zijn groot. We leggen het volledige traject naar de top af in 2u05. 1200 verticale meters in 7 km. We zijn er zelf van onder de indruk.

Het contrast met gisteren is groot. We zien bergen, rotsen bossen en bouldervelden. Het is ongelooflijk mooi.

En we bereiken de top in de zon. Het is prachtig. We blijven er een poosje zitten, kijken rond, eten een chocolaatje tot we de eerste wandelaars vanuit het dal naar boven zien komen. Er komen ook al wat wolken aangewaaid.

Wanneer we terug wandelen merken we al snel dat de lift hersteld is. Uit de andere richting komen hordes mensen in felle lycra de top tegemoet. Die ligt ondertussen al helemaal in de wolken. We wandelen tegen de stroom mensen in naar de lift, kabelen naar beneden en vinden in ons appartement 2 kinders met hun knuffels in bad, hun schoolwerk gemaakt.

Veľká Svišťovka

Bart Boom

geen reacties

14 september 2021

Het plan voor vandaag luidt de skilift nemen naar het station op 1700 meter en van daaruit een toer doen. Na alle bossen van de laatste maanden eindelijk nog eens stappen boven de boomgrens en ver kijken. We zitten vroeg aan de ontbijttafel en staan om 9u aan de lift. Helaas. De lift is kapot. Technical problems. Closed today and maybe tomorrow as well. Dat wordt dan toch maar weer bos voor de eerste uren.

De eerste kilometers stappen we door een stil sparrenwoud. Een bergstroompje kruist regelmatig ons pad. Nanou en Ramon proeven elke stroom en geven het water telkens punten op 10. Ze drinken als een rendier.

Na het stille stuk komen we aan een splitsing en daar stroomt duidelijk een verkeersader van dit gebergte. We wandelen bijna in een rij van senioren naar boven, inhalen is een manoeuvre tussen al de tikkende wandelstokken. Het is een schoon stuk met veel watervallen en populair als daguitstap. Gelukkig stopt de stroom aan de volgende hut/bar en stappen wij verder.

We komen stilaan boven de boomgrens uit. Alweer helaas is ons zicht zeer beperkt want de berg hangt keihard in de wolken. We eten onze boterhammetjes in een berghut aan het skistation op 1700 meter (die waar we vanmorgen naar toe wilden kabelen) en kijken naar de lege kabels. Nog steeds geen actie in de kabelbaan. Van het skistation is het nog een dik uur stappen naar de top van Veľká Svišťovka. Deze ligt op 2038 meter. Er werden opklaringen voorspeld in de namiddag. Misschien is er een uitzicht als we boven komen. Met die gedachte stappen we verder in de mist.

De mist geeft het pad iets buitenaards. Er zijn enkel stenen zover je kan kijken. De kinderen vinden het vooral een oneindig pad.

Grote mensen zijn hier in het nadeel, het lijkt of ze de berg berijden

En dan bereiken we de top. Ik denk dat het uitzicht er prachtig is.

Er wacht ons nog een lange afdaling dus lang blijven we niet wachten op mogelijke opklaringen. Het eerste stukje terug naar het station is hetzelfde als op de heenweg. Af en toe waait er een wolk open en zien we iets. Maar er is geen zuchtje wind en alles blijft redelijk hard gewoon hangen.

Vanuit het skistation lopen er skihellingen recht naar beneden. Afgrijselijk voor de knieën maar wel de kortste weg. Tegen 18:30 ploffen we ons appartement binnen. Redelijk murw.