Congee Pedalee

12 juli 2021, Örnsköldsvik

Vandaag hebben we een tijdslot in Paradiset, een tropisch zwemparadijs in Örnsköldsvik. We moeten er vroeg voor uit de tent. Het tijdslot vangt aan om 9u. Ons bioritme is zodanig in de war door het nachtlicht dat er niemand slaapt voor middernacht en er ook niets gebeurt voor 10u ‘s ochtends. Opstaan om 7:45 is een grote uitdaging. Alle alarmen worden gezet. We geraken er op tijd. De kinderen vinden de glijbanen geweldig. Ik vind de kleedkamers de max. Mannen en vrouwen apart in 2 grote, propere kleedruimtes met douches, kastjes, haardrogers, bankjes en een sauna. Je schoenen moet je uitdoen voor je de kleedkamer betreedt. Het is er proper en gezellig, bijna een wellness. Voor mij mag het zwembad daar stoppen. Maar niet voor de blondies. Slieren en plonzen, tot het tijdslot op is.

‘s Middags maken we plannen voor de volgende dagen aan de Höga Kusten. De regio is Unesco werelderfgoed en staat bekend om de snelle stijging van het land: bijna een meter per eeuw sinds de laatste ijstijd. Tijdens de ijstijd was dit gebied bedekt met een laag landijs van ongeveer 3000 meter dik. Het gewicht van deze ijslaag drukte de aardkorst omlaag. Toen het ijs wegsmolt, veerde de aardkorst langzaam weer uit de zee omhoog. Het land stijgt nog altijd met 8 mm per jaar.

De stijging van het land liet zijn sporen na: grote bouldervelden, ijswatermorenes, grotten, baaien die ooit werden afgesneden van zee en omhoog getild werden tot bergmeren en tal van archeologische vindplaatsen.

Dit vind ik het leukste aan onze reis. Met de fiets op een bijzondere plek komen en exploreren wat er kan. Met de fiets, de boot, de rugzak. Het is een enorme vrijheid.

‘s Avonds gooien we nog een entrecote op het vuur en spelen een matchke netbal. Het is spannend. De mannen winnen nipt maar Nanou en ik bereiden onze revanche voor.

11 juli 2021, Örnsköldsvik

De nacht bracht veel regen en af en toe een donderderslag maar de ochtend brengt zon en een koffietje aan het water. We nemen allen een ochtendduik en ruimen rustig op. Het is 12u als we onze kampplek in Sidensjö verlaten.

Er volgt een korte etappe van 20 km naar Örnsköldsvik. Het gaat vooral bergaf met een stevig windeke op kop. We voelen de zilte zeelucht aan ons vel plakken en steken nog een tandje bij. Onderweg doen we nog een stop in een grote outdoor outlet en scoren er een regenjas en primusgas.

We rijden verder naar een camping een paar kilometer van het centrum. Het is er zalig. Gelegen aan een groot meer en eigendom van de evangelische kerk. We worden super vriendelijk ontvangen. Kies maar een plaats, steek jullie telefoons maar in de elektriciteitspaal van de caravans, wasmachine, gebruik maar… En dat voor 15€ per nacht! We maken kennis met Astrid, de kranige uitbaatster op pensioen. Ze zwemt in het meer zo veel ze kan, ook nu haar arm in het gips zit, dan draait ze er een plastic zak rond. Op haar kleurige pet staat lovely en dat is ze ook!

‘s Middags wordt er in het water gespeeld en boodschappen gedaan. Bart zijn slaapzak krijgt een wasbeurt en bij gebrek aan droogkast om het kwartier opgeklopt. Er komt nog een geschenk uit de hemel gevallen met de naam Maria en Simon. Ze komen aangemeerd met hun bootje en daarachter een touw met een grote band. Bart veert na 5 seconden aarzelen op en vraagt hen of de kinderen een ritje mogen op de band. Dat is geen probleem. En zo knallen we uiteindelijk alle 4 op de band over het grote meer! Krrrrrrrrriebels in de buik! ‘s Avonds staat de hemel in brand. Waw!

10 juli 2021, Sidensjö

Het is geen topnacht. Om 4:45 begint een school eksters te kibbelen in de boom boven onze tent. Iedereen behalve Ramon is wakker. Het gekibbel dooft uit en maakt plaats voor gepik en geroefel in onze vuilzak onder de boom. Ik hoor blikjes, ik hoor plastic, ik hoor blikjes, ik hoor eksters…. De zon schijnt fel en de tent warmt op. Ik kruip uit de tent, ga de zak in de vuilbak kieperen en probeer nog wat te maffen. Als ik eindelijk in een comaslaap ben beland maakt Bart iedereen wakker. Het is ondertussen 9u en er is regen op komst. In een half uur is de tent afgebroken en staan de zakken onder een afdak. We zijn net klaar als het begint te drashen.

Vanuit Långsele volgen we nog een 10-tal kilometer de 87. Het is druk, we rijden tussen de witte streep en de vangrail en trappen goed door. In Sollefteå splitst de weg en we rijden de 335 op richting Örnsköldsvik. De weg is een pak rustiger, het wordt ook weer wat desolater en nat. We krijgen een stevige stortbui over ons heen, en zijn doornat als we in een muffig hok langs de weg stoppen om te lunchen. De regen hangt als een sluier over de groene bossen. Het is zwoel, het opspattende water warm aan de voetjes, mijn jas helaas nog steeds lek.

Na de bui en de klamme lunchstop blijft het droog. De weg is groen en rustig met een stevige klim. We doen opnieuw veel kilometers vandaag en eindigen in Sidensjö, 245 km verder sinds eergisteren. Op komoot vond Bart een hut in een parkje om te overnachten. De hut is geen topper, donker, klein, spinnenwebben maar het gras is gemaaid en het is er redelijk plat.

8 juli 2021, Långsele

Adios Jämmtland, hej hej Västernordland. We zitten nog steeds op de snelle verbindingsweg die ons naar de oostkust zal brengen. Fietsen, zwemmen, eten, fietsen,… en zo trappen we opnieuw 80 km vandaag. Nog 100 km en we zijn in Örnsköldsvik aan zee. We kunnen ze bijna ruiken!

8 juli 2021, Stadsberget

Met een vracht verse kleren en hopelijk waterdichte jassen verlaten we de jeugdherberg van Östersund. De eerste halte is de Stora Coop, een giga supermarkt om in verloren te lopen. De kinderen besturen de kar en zijn overal behalve waar ik ben. Met mijn armen vol gerief loop ik de winkel rond op zoek naar kar en kinders. Als ik hen vind hebben ze puppy eyes en een nieuwe vriend in de armen. Ik zeg ja.

We zijn precies de ark van Noah zegt Nanou. We hebben al 2 eekhoorns, een bever, een muis en een krokodil aan boord. Ik zeg dat de ark nu wel gesloten is.

We fietsen het eerste stuk over een skipiste en dat is een heftige start van de dag. Zweten in de zon en puffen op de hellingen. Daarna nemen we een hoofdweg en die volgen we de rest van de dag. Er is weinig verkeer en de Zweden zijn zeer galante chauffeurs. Ze schuren niet langs je en laten veel ruimte bij het inhalen. De weg is ook uitstekend om kilometers te maken. Na 55 km rusten we uit aan een meer (waar anders), drinken een koffietje, de kinderen eten een vieze hotdog, Billy de krodil wordt uitgetest en goed gevonden.

We zijn in vorm vandaag en rijden nog verder. De pauze heeft deugd gedaan, de weg is goed en de avondzon brengt verkoeling en rust. We fietsen nog 25 mooie kilometers tot aan een vindskydd een beetje van de weg.

De kinders zetten de tent op terwijl Bart en ik koken en vuur maken. Dat is hier een geoliede machine.

Het is een mooie rustige avond. En en en … Er zijn geen muggen!

6-7 juli 2021, Östersund

We blijven 2 dagen in Östersund, de hoofdstad van Jämtland. Er is regen voorspeld voor de komende 2 dagen. De tent blijft in de zak en we boeken 2 nachtjes in de jeugdherberg van Östersund. Dag 1 staat in teken van fietsherstelling en jassen waterdicht maken. Barts sjaaltje vond zijn weg in de schijfrem en die is naar de wuppe. Zijn sjaaltje ook maar dat is minder problematisch. Er komt een gans nieuw remsysteem aan te pas. 200€ lichter zijn we na de operatie. De kinderen krijgen er wel een gratis hipster klak bij.

