Congee Pedalee

over fietsen, reizen en bijzondere ontmoetingen

In juni wandelden we de Lee Trail, een zalige brok natuur. Nog onder de indruk van al dit schoons, deden we geheel onverwacht een bezoek van 36 uur (In coronatijden een grote luxe) aan Kautenbach.

De dag kondigt zich fris aan. Griet gaat een toer van 20 km trailen. Ik mag me een 50-tal km uitleven op mijn Big Bro (MTB). Griet leert dat ze in Luxemburg de bossen niet afsluiten voor de jacht. Gezwind en zonder angst loopt ze tussen de fluo oranje en gele mannetjes. De hoogtemeters stapelen zich op en de moraal wordt, samen met de zonneschijn, alleen maar beter. Geen tijdsdruk (want geen kinderen die zitten te wachten), dat zorgt voor een voldaan lopershart en veel zuurstof in de hersenen.

Ik haal het in mijn hoofd om een deel van de Lee Trail te fietsen. Eerst wat opwarmen met een goed uitgepeilde MTB route in de buurt van de camping. Een klein uur en redelijk wat hoogtemeters later beslis ik dat het tijd is voor het moeilijke werk. De Moberlee Kam (een kammetje natuurlijk). Een supertechnisch stuk. Een paar locals scheuren het pad naar beneden. Ik heb daar niet de skills voor en kies voor een combinatie van stappen en fietsen. Niet om me voor te schamen denk ik gans de tijd… Daarna gaat het via een variatie van bospadjes en weidewegels op en neer. Een paar supersteile klimmen en afdalingen later kom ik op een mini wandelpad. Deze gaat naar Dirbach Plage, waar een leuk restaurant hotel en een ‘strand‘ (granieten stuk steen) wachten in warmere maanden.

Vandaar begint het freewheelen en het breien aan een onbekend parcours. Via Bockholtz richting Dahl. De klim is pittig en er wordt weer gestapt, daarna volgt een leuke snelle afdaling met haarspeldbochtjes en brede lekker drassige bospaden, richting Kautenbach. Daar beslis ik om nog een stuk van de Lee Trail te rijden die we niet gestapt hadden in juni wegens iets te veel geaperitiefd. Het parcours geeft me gelijk. Goed dat we dit niet gestapt hebben na de lekkere biertjes. Het is nog een zwaar stuk naar boven, hier geen voetjes aan de grond. De afdaling richting camping is heel leuk en heel steil. Deze lukt me wel zonder stops. Eindelijk weer één met de fiets! Op de camping wacht een late lunch en een lekkere Duvel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: