De reis heeft ingehakt. Mijn neus zit toe en ik word wakker van gesnurk, het mijne. Ook mijn oren tuten nog steeds sinds de laatste landing. Maar ik ben al meer mens dan gisteren en heb fantastisch geslapen. De rest slaapt ook als roosjes en iedereen is al vroeg wakker. Om 6u staan we op het terras van de hostel over de muur te loeren naar de ontwakende straat.
De lucht is nog licht en fris en rond de guest house is het een exotisch gekwetter van jewelste. We nemen de ochtend à l’aise. De kinderen doen schoolwerk, Bart werkt aan de fietsen en neemt de schade op van het transport. De dynamo is naar de vaantjes. Dat is klote. Geen telefoon meer opladen op de fiets en geen licht meer. Daarnaast zijn er ook een paar onderdelen die een bluts of een wrong hebben. Mijn kader, een tandwiel, …
Het is heet, we zweten ons te pletter en besluiten naar het strand te fietsen voor verfrissing. Op de fiets valt de hitte beter te verdragen, er is een windeke en dat doet deugd. We fietsen langs een mangrove, opgelet voor krokodillen!
We zoeken een plekje op het strand voorbij de restaurants en de beachbars en installeren ons in het fijnste witte zand. De Caraïbische Zee is een warm badje, verfrissen doet ze niet echt maar het is er heerlijk dobberen. We zien een paar 100 meter verder in zee de golven breken op het rif. Met een lengte van meer dan 1000 kilometer is dit het op een na grootste rifsysteem ter wereld. Het gedeelte bij Puerto Morelos is aangewezen als nationaal park en een populaire snorkel- en duikbestemming. Dat is voor morgen, vandaag doen we niets. De kinderen zitten uren in het warme water en wij chillen op het strand en kijken naar de overvliegende pelikanen.
Naast ons plekje is een beach bar. Er zit geen volk, maar enkele jongens zijn met een riek in de weer het stuk strand voor de beach bar zeewiervrij te maken. De hopen zeewier worden met de kruiwagen hop net naast de beachbar op het strand gekieperd.
Nadat de kinders uitgezwommen zijn gaan ze druifvormige bollen verzamelen die ze tussen het zeewier vinden. De bollen zijn gevuld met lucht en een sopje. Knallen maar!
Rond 18u vertrekken we en fietsen nog eens langs het vissershaventje. De straten zijn kleurig en levendig, de avond begint te vallen en we zetten koers terug naar onze guest house.
We brengen de nacht door in Budapest Airport. Met de fietsdozen bouwen we een huisje onder een roltrap en liggen er lekker knus op onze matjes.
Om 4 uur moeten we terug inchecken. Alle wekkers staan en ik val pas in slaap wanneer ze afgaan en de rest wakker is. Stipt om 4 uur staan we aan de incheckbalie van gisteren. Beetje buikpijn. Alles loopt goed. Voor de fietsen moeten we meer bijbetalen dan wat we telefonisch hadden doorgekregen. Omdat ze meer wegen dan 23 kg betalen we bovenop de fee van 100€ nog eens 100€ voor overgewicht. Per fiets. Bart heeft ze helemaal gestript en de onderdelen in de ruimbagage gestoken maar beide fietsen wegen met hun verpakking nog steeds 27 kg. En daar gaan ze dan de bagageband op! Tot in Mexico schatjes!
We vliegen naar Mexico met LILY!!Een fiets op de bekertjes! Een lief kaartje en een zak lekkers van de KLM crew!
Na een korte vlucht naar Amsterdam en enkele uren in transit gaat het naar Mexico City, een vlucht van 11 uur. 11 monotone uren van films kijken, boeken lezen, slapende kinderen ondersteunen en Ramons bloedneuzen stelpen. De landing wordt ingezet, Nanou trekt bleek weg en kotst haar dessertje in de air sickness bag. Ola Mexico! De luchthaven van Mexico City is een nest. We volgen de mensen voor ons naar de paspoortcontrole en gaan naar de shortcut voor mensen met connecting flights. De rij is kort maar het duurt lang. Na de controle moeten we de bagage ophalen en naar de transit band brengen, de fietsen moeten ook de customs passeren werd ons in Budapest gezegd. We schrikken als we de toestand van de fietsdozen zien. Ze hebben in de nattigheid gestaan en zien er belabberd uit. Bart probeert met de resterende tape de dozen op te lappen maar de tape pakt niet op het natte karton. We leggen ze op goede hoop op de transportband. Zullen ze in die toestand wel geladen worden?
Voor de vlucht naar Cancun die over een dik uur vertrekt hebben we nog geen boarding passes. Het is allemaal zeer chaotisch maar intuïtief komen we vrij snel in de juiste terminal en in de juiste rij aan balie 66 terecht. De quick check in for departing flights. Maar daar loopt het mis. Er wordt aan de balie een dame geholpen met een allesbehalve urgente check in maar met een omslachtig paspoortprobleem. De minuten tikken voorbij. We zien de medewerkster aan de balie verdwijnen met de pasports en pas 10 minuten later terugkomen. Señorita, por favor, ons vliegtuig gaat vertrekken maar ze heeft er geen oor naar, haar blik is strak gericht op haar scherm en de dame voor haar. We stuiven om beurten naar andere incheckbalies en aeromexico personeel maar worden teruggestuurd naar balie 66 die nog steeds geblokkeerd wordt door de dame met het pasportprobleem. Wanneer het eindelijk onze beurt is krijgen we droog te horen dat de gate gesloten is en we niet meer op het vliegtuig kunnen. Het vertrekt over 25 minuten. Por favor Señorita, we’ve been awake since yesterday, our kids are falling apart, please let us on the plane, we are standing here for more than 30 minutes…Maar het heeft geen zin, we mogen er niet meer op. Aaaaaaaargh again. Het is ondertussen 21u. We krijgen een hotelkamer en een vlucht om 10u de volgende ochtend. Het bed doet deugd, we slapen een paar uur zeer vast maar zijn opnieuw vroeg wakker. Om 7:30 staan we opnieuw in de luchthaven aan 1 van de balies van aeromexico. Wanneer we onze passen afgeven gaat het van one moment please en de man loopt weg en gaat ergens telefoneren. Bart en ik kijken elkaar aan… wat nu weer. Maar het is ok, de tickets rollen uit de printer en we trekken verder naar de gate. Bij het instappen wordt er opnieuw getelefoneerd wanneer we onze passen en tickets tonen.Wat is dit toch? Ze hebben onze plaatsen gewijzigd zodat we niet verspreid zitten. Ok, dat is sympathiek, de bloedneuzen van Ramon en het gevoelig maagje van Nanou in gedachte. Opgelucht ploffen we in de vliegtuigzetels en om 12u landen we in Cancun. De luchthaven is helemaal anders dan die van Mexico City. Veel licht, ruim, nieuw, blinkende marmer, minder volk. Maar onze bagage is er niet. We zoeken de balie voor lost lugage en krijgen een positief antwoord. De bagage is gisteren gearriveerd en staat in het bureautje van aeromexico. En ja hoor, daar zijn ze! De fietsen, de zakken! De fietsdozen zien er afgrijselijk uit. My God, wat is hiermee gebeurd, hopelijk zit alles er nog in en is er niet teveel schade. We kunnen nog maar moeite de dozen optillen, alles valt uit elkaar.
Met het zootje op een kar rijden we de luchthaven uit waar de wederopbouw kan beginnen. Het is pokkeheet, Bart werpt zich op de fietsen en zweet als een fontein, plasjes onder hem.
Iedereen helpt en dat is fijn. Nanou steekt de zakken samen, Ramon assisteert Bart en zijn gezicht zit vol zwarte vegen❤️. Het tafereel wordt uitvoerig geobserveerd en becommentarieerd door taxichauffeurs en toeristen. Een Fransman vraagt of we niet bang zijn dat onze kinderen slimmer zullen worden dan ons? Zalig! Meestal vragen mensen het omgekeerde, of het geen probleem is dat ze school missen en achterstand zullen oplopen. Ze leren veel onderweg, hun sociale vaardigheden en zelfvertrouwen gaat erop vooruit en ze kunnen pas op voor de hond zeggen in het Pools en Slovaaks. En nu hebben we samen de fietsen gemonteerd. Om 16u30 zijn we klaar. De fietsen hebben schade maar we kunnen ermee rijden.
Er resten ons nog 26 km naar Puerto Morelos. Die voeren langs een drukke weg maar voelen geen moment als onveilig. Er is een brede pechstrook waar we met de wind in de rug plat rechtdoor vlammen. Ramon hoort overal nieuwe vogelgeluiden en is in extase. Zijn hoofd flitst naar de bomen en de struiken, zijn nieuwsgierigheid helemaal geprikkeld!
Rond 18u komen we aan in Puerto Morelos, uitgeteld en hongerig. We vinden een eettentje. De timing is perfect want daar is de eerste tropische bui die alle straten onder water zet. Tsjing op mijn verjaardag met een heerlijke cocktail van ceviche erbij.
De finale 500 meter gaan naar Buenas Dias Guesthouse. Ik durfde niet reserveren wegens teveel onverwachte wendingen de laatste 50 uur maar er is nog plaats, een ruime kamer met airco. Iedereen is op. We vallen allen in slaap met alle lichten nog aan en de sleutel nog aan de buitenkant aan de deur. Compleet K.O.
We kunnen niet op het vliegtuig. We hebben essentiële informatie gemist bij het boeken van de vlucht. Onze tussenstop in Atlanta is gewoon niet mogelijk. We mogen de VS als Belg niet binnen, ook niet in transit. Het is een horror moment. We vallen compleet uit de lucht en zijn verbijsterd. Geen vlucht, geen Mexico? Bart probeert aan de infobalie van KLM de vlucht om te boeken via Mexico City. Dat kan. Voor de hallucinante prijs van €4.500 kunnen we morgenochtend om 6u via Mexico City naar Cancun reizen. Dit is waanzin. Ramon begint te huilen, Nanou is versteend en is naar een toilet gevlucht, ik wil gillen. We hebben uren aan de KLM lijn gehangen voor de fietsen en niemand heeft ons hierop gewezen. We hebben zelfs gevraagd of we in de luchthaven van Atlanta mochten slapen omdat we daar vast zaten van 20:30 tot 8:30. Dat was geen probleem zei men aan de telefoon. We hoefden de luchthaven niet te verlaten. Uiteindelijk blijkt deze vraag onze redding. Wanneer we dit vertellen aan de KLM balie en vragen of we nadien eventueel een claim kunnen indienen om toch die eerste tickets te recupereren, zegt de man just wait one minute. Hij doet een paar telefoontjes, kijkt ons aan en zegt it’s okay, you can leave tomorrow morning with the bikes free of charge. Wat een opluchting, maar wat een stress. En hoe stom om niet te checken. Onze worries waren de fietsen. Corona, wie doet daar nog lastig over. In Hongarije bestaat het niet eens.
Back to exit.
We moeten om 4u in de ochtend inchecken en besluiten in de luchthaven te blijven. De fietsen, de zakken, de stress, de hassle, ik ben uitgeput en het idee om 15 uur neer te ploffen in een stoeltje in de luchthaven is plots zeer aanlokkelijk.
De zomer loopt op zijn eind en het vooruitzicht op koude grijze fietsdagen maakt ons niet zo warm. Er werden veel opties overlopen. Met de trein naar Kroatië, Albanië, Griekenkand, Portugal, … Zuid-Europa verlengt de zomer met een paar weken maar niet tot eind december. Dus wordt het buiten Europa, naar Mexico. Uren hangen we aan de (wacht)lijn van KLM om een plaats te reserveren voor de fietsen, we regelen fietsdozen bij een bike shop in Budapest, zijn een dag in de weer om alles te demonteren en onze collectie aan fietszakken aan de bagagevereisten te laten voldoen. Of hoe krijg je 10 fietszakken, een shelter, een tent en een tapijt in 4x ruimbagage en 4x handbagage. Gelukkig namen Klaas en Betty al een grote lading winterspullen mee naar Parijs en geraakt alles (denken we) op een reguliere manier verpakt.
… blijf even aan de lijn, u wordt over 3 uren geholpen… of morgenBoxen! Fietsen demonteren op de binnenkoer van de hostelBagagestort in de lodge, wachten op de taxi Budapest Airport! Wachten op de check in. Een beetje buikpijn. 100 meter plakband erdoor
Onze vlucht gaat van Amsterdam naar Atlanta en van Atlanta naar Cancun. 28 uur onderweg en ik heb nu al een jetlag van de stress. Maar daarna wachten witte stranden, cenotes, Maya ruïnes en een nieuw fietsavontuur.
We brengen enkele dagen door in Budapest. Gevulde mooie dagen met veel zon, veel vibes en veel vriendschap. Donderdagochtend nemen we na een wafelontbijt afscheid van Zita en Arpi en zetten koers richting centrum Budapest.
Het kost veel minder moeite om met de fiets in hartje Budapest te fietsen dan in de chaotische verstikkende randstad waar we gisteren hebben gereden. Budapest is een grootstad, een prachtstad, een majestueuze stad met brede boulevards en georganiseerde verkeersstromen. Er is zelfs een bicycle lane. We blijven een paar dagen in een appartement in het centrum met Betty en Klaas en hun boys. Ze arriveren ‘s avonds laat laat. In afwachting hangen we de ganse namiddag het appartement vol tentzeil en matjes te drogen, steken onze volledige inboedel in de wasmachine en genieten van de stilte voor de storm.
We hebben het geluk elkaar te treffen tijdens een heerlijk nazomerweekend. De zon schijnt en de stad is een waar flaneerparadijs. De grandeur van weleer laat zich nog steeds voelen in de prachtige gevels en gebouwen. Wat een hoofdstad moet dit ooit geweest zijn. We bezoeken veel en tegelijk niets. We brengen uren door in het gigantische stadspark met mega coole speeltuin en terras onder de bomen met schijtende duiven, dobberen in het thermale water van het Széchenyibad, zoeken en vinden het kaaskraam tussen de worsten op de overdekte markt, kirren op het reuzenrad, bezoeken de burcht van Boedapest en zien een zeer levendig nachtleven. Bovenal zijn we blij elkaar te zien en bevinden ons opnieuw in die magische bubbel van gulzig genieten.
De burcht van BoedaBurchtdistrictSzéchenyibadCool and the gangVárosliget stadsparkMazel Tov!Budapest EyeDe pubers
Zondagnamiddag nemen we terug afscheid van Betty, Klaas, Lennart en Arvo. Nanou wordt al zeer ongerust omdat ze om 16:30 nog op het terras zitten en hun vliegtuig om 18:30 opstijgt. De wereld is terug saai zegt Ramon wanneer hun taxi vertrekt. Morgen nog een dagje bekomen en dan trekken we verder.
We rijden de laatste stretch naar Budapest. Vanuit Bank is het nog 65 km, met nog een paar kleine klimmetjes in de eerste 30 km en daarna plat langs de Donau. De eerste 20 km zijn mooi, langs een rustige weg met weinig verkeer, glooiend en uitgestrekt. De zon zit achter de wolken, het is goed fris vandaag.
Zo schaaaaaaaattig!Veel hooipoppen langs de weg
En dan is hij daar! De Donau, een brede rivier met lichtblauw water. We ontmoeten elkaar op een mooi plekje, een strandje met bomen en keitjes. Perfecte lunchspot.
Wanneer al de etenswaren zijn uitgestald begint het te druppen. Niet te negeren. Maar met al die bomen is er rap een tarp gespannen en kan de lazy lunch helemaal beginnen. Nog een koffietje en nog eentje. En nu weer weg geraken…
Langs de Donau volgen we de Eurovelo 6, een langeafstandsfietsroute langs 3 van de grootste rivieren in Europa, de Loire, de Rijn en de Donau. Deze fietsroute verbindt Saint-Brevin-les-Pins aan de monding van de Franse Loire met Constanta in Roemenië en doorkruist 10 verschillende landen. Plots is er een gemarkeerd fietspad en kunnen we gewoon markeringen volgen. Zeer duidelijke markeringen.
Het gaat over de rivierberm, door woonwijken en parken met grote zilverberken en mooie herfstkleuren. Tot we de Eurovelo 6 verlaten en ons in het verkeersnest van Budapest storten.
We hebben een adres in Budapest via warm showers. We slapen vannacht in de tuin van Zita en Apri, een koppel met een hart voor fietsen en reizen. Ze gingen 4 jaar op huwelijksreis met 2 ligfietsen. Nu hebben ze 2 kleine kinderen en gaat hun energie vooral daar naar uit. We worden hartelijk ontvangen en voelen ons al snel helemaal thuis op hun terras en in hun tuin.
Geen haast vandaag. Het hoogteprofiel is chill, het aantal kilometers ook. We hangen de tent en matjes te drogen in de zon, zetten een extra rondje koffie en blijven kletsen met Arnold en Bernadette, onze gastheer en gastvrouw. Knap wat ze hier realiseren! Het is na 11u als we met de fietsen het dal uitrijden terug naar de weg. Dag dag mooie plek!
Poezen aaien en kirren naar de kippen
Het zijn onze laatste kilometers Slowakije, mooie naar beneden bollende kilometers. Slowakije was een totale onbekende voor ons maar man hoe mooi is dit land. We verdiepten ons in veel Tatra’s! Hoge, Lage, West, Tea, Milk… De Lage Tatra deed ons zweten en de Hoge bezorgde ons ongeziene spierkrampen. We genoten van de heuvels, de bergen, de wolken, de zon en het onverwachte. Een thermaal bad, een zadel, een grot, muziek in de dorpen, bijtgaten in onze fietszakken, geen beren in de nacht.
Bye bye SlovakiaWelcome in (nuclear) family friendly Hungary
De eerste kilometers Hongarije zijn niet de leukste. We zitten op een hoofdweg tussen de stinkende auto’s en camions. Links en rechts zijn velden, uitgebloeide zonnebloemen zo ver je kan kijken. Ze hebben iets doodskopachtig.
We rijden naar Bank, naar een camping aan een meer. Deze blijkt gesloten. In een pension in het dorp vinden we wel een bed. En een lekkere maaltijd met een apart extraatje. Een vetster!
Vandaag luieren we op Camping Lazy. Lazy betekent in Slowakije buitengebied. De beide betekenissen gaan op voor deze plaats. Het is een heel mooi gebied op de buiten. Als camping 1 van onze absolute toppers. Als wij kamperen willen we vooral niet het gevoel hebben op een camping te zitten. We zitten in een heerlijke boomgaard met buitenkeuken die aan een festivalbar doet denken, Bart is in zijn nopjes met de groentetuin waaruit hij naar hartelust mag plukken, de eieren van de kippen, de geitenmelk, kaas en het boerenleven. Nanou en Ramon leven zich uit op de trampolines, in de bomen en hangmatten, aaien de poezen en vinden een vriendin voor een dag. De boerderijcamping wordt uitgebaat door een Nederlands koppel. Ze hebben een elfjarige dochter die al even graag trampoline springt als onze kiddo’s. Ik vind een wasmachine, een wasdraad in de wind, een mooi uitzicht en een hangmat. Voor onze tent is een weide met geiten en schapen. Het is off season, we zijn hier alleen vandaag. Wat een rust!
Hello Nanou!Hello breakfast!Hello lunch!Schoolwerk. Door Ramon tot op de seconde getimed.Administratie…What a view! Propere was en schaapjes
Met de fietszakken in een boom en de tent in de schaduw is het heerlijk ontwaken op de weide. De zon schijnt, we verhuizen ons huishouden naar de zonnigere kant van de weide en laten zoveel mogelijk drogen. Condens. Het lijkt elke ochtend alsof we een onweer hebben doorstaan.
Rond 10u zijn we en route. De weg glooit, het is zonnig en groen. Het voelt vertrouwd, een beetje Ardennen-achtig met groene heuvels en weides en wegen die het landschap volgen.
Na een paar kilometer klimmen volgt een heerlijke afdaling langs een smalle stille weg. De afdaling eindigt aan een café in Dobra Niva waar we onszelf rehydrateren met alcoholvrij bier, frisdrank en een zak zoute chips. Klaar voor de volgende klim. We stijgen opnieuw van 340 naar 700 meter, gestaag in het begin en op het einde een dodelijke kilometer aan 12%.
Boven ploffen we in een grasveld en storten ons op een late lunch. Met volle buikjes gaat het opnieuw bergaf en dan terug bergop.
We hebben een camping voor ogen met een rustdag in het vooruitzicht. Camping Lazy ligt nabij Cerovo midden in de heuvels. Het is een paradijs. Een prachtige boerderijcamping met pluizige kippen, geiten, gezellige hoekjes, koude biertjes, een wasmachine en een hangmat voor iedereen.
Slowakijes wildlife heeft 2 van onze zakken kapot gebeten. 2 van onze eetzakken, de kleine frontriders hebben elk een bijtgat vanonder. We hingen in berengebied onze zakken in de bomen maar zullen dat vanaf nu steeds doen.
We rijden weg van ons kampplekje richting Banská Bystrica, een grotere stad in een mooie vallei. De stad werd rijk door koper en werd vanaf de 13de eeuw ook wel eens de koperhoofdstad van Europa genoemd. In Banská Bystrica brak in augustus 1944 de Slowaakse Nationale Opstand uit. Hier was het hoofdkwartier gevestigd en hier werd de opstand ook weer wreed onderdrukt. Er is een museum aan gewijd en ook een prachtig plein.
Museum van de Slowaakse Nationale Opstand
We bezoeken geen museum maar wel Kaufland, een giga supermarkt. Nanou krijgt buikpijn van de keuzestress. Dagelijks vullen we de eetzakken in kleine winkeltjes met, nu is er een rayon per artikel dat we zoeken. We rijden verder in het dal, vals pat naar beneden, langs een spoor en een rivierberm. Het is zeer chill, Ramon en ik voelen ons langs de Schelde, met al die fietstoeristen en rolschaatsers hier.
Onderweg rijden we in Hronesk een Lutherse kerk voorbij die Unesco werelderfgoed is. Het is er schoon, er staan bankjes onder grote bomen. We eten er onze boterhammetjes terwijl er een trouwstoet verschijnt en we uiteindelijk verzocht worden te vertrekken.
Na de vallei wachten de volgende bergen, het is een mooie klim langs een stille weg door een beukenbos. Eindigen doen we in een prachtige weide.
Congee Pedalee 