En dan de jassen. Er is hier al heel wat afgemekkerd over jassen, waterdicht/ niet waterdicht, impregneren, lekken/ niet lekken, condens/ geen condens… Ik kocht nadat mijn goretex jas bleef lekken een polyester vissersjas. Al die vissers lopen rond met zo’n jas en staan daar uren mee in de rivier. Ik had er dus alle vertrouwen in dat deze jas de regen zou buiten houden. Na 2 buien met mijn nieuwe jas is er geen twijfel meer, de naden zijn zo lek als een zeef. De binnenkant van de stof wordt klam en wak en in de zomen staan er plasjes water. Ik heb de afgedankte goretex nog niet weggegooid. In Östersund haal ik was- en impregneerproduct voor goretex, kaap de wasmachine van de jeugdherberg en hoop toch nog op een ommekeer.

Het is een mooie grote jeugdherberg, een oude brandweercentrale. De gangen zijn breed en lichtblauw geschilderd, het lijkt een beetje op een materniteit. Met gladde vloeren en zware deuren. Er is een grote keuken met verschillende fornuizen en een arsenaal aan potten en pannen. De kinderen doen inkopen (alleen!) en koken. De zak snoep, chocolade, kauwgum en chips nemen we er graag bij. We eten balletjes in tomatensaus en popcorn. De popcorn brandt aan en heel de keuken staat in de rook. Een vrouw zegt I am amazed by the independency of your children. Ik ben trots en schuur blinkend de aangebrande pot uit.

Dag 2 slapen we lang en gaan naar Jamtli, een openluchtmuseum voor lokale cultuur. Je wandelt er door Zweden door de eeuwen heen. Boerderijen, huizen, houtzagerij, kerkje, postkantoor anno 1785 tot de jaren ‘50. Het is met heel veel oog voor detail afgewerkt en de figuranten zitten helemaal in hun rol. Het valt ons op dat het Zweedse platteland nog niet veel veranderd is sinds de 18de eeuw. Wij rijden langs dezelfde boerderijen, dezelfde kerken. Alleen graast er nu een grasrobot in de pelouses in plaats van dat de zeis gehanteerd wordt. We raken aan de praat met een figurant die aan het zeisen is. Hij is even gestopt omdat er teveel kikkers in het natte gras zitten en hij hen niet in 2 wil hakken. Hij is toneelacteur, toerde jaren in Europa en vertelt over zijn tijd in Brussel. De pandemie bracht een einde aan het toeren en hij figureert nu in Jamtli als 18de eeuwse boer. Ik vind dat een beetje tragisch.

Er is ook een stuk museum binnen met een tentoonstelling over mythologie in de Zweedse kunst.

Het kuieren maakt ons allemaal ontzettend loom. We zijn fitter na een bergpas dan na 3 uur in een openluchtmuseum. De avond brengt zon en we zoeken een terrasje. Morgen terug op de fiets richting Höga Kusten.

5 juli 2021, Andersön

De muggen lieten ons gisteren tot 23u gerust. Opeens waren ze daar en was het tenttijd. Maar we konden wel naar de lichtshow kijken.

Slow traveling. Het is prachtig weer, het grote meer lacht ons toe, we beslissen al snel nog een dagje te blijven. Wandelen op Andersön eiland en veel afkoelen in het Storsjön. Meer zit er niet in voor vandaag.

En nog wat ribbetjes op een vuur gooien!

4 juli 2021, Andersön

Iedereen slaapt zeer goed onder het gezoem van de muggen en de knotts. Tegen de ochtend zijn de knotts gelukkig verdwenen. We moeten enkel de muggen wegslaan. En dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Nog nooit zijn we ergens zo snel vertrokken. We drinken maar 1 koffie (rondlopend over de weg) en met lange broek en mouwen en sjaal in de haren en veel spray ruimen we in een half uur (!) alles op. Ontbijten is onmogelijk. Het is een verschrikking. De kinderen wandelen weg van de fietsen. De zakken, de tent, wij, er hangt een zwerm rond, het is niet te doen. We rijden net niet gillend het plateau af.

Met een lege maag de dag beginnen is geen goed idee. De winkel is verder dan gedacht. Ik wil wachten met ontbijten op de winkel met een luxe maaltijd in gedachten, Bart trekt op 8 km van de winkel met scheurhonger aan de noodrem. We eten voor de winkelstop muesli met oploschocomelk en water in een bosje langs de weg. Er zijn geen muggen, er is veel honger, 1 kilo muesli in 1 keer op.

Het eerste uur van de dag rijden we nog op het plateau. Dan komt het Storsjön meer in zicht en is het gedaan met de schone onverharde stille wegen. We komen terug op een “drukke” weg terecht. Veel auto’s, veel mensen, veel huizen. Ik ben een beetje ontredderd en mis de rust en de leegte en de vissers. We rijden in de drukte, tussen de mobilhomes en de moto’s. We zijn wat ontredderd. De kinderen eten 2 keer taart. Eenmaal in een fjällbageri en eenmaal in een sommerbar langs de weg. Lekkere kladkaka!

We rijden vandaag richting Andersön, een natuurreservaat eiland vlak voor Ostersund. We passeren nog een mooie oude ruïne van een kerk uit de 12de eeuw in Sunne. Er staan grote oude bomen rond. Het is een zeer rustgevende plaats.

Ik had gevreesd dat we over de koppen zouden lopen op Andersön maar dat is niet het geval. We rijden het eiland rond en plots merkt Ramon een eland op tussen de bomen naast ons! Een Moose! We blijven kijken tot hij elegant de benen neemt.

We vinden een rustig plekje voor onze tent aan het strand. Er zit geen enkele mug! Het is zalig!

3 juli 2021, Fittjebodarna

Het is heet in Zweden. Onze tarp die ons tot nu beschermde tegen regen doet dienst als zonnescherm! We leggen hem ook op de tent ‘s nachts. Een briljant idee, het witte tentzeil reflecteert in de nacht, met de donkergroene tarp is het licht iets minder fel en vallen we een pak makkelijker in slaap. Voor het ontbijt springen we allen in het meer. Een helder koel meer. Zalig! Koffie, muesli, water filteren, inpakken, nog eens afkoelen en go.

Het is bijna middag als we vertrekken. We rijden een dik uur langs een rustige weg. Er is weinig verkeer. Het doet deugd om te fietsen. Dat zorgt voor een windje.

De route loopt voor een stuk langs de weg, daarna is het 40 km onverhard en stijgen we naar een plateau. Voor we afslaan naar de onverharde weg stoppen we bij een rivier onder de bomen. De mat wordt uitgerold, Bart kookt een lekker maaltje met rijst, makreel en tomatensaus. We zwemmen allemaal, liggen in de schaduw en wonderwel zitten er zo goed als geen muggen! We houden siësta tot 16:30, het heetste van de dag is ondertussen voorbij.

Het is mooi fietsen over de gravelweg. We fietsen langs oude zomerboerderijen. Bijna allemaal staan ze leeg, kleine houten hutjes met dikke muren in weides vol veldbloemen.

‘s Avonds slaan we in een bosje langs de weg de tent op. In sneltempo. Een zwerm muggen hangt rond ons. Het is niet te doen. We eten in de tent en komen er niet meer uit. Bart offert zich op om de zakken buiten dicht te maken.

En zo zitten we om 20u op onze 4 vierkante meter. We kijken samen naar de Lord of the Rings, the Two Towers. Terwijl er 10.000 orks het slot van Helm’s Deep belegeren, gonzen er minstens evenveel muggen en knotts rond onze tent. Ik waag me bij het ondergaan van de zon nog even buiten en wordt zwaar aangevallen. Vooral de knotts gaan tekeer. Miniscule vliegjes, je ziet ze bijna niet maar ze bijten kleine stukjes uit je. Swedish piranha’s noemde Sores – waar we een paar weken geleden na een regendag mochten logeren – ze. Je kan er niet voor gaan lopen of ze wegslaan. Ze kruipen onder je kleren en bijten overal. Om gek te worden. Als ik de tent binnenduik, zitten er gelijk 10 muggen en 20 knotts binnen. Nanou vraagt na de film of het regent buiten. Het gezoem vult de lucht en de tent.

2 juli 2021

Het is een hete dag. De viscamping loopt vol. Duitse, Poolse, Zweedse, Nederlandse nummerplaten. De zomervakantie is begonnen. De camping lijkt op een stoffige festivalweide, uit de keuken stijgt de geur van gefrituurde vis, een hond keft de dag door, de parking staat vol auto’s met vislijnen op hun motorklep. Daaaaaaag rust.

We doen het zelf rustig aan vandaag. Uitgebreid ontbijten, zwemmen in het meer, lezen, stapsokken wassen. En ook muggen en andere vliegen wegslaan. De vissers op de camping lopen rond met ganse gaaspakken en netjes over hun gezicht. De natuur gonst van het leven.

We beslissen om in de late namiddag in te pakken en nog een 30 km te fietsen in de avondzon. En dat is echt prachtig. De warme avondzon maakt onze schaduwen lang en brengt een donkergele gloed. We laten de Zweedse bergen achter ons en zijn een beetje melancholisch.

Aan een meertje zetten we onze tent op en kruipen er snel in om te ontsnappen aan de insecten.