Congee Pedalee

18 oktober 2021, Homun

We slapen uit en hadden het nodig. Rond 8:30 is iedereen wakker. Er volgt een trage ochtend met lekker ontbijt in de schaduw naast het zwembad. De kinderen werken voor school. Het zwembad is de beste motivator.

We hebben geen grote plannen vandaag. Er zijn in en rond het dorp veel cenotes en we willen er een paar bezoeken. We volgen de tip van Hector, de baas van ons hotel naar een cenote vlakbij, recht tegenover het kerkhof. Hij geeft ons zwemvesten mee want die zijn verplicht en moet je voor bijbetalen. Rond 12u zijn we aan de cenote. Een halfopen grot, met zwaluwen die er luid kwietend in rond vliegen. Er zitten ook vleermuizen. Ze hangen aan het plafond en in de nissen en fladderen ook in het rond. Het geheel is zeer levendig.

Het is er mooi om te zien met veel stalagtieten maar niet zo ideaal om te zwemmen. Het zwemgedeelte is donker en ik hang na een half uur al onder de vogelstront. We beslissen al vrij snel om te moven naar de volgende cenote. Maar eerst een hapje eten onderweg. Gegrilde kip met rijst en een niet zo pikant sausje. Lekker! De volgende cenote ligt 2,5 km verderop. Met de fietsen zijn we er snel, cenote Yaxbacaltun.

En dat is er eentje naar ons hart. Een groot bad helder water, een groot gat waar veel licht door valt, een plaats om te springen en een touw om te slingeren. We brengen er de rest van de middag door.

En een primeur! Nanou zet haar eerste duik! Ze kreeg de beweging maar niet onder de knie maar vandaag plots, na de hele ochtend salto van de rand van het zwembad te oefenen was duiken een koud kunstje.

17 oktober 2021, Homún

Het is geen fantastische nacht in de tent. Het is warm met 4 dicht bij elkaar. We liggen geschrankt, hoofd aan voeten, zo is er een beetje meer ruimte tussen de warme lijven. We hebben enkel de binnentent opgezet, maar het blijft klam en warm, geen briesje te bespeuren. We hebben ook buren gekregen. Er staan 2 tentjes naast onze tent. Wanneer wij gaan slapen komen zij eraan. Ze blijven tot 2u kletsen, niet luid maar toch ik kan niet slapen. En er is ook een nachtwaker die zijn hut graag fel verlicht. De warmte, het licht, het geluid… het is geen ideale nacht. Om 6u zijn de hanen van het dorp wakker. En daarmee is de nachtrust helemaal voorbij.

We zijn alweer later en route dan de vorige keer. Het is 8u. Niet slecht, maar zonder koffie, dus die stop moeten we nog inbouwen. In het eerste dorp vinden we koffie. Een gigantische isomo beker met mierzoete Nescafé. Het is ondertussen na 9u, het wordt warm. We rijden opnieuw rechtdoor langs een grote weg. Het fietsen brengt ons hier op fantastische plaatsen maar de weg zelf is niet zo opwindend. Eindeloos rechtdoor, langs jungle, geen schaduw, veel zon. Gelukkig rijden we om de zoveel kilometer door een dorp, wat steeds voor kleur, buenos dias, muziek en ambiance zorgt. Ook impressionante kerken! Groot in verhouding met de omvang van het dorp.

Onze bestemming vandaag is Homún op 70 km fietsen. En we hebben een hotel. Joepie, airco! Het plan is om daar op de middag te zijn, onze fietsen te lossen, iets te eten en daarna in een cenote te springen. We arriveren rond 13u. Compleet uitgeteld. Honger, dorst, heet,… ik ben een bodemloos vat. Constant honger en dorst en bij elke stop aan het eten en drinken. En oververhit. Constant een druppelsnor.

We lunchen heerlijk, wat doet eten deugd. Daarna even afspoelen onder de douche, 5 minuutjes op bed liggen en … keihard in slaap vallen. Geen cenotes meer vandaag maar rust in een frisse kamer. We blijven een dagje langer en gaan morgen een paar cenotes bezoeken. Rond dit dorp alleen zijn er tientallen. De kinders hebben minder last van hun inspanning dan wij en leven zich nog uren uit in het zwembad van het hotel.

16 oktober 2021

Onze volgende stop is Merida. Daar woont Bart zijn neef Frederik waarmee we hebben afgesproken. Vanuit Valladolid is het 180 km fietsen, 3 etappes van 60 km.

Het plan is om terug vroeg te vertrekken. Dat lukt minder goed dan de vorige keer, toen zaten we om 6:45 al op de fiets. Vandaag is het 7:30 als we de piste in zijn. We hebben wel ontbeten als we vertrekken. Zoet klef wit brood met mierzoete confituur. Geen topontbijt maar je kan er wel een uur of 2 op fietsen. En gelukkig is er ook koffie.

We rijden Valladolid uit in de heerlijke ochtendfriste, passeren langs de burcht, passeren zeer veel honden en diepe plassen. De honden zijn vriendelijk, soms blaffen ze, heel soms loopt er eentje mee, maar meestal reageren ze niet. Ze zien er vaak niet zo gezond en weinig energiek uit. Ze zijn met teveel en er wordt niet echt naar om gekeken, hun vacht ziet er ongezond uit en vaak hebben ze wonden of ontstoken ogen. Er lopen veel campagnes in de dorpen om gratis honden te steriliseren.

Het is een vlotte rit. De weg is niet zo opwindend, rechtdoor, breed, warm maar ze gaat goed vooruit. Een colaatje halverwege in een dorp langs de weg en we kunnen er weer tegenaan.

Tegen 12u zijn we op onze bestemming voor vandaag, Yokdzonot Cenote. Een sympathieke cenote met een restaurantje en plaats om te kamperen. Het water is heerlijk verfrissend, perfect om af te koelen na alweer een tropische etappe.

We eten een hapje in het restaurant en leren de kinderen presidenten. Presidenten is een kaartspel, ik heb het tot in het oneinde gespeeld op kot en heb er mooie hetinneringen aan. Ze zijn verslaafd, het kaartspel gaat overal mee naartoe en elk mogelijk moment wordt er gepresident.

Tussen het presidenten door zetten we de tent op onder een afdakje naast de cenote. Rits en zakken dicht houden schatjes, jullie hebben gezien hoe groot de spinnen hier zijn.

Het is een zalige namiddag. De cenote is de mooiste en goedkoopste die we al bezocht hebben en er is bijna niemand. Het water is knalhelder en 45 meter diep. Het is prachtig snorkelen, de wortels van de bomen hangen als lianen naar beneden en lopen onder water verder. Er zwemmen veel vissen die niet schuw zijn en traag voor je uit zwemmen.

‘s Avonds wandelen we nog even naar het dorp. We eten er super lekker in een klein zijstraatje en kijken nog even naar een minivoetbal tornooitje op het dorpsplein. Wanneer we terugwandelen naar onze tent liggen er gigantische padden op de weg. Nanou schrikt zich een hoedje. Ze dacht dat het hersens waren.

15 oktober 2021, Valladolid

Een rustige dag vandaag. In de voormiddag wordt er wat gechild en schoolwerk gemaakt op het terras van de hostel. Bart en Nanou verdiepen zich in de negenproef, Ramon in een paar woordpaketten en ik ga cash zoeken in de stad. Waar we in Europa alles met de kaart betaalden, gaat alles hier cash. Er staan rijen mensen aan de banken maar uit de ATM’s komen er weinig peso’s. Na 7 machines en veel rij schuiven keer ik terug met 4.000 peso’s, een 220€.

Na de lunch gaan we naar een cenote 5 km buiten Valladolid. Tijdens de rit krijgen we een buitje en schuilen onder een boom. Nat worden geeft niet, het is warm en niets wordt hier toch ooit volledig droog. De lucht is zwaar, zoet en vochtig en zo ook onze kleren. Google maps stuurt ons langs een smal aardeweggetje langs de vuilnisbelt van Valladolid. Daar krioelt het van de zwarte gieren. Ze zitten in de bomen en op de vuilnisbelt en drogen hun vleugels in de zon.

En dan is het cenote tijd. Cenote Osman is een vrij druk geval. Wanneer we de parking oprijden zien we verschillende tourbusjes staan en veel volk rondlopen. Er is een zwembad, een restaurant en er zijn heel veel regels. Je mag nergens eten of drinken, consumptie in het dure restaurant is verplicht. Gelukkig is de cenote zelf een pareltje, een open grot waardoor er natuurlijk licht op het heldere water valt, boomwortels die als watervallen langs de randen hangen, veel planten en zelfs paddestoelen. Er is ook een touw waar je aan kan slingeren in het water.

Het slingeren vinden we het tofst. Nanou krijgt 3 keer onder haar vijs van de norse redder. De eerste keer omdat ze per ongeluk terug slingert en vergeet te lossen, de tweede keer omdat ze achterwaarts slingert en de derde keer is Bart medeplichtig. Hij trok haar wat hoger voor maximaal slingereffect.

We blijven een paar uur in de grot dobberen, slingeren en naar mensen kijken. Er wordt serieus aan Instagram gedaan in de cenote wat soms voor grappige taferelen zorgt. Wanneer het begint te regenen gaan veel mensen weg en is het er bijna leeg. We slingeren en slingeren en eten stiekem nootjes tegen de honger. Nanou wil geen risico nemen en eet nootjes in de kleedhokjes. Genoeg onder de vijs gehad.

We rijden terug in de regen en door diepe warme plassen.

14 oktober 2021, Valladolid

Geen extreme hitte en vochtigheid voor ons vandaag. Om 6:45 zitten we op de fiets voor een ritje van 65 km. We rijden een nog slapend Coba uit. Geen koffie. Enkel een banaantje en een slokje water. Spartaans!

De weg is saai. Een brede hoofdweg altijd rechtdoor, veel dode tarantulaatjes. We zijn ze al helmaal gewoon, die mooie harige spinnen. De eerste 20 km zijn vreselijk om te fietsen. De tropische berm is een stortplaats. Om de zoveel meter waait een walgelijke kadaverlucht in ons gezicht. In de berm liggen talloze zwarte zakken. Sommige liggen open en tonen hun inhoud. Veel plastic maar ook veel dierenbotten en rottende huiden. Slachtafval en omver gereden honden. Ze houden van plastic in Mexico. Alles wordt apart verpakt in zakjes en plastiekjes. In de eetkraampjes in Puerto Morelos werd ook niet afgewassen maar werd er over je bord een plastic zakje getrokken. De plastic berg is hallucinant en grote hoeveelheden afval liggen in de berm langs de weg.

Na 30 km houden we halt in Chemax. We hopen er groot ontbijt en vooral koffie te vinden maar we zijn eraan voor de moeite. Het dorpsplein en de omliggende straten worden heraangelegd. We rijden ons voortdurend vast, raken nergens door en stellen ons uiteindelijk tevreden met een paar cakejes uit een Panaderia en een slokje water.

10 km voor Valladolid zien we dan toch een kraampje met stoeltjes in de schaduw waar ontbijt wordt verkocht. Café! Mas café! De pauze en de koffie doen deugd.

Tijdens de laatste kilometers krijgen Bart en ik een gigantische suikerdip. Trillend komen we aan in ons hotelletje waar we neerploffen in de schaduw en ons op de inhoud van de fietszakken storten. Droge cornflakes en Doritos. Moeten we niet eerst inchecken vraagt Nanou.

In de namiddag brengen we een bezoekje aan Valladolid en wordt er voor school gewerkt.

Valladolid is de oudste koloniale stad in Yucatán en ook een echte Mexicaanse stad met de mooiste gekleurde gebouwen. De stad heeft brede straten gebouwd in een vierkant grid met in het midden een centraal plein. Het plein, Parque Francisco Cantón of Parque La Mestiza, is het centrale punt van de stad. ‘s Avonds is het heerlijk wandelen door de straten, wanneer de hitte weg is en het avondlicht de gekleurde gevels warm verlicht.

13 oktober 2021, Coba

Vandaag blijven we in Coba. Coba is bekend om zijn archeologische site met Maya ruines. Ik ben reuzebenieuwd naar de ruines. Coba ligt in de jungle, de groepen bouwwerken liggen tamelijk gespreid en je kan fietsen of wandelen of een fietstaxi nemen om de site te verkennen. Jungle en bouwwerken dat lijkt mij the best of 2 worlds. Uiteraard gaan we wandelen.

Om 9u staan we aan de site. Het park gaat net open en er zijn niet veel andere toeristen. De ruïnes zijn echt indrukwekkend. Vooral de aanblik van de tempels overgroeid en omgeven door jungle zijn mooi. De jungle is ook niet overal geruimd en veel structuren liggen nog verwoekerd onder het groen. Tijdens onze wandeling op de site zien we prachtige vogels, een kolibrie, slangen, leguanen, een aapje en gigantische vlinders.

Coba was één van de grootste en belangrijkste Mayasteden in de regio. Op zijn hoogtepunt woonden er 50.000 Maya’s en strekte de stad zich uit over 80 vierkante kilometer. Er bevinden zich meer dan 6.000 bouwwerken en één van de grootste stenen wegennetwerken.

Na de ruïnes is het tijd om af te koelen in de cenotes van Coba. Er zijn 3 cenotes een paar kilometer buiten Coba en het zijn alle 3 volledig gesloten cenotes. Om erbij te komen moet je een spiraaltrap afdalen in een grot onder de grond.

We bezoeken 2 van de 3 cenotes, Multum-Ha en Tankach-Ha. Het zijn alle 2 ondergrondse kristalheldere baden, zo helder dat je de bodem op 6 meter diep kan zien liggen. Je zwemt onder stalactieten in koud helder water. Op het trapgat na valt er geen licht naar binnen. De grotten worden kunstmatig verlicht en geventileerd. In Multum-Ha zijn we op een bepaald moment helemaal alleen. Waw! Het is er plots stil, het water glad en de diepte betoverend.

In Tankach-Ha zijn er 2 springplatformen, wat de plek drukker bezocht maakt. Er is een springplatform op 3 en 9 meter hoogte. Ramon en Bart wagen zich aan de 9 meter. Ramon springt 7 keer, tot zijn voeten ervan pijn doen.

Drukker bezocht is echt wel drukker bezocht. Wanneer wij in het water zitten daalt een grote bus Amerikaanse toeristen de cenote in. Ze maken heel veel leven maar zorgen ook voor plezier. Wanneer de bus vertrekt zitten wij even in het zonnetje bovengronds en zien 2 mensen achter de bus rennen. Niet op de bus geraakt. Op slippers en met hun zwemgerief in de hand lopen ze achter de grote witte bus maar die ziet hen niet en rijdt het junglepad op.

12 oktober 2021, Coba

We slapen heerlijk in de koele kamer van Don Ros. Om 6u gaat de wekker. We hebben ontbijt besteld tegen 7u. Om 7u15 komt Jorge aangezet met de vraag wat we willen eten. Huevos? Pancakes? Tortillas? We zeggen op alles ja en krijgen een reuzeontbijt voorgeschoteld. Om 8u15 zitten we in het zadel, de zon brandt al in de vroegte.

Het is een lange etappe, 90 km naar Coba. Hoe sneller we rijden hoe meer wind er in ons gezicht blaast. We vlammen vooruit, het is suuuuuuuuper heet. Stilstaan in de zon om een fotootje te nemen is geen optie, de hitte is te groot. Er wordt enkel gestopt om ons water aan te vullen en onze kaken af te koelen aan een frisse bottle.

Tegen 11u hebben we 45 km op de teller. Iedereen heeft een suikerdip en is oververhit. We ploffen neer aan een tafeltje met plastic stoeltjes, drogen ons zweet af met een handdoek en bestellen koude drankjes. De ijsblokjes wrijven we over onze wangen en voorhoofd. Zooooooo warm! Er is een klein hongertje, de kinderen bestellen nacho’s. Een bord chips denken ze maar daar komt een schotel nacho’s met kip, kaas, bonen, tomaten, avocado,… Ze zijn eerst wat ontgoocheld maar na een paar happen besluit Nanou dat dit het lekkerste is dat ze in Mexico heeft gegeten.

Na de vroege lunch slaan we af naar Coba. We komen meer tarantula’s tegen dan auto’s (echt waar). De Brachypelma epicureanum is erom bekend om in alle rust over de weg te lopen in Yucatan. Hij is ongevaarlijk maar ziet er wel wat griezelig uit.

Vlinders, vogels, vogelspinnen maar geen schaduw op deze lange stille jungleweg. Er zijn plots wolken. Hoopvol kijken we ernaar maar ze schuiven op geen enkel moment voor de zon. Die blijft snoeihard schijnen. Uitgeteld arriveren we om 15u in Coba. We hebben een hotel. Er is een douche en airco op de kamer. Het volgende uur staan we allen onder de douche en liggen op bed in de friste. Wanneer we allen bekomen zijn zetten de kinderen zich aan hun schoolwerk en Bart en ik aan een biertje.

11 oktober 2021, Leona Vicario

Adios Puerto Morelos en Buenos Dias Guesthouse. We proberen voor de zon te vertrekken maar dat lukt niet echt. Om 6u staan we op en om 8u zijn we vertrokken. Toen Bart en ik in een vorig leven in Kameroen fietsten vertrokken we bij het eerste licht, om 6u dus. Het zou wel heel straf zijn mocht dat hier ook lukken. We rijden al snel Puerto Morelos uit en nemen een weg door de jungle, de Ruta de las Cenotes.

Cenotes zijn immens populair in Yucatan, het zijn in wezen grote zinkgaten of grotten die zich in de loop van de tijd hebben gevuld met koel, helder grondwater en regenwater. Op Yucatan heb je duizenden van die idyllische baden in de jungle. Langs onze weg zijn er talloze cenotes, sommigen klein met een houten bordje aangegeven en een dirt road die de jungle invoert, andere groot met dito billboard en grote parking voor toeristenbussen.

De Ruta de las Cenotes is een redelijk rustige weg met links en rechts een dicht kluwen van groen. De jungle is vlakbij en dat merken we. Een gigantische spin, zo groot als mijn hand trippelt langs de fiets.

Het fietsen loopt vlot. De weg is plat, het is heet maar zolang we rijden is er een beetje wind. We stoppen langs de weg voor een frisdrankje waar we een bordje tortilla’s en bonenpuree bij krijgen. De kinderen zijn al helemaal gewoon aan de nieuwe keuken en smullen van de bonenpuree. Wat verder slaan we een afslag in naar cenote Popo Vhu.

De weg naar de cenote is al een belevenis. Een oranje aardeweg met diepe bruine plassen zo breed als de weg.

De cenote is heerlijk. Een groot verfrissend bad in een prachtige natuur. Er hangt een zipline wat de kinderen geweldig vinden en er zijn heel veel hoekjes met stoeltjes en tafeltjes en bedjes. Het is er ontzettend rustig, op een andere familie na hebben we de ganse cenote voor ons alleen. Ze hebben het hier nogal voor zwemvesten. Verboden te zwemmen zonder.

Rond 16u rijden we verder richting Leona Vicario, een slaperig jungledorp op 40 km van Puerto Morelos. We hebben een camping op het oog langs de weg naar Coba, 20 km verderop. Wanneer we telefoneren om te checken of er een restaurant is krijgen we te horen dat de camping gesloten is in de week. Er is niemand, neen we kunnen er echt niet kamperen. Langs de weg, in de schaduw zoeken we op google maps naar cabanas in de buurt en vinden vlakbij een hotelletje. Don Ros. We krijgen er een kamer voor de nacht. Een douche, een ventilator, een zwembadje, pure luxe dus!

10 oktober 2021, Puerto Morelos

Het voelt nog steeds onwezenlijk om in Mexico en aan de Caraïbische Zee te zijn. Wat een kleuren- en geurenbombardement, zoveel leven, muziek en wat een tropische fauna, flora en temperaturen. We blijven nog een dag langer in Puerto Morelos en gaan nog eens snorkelen. Opnieuw kiezen we voor de early tour en zitten om 8u in Jorge zijn boot. Gisteren wachtten we nog aarzelend met onze kleren uit te trekken en duikbril aan te doen tot we ter plekke waren, nu zitten we al helemaal klaar vanaf de eerste minuut.

Het onderwaterleven is nog mooier dan gisteren. Er staat geen zuchtje wind en de zee is zo vlak als een spiegel. We zien opnieuw prachtig koraal en heel veel vissen. Heerlijk is het om stil te hangen boven het koraal en de vissen tevoorschijn te zien komen. Sommige soorten zijn schuchter, de meeste zijn schattig. Met grote ogen en dikke lippen.

Na het snorkelen slenteren we langs het strand naar de artisanale markt. We hebben geen plaats voor souvenirs maar wel nood aan lange katoenen losse mouwen om ons Europees vel te beschermen. De kinderen hebben ook een zonnebril nodig. Zo’n fel zonlicht hebben ze nog nooit gezien. De enige die deftige mouwen vindt is Bart. Een schoon katoenen hemd made in Mexico. Nanou en ik vinden geen mouwen die we willen dragen. Na de zoektocht naar de geschikte regenjas kan de zoektocht naar de geschikte zonnebescherming beginnen.

We brengen de middag door onder een palmboom op het strand samen met heel wat Mexicaanse families. Het is zondag, het strand zit vol. Op zee dobbert het ondertussen ook vol bootjes geladen met snorkelaars. Die zullen meer mensen zien dan vissen zegt Ramon.

Puerto Morelos heeft ons bij ons nekvel gegrepen. Als eerste halte op nieuw grondgebied was dit een heerlijke stop. Ondanks de nabijheid van Cancun ontsnapt dit vissersdorp aan de stroom van luxehotels en beach resorts. We genoten van het koraalrif, de hagelwitte stranden en het sympathieke dorp waar op iedere hoek van de straat lekker eten wordt gemaakt en jungle tussen de dichtbebouwde straten groeit. Morgen beginnen we richting Merida te rijden langs de Ruta de los Cenotes.

9 oktober 2021, Puerto Morelos

We hebben de airco in onze slaapkamer ontregeld waardoor hij geen koude lucht blaast maar gewoon lucht van buiten. De ganse nacht is het stervensheet in onze slaapkamer. We plakken aan ons laken en matras en slapen weinig – behalve Ramon, die ligt op zijn rug met z’n hoofd uit bed de nacht door te slapen. Nanou doet bijna geen oog dicht. Telkens ik wakker word zie ik haar rondlopen, op de WC zitten, met haar laken op de koude vloer liggen,… too hot!

Uitslapen zit er niet in want om 8u gaan we snorkelen. Met een bootje varen we naar het rif langs de kust van Puerto Morelos. We zijn met 6 in totaal. Wij 4, onze gids/ kapitein en een Rus. Nanou vraagt zich in alle ernst af of het hier niet te warm is voor Russen. Hij moet ermee lachen en antwoordt dat hij niet uit Siberië komt.

We krijgen duikbril, snorkel, zwemvliezen en verplicht ook een zwemvest. Heb je vaseline mee voor de moustache vraagt de gids aan Bart. Euh no? Haartjes en duikbrillen gaan niet goed samen. Dat zal later duidelijk blijken. Iedereen klaar? Allez hop uit de boot!

Waw waw waw! We glijden tussen koralen, zien vissen in alle kleuren en maten. A shark, a shark roept de gids met zijn snorkel in de mond. Ik weet niet goed of hij wil zeggen kom kijken of snel terug naar de boot. Hij wenkt, dus we gaan kijken, de haai is een kathaai. Ongevaarlijk.

Het is immens mooi en vredig, de koralen wuiven in de deining van de zee, kleurige vissen schieten erdoor en happen in het water. De blondies zien een rog voorbij zwemmen en grote barracuda’s. Ik mis de spektakelvissen maar geniet heel hard van het onderwaterleven. Ik zou hier de ganse dag kunnen zweven in mijn zwemvest.

Na de snorkelochtend fietsen we terug naar de guest house. Kinderen zetten zich aan schoolwerk, Bart en ik doen een wasje en gaan fruit en groenten scoren. Bananen, avocado’s, cactusvijgen, mango, watermeloen en limoentjes. Verfrissend!

De namiddag verloopt slaperig. De kinders liggen in de airco en Bart en ik lezen wat op het terras terwijl we ter plekke verdampen. Bart snuift ook het langs zijn duikbril opgesnoven zeewater terug uit. Ganz zijn hoofd loopt leeg!

In de late namiddag rijden we nog eens naar de zee en boeken nog een snorkeltoer voor morgen